Orphaned In Tagalog Novels & Stories

Dalawang Linggo Ang Nakalipas Nalulungkot si Mariya habang naglalakad sa tabi ng Mother Superior, habang ang mga madre at mga bata ay nakatingin sa kanila na may lungkot sa mga mata. Sinusubukan niyang pigilan ang pag-iyak, ngunit alam niyang mami-miss niya ang lahat ng nasa Sunshine Orphanage. Dito niya naramdaman ang tunay na pagmamahal ng isang totoong pamilya.

Di naman pala. Nang matapos kaming kumain lahat nung tanghaling iyon ay nagkayayaan silang maligo sa dagat. Pinilit nila akong lahat na sumama kaya wala akong nagawa kaya napa-oo nalang ako nang wala sa oras. Tanging si Mia at Brendon ang wala doon.

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”

At hayaan na mapunta sa orphanage. Sa sobrang layo ng Italy ay napunta si Kyro sa Pilipinas. Gusto niya man magalit, mainis, at isumpa ng Ama at Ina dahil sa pag-abandona ng mga ito sa kanya ay hindi niya magawa. Ngayon ay labis siyang nasasaktan sa mga nalaman. “ May kapatid, may ama, mayaman na pamilya, isang ex-governor ang ama pero bakit nagawa nila akong iwan? ” nasasaktan na tanong niya sa kanyang sarili.

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

"Anyway, when I turned ten, nagdesisyon akong tumakas sa orphanage. The nuns are abusing us, the priests doesn't care, the church is corrupted. The place was horrible and I just left without looking back. But the outside world is more cruel and evil. Duon sa orphanage ay may mga pagkain pa kami, noong naging palaboy-laboy ako sa kalsada ay halos maging kalansay na lang ako. Ilang araw akong hindi nakakakain, minsan lang ako kung uminom ng tubig. Natuto akong mamasura para maghanap ng pagkain at makakalakal kapalit sa ilang barya. Dalawang taon ganoon ang buhay ko hanggang sa may mag-asawang lumapit sa'kin at inimbitahan akong sumama sa kanila."

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

sambit nito sakaniyang sarili. Tumulo na naman ang luha niya dahil inaalala Niya kung nasaan na kaya Ang kapatid Niya, simula Kasi nung kinuha Sila sa orphanage ay bigla nalang umalis ng walang paalam Ang kaniyang kapatid may iniwan Naman itong sulat sa kaniya na Araw Araw niyang binabasa. " Sana bumalik kana Angelo sobrang namiss na Kita" wika ni Agatha.

It says, you are all mine. Yawa ka Gheron! Akmang tatakbo siya pero nakapalibot na ang mga ito sa kaniya at ang isa ay naglabas ng malaking sako. Napalunok siya. Mukhang dito siya isisilid pagkatapos ng mga ito na gawan siya ng masama. Malala pa, pupugutan siya ng ulo at hindi malalaman ng pamilya niya sa Pinas na patay na siya sa banyagang lugar.