Orphaned In Tagalog Novels & Stories

may namuong bukol sa aking lalamunan nang maalala ulit ang mga ikinamatay nila. Ang sakit isipin na sa murang edad ay isa-isa silang nawala. Ang hirap na nag-iisa ka nalang sa buhay. Wala kang malalapitan o makakapitan man lang. Minsan sinasabi ko sa sarili ko na sana pati ako kasama na din nila.

We grew up together when we're still at Canada Umalis ako doon sa Lugar na iyon, I sighed before leaving the mansion "Fuck" I whispered and massage the back of my neck Ng maka-alis ako doon agad ko g marinig ang iyak I stopped and saw my Wife crying while kneeling Infront of our daughter "Dy is gone anak" she whispered but I still hear it Tumaas ang dalawa kong kilay What the fuck? "Dy" ani ng anak ko at sumulyap sa gawi ko

paniniguro niyang sabi at sa huling pagkakataon ay muli niya akong hinalikan nang mariin bago tuluyang binitawan ang aking mga kamay at sumakay sa eroplano. Bago tuluyang isara ang pinto ng eroplano ay nilingon niya ako saka niya ako binigyan ng isang matamis na ngiti hanggang sa hindi ko na ito makita at lumipad na papalayo ang eroplanong sinasaktan nila. Habang patuloy na pinagmamasdan ang eroplano na unti-unting nawawala sa aking paningin ay tuluyan ng nadurog ang aking puso. Kumawala na ang mga luha sa aking mga mata na pilit kong pinipigilan. Sobrang sakit na nakikita kong nawawala siya sa aking paningin kaya tumalikod na ako at nagsimula na maglakad paalis ng kampo. Ngunit isang malaka

Gano'n pa man, nagpapasalamat pa rin ako dahil mas pinatatag ako ng mga pinagdaanan namin. I am not a good for nothing bastarda anymore. Nakagawa na ako ng sariling pangalan at napatunayan ko na ang sarili ko. Kung may masama mang naidulot ang paghihiwalay namin ni Agustine, mayroon pa ring mabuting nangyari. Siguro nga, hindi tayo matututo hangga't hindi nadadapa.

tinatrabaho destino gawain ginagawa hanapbuhay empleo mapapasukan tungkulin magtrabaho nang hindi panayshe screamed, not minding the surprise stare gave her. Mabilis niyang tinawagan ang kanyang kapatid upang ibalita sa kanya ang magandang balita, ito ang simula ng isang bagay na maganda para sa kanya at sa kanyang kapatid, ngunit may isang bagay na patuloy na humihila sa sulok ng kanyang puso na mabilis niyang inalis.

"Ano? Trina-” “Hinding-hindi ko gugustuhing makasama ang taong kayang sigawan ako. Minsan na akong inabuso, Noah.” tumutulo pa rin ang luha sa mukha ni Trina habang mapait na nakatingin kay Noah. “Ang totoong dahilan kung bakit ako nagpunta sa orphanage na ito ay dahil iniwan ako ng aking mga magulang. Madalas silang nag-aaway, nagsisigawan, nagkakasakitan, nasasaktan sila sa harap ko at kahit ako nasasaktan sa mga away nila, hindi sila tumitigil. Hanggang isang araw, naisipan nilang maghiwalay. At kahit isa sa kanila ay walang gustong alagaan ako."

Love you guys! Drop kayo ng napakagandang comment! Taming the Dangerous CEO [TAGALOG] Fated to Mary the Devil [TAGALOG] Doctor Alucard Treasure [TAGALOG] Alpha King Checkmate [TAGALOG] Nine Months [Tagalog] Love you all! And thank you sa supporta ng napakarami!

Nakakaiyak! Maya-maya habang nagiging emotional ako ay dumating si mama upang pakainin ako, at muli akong naluha. "Ma, I'm so sorry, sorry kung hanggang huli aalagaan niyo pa din ako!" I cried and rinig ko ang mga pagsinghot ni mama. She hug me and tell me it's okay, that I don't have to worry about it. Na okay lang sa kanya, na ayos lang na alagaan niya ako, basta ang mahalaga hindi ako nawala sa kanya, na mas lalong ikinalungkot ko. Pakiramdam ko unti-unting gumuguho ang mundo ko. Minsan iniisip ko na sana namatay na lang ako, rather than giving my mom too much responsibilities! Dahil ako dapat ang nag-aalaga sa kanya, pero hindi eh, baligtad ang mundo namin.

Nakapikit ako habang nakikinig. “May bagong lead tungkol sa pagkawala ng bata.” Nanigas ang buong katawan ko. “Sabihin mo.” “May koneksyon sa isang lumang orphanage. Sarado na. Nasunog dalawampung taon na ang nakalipas.” Kumuyom ang kamao ko. “At?” “May record ng isang sanggol na dinala roon. Apelyido: de La Joya.”

Our real parents put us on orphanage and left us with another family but it so sad that the orphanage is not the normal one. They use to sell kids himbis na alagaan at pakainin ginagawa nila itong trabahador at pinagtratrabaho sa murang edad para sa sarili nilang kagustuhan. Tatakas sana kami ni Celestia ng araw na iyon but the Ambrosio couple buy us from Sister Lanie. Hinding hindi ko makakalimutan yung araw na iyon masakit sa akin dahil sa murang edad ay namulat na kami ni Ate sa ganoong mundo.