Orphaned In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Muli na naman itong napaiyak. "Sshhh...." pag-aalo niya rito. Marahan niya hinimas-himas ang braso nito. "I didn't know you suffered that much. I can't imagine the pain and agony you've been through. I'm sorry, I really am sorry..." anito. "Nasaktan ako nang mawala ang anak natin at oo, ikaw ang sinisi ko. Umalis ako noon pero araw-araw kitang inaantay na sunduin ako. Nang malaman kong naaksidente ka, pumunta agad kami ni Juancho sa ospital. Kinausap ako ng Mommy mo na tuluyan nang makipag-hiwalay sa 'yo. Ayoko sana, ayokong iwan ka at handa na akong magsimula uli kasama ka. Pero hindi kaya ng konsensya ko, Mael."

Kahihiyan lang ang ilabas ako bilang illegitimate child ng magaling nilang anak habang kasal ito sa ibang babae at may anak na kaedaran ko at iyon ang kinasama niya ng ilang taon habang kami ng mama ko at naghirap dahil sa mga threat ng magaling niya ama. Dahil sa sakit din sa ulo at kahihiyan daw sa pamilya ang ginagawa ng apo nila kaya nila ako kinuha. Hindi mapapantayan ng sorry nila ang pagpapahirap nila sa mama ko noon tapos kukunin nila ako na parang wala lang? I'm still a Crisostomo in blood. Not a Del Valle. I loathed that last name. Lumabas ako ng CR na nakatshirt ng puti at pantalon. Hindi ko na mahanap ang jacket ko na suot noong nakaraan.

" tanong ng ginang dito. "Pwede Mom, actually nabo bored ako today. Shall we?" yakag niya sa Mommy niya. Kasalukuyang papunta rin sa Mall si Mari at hindi na muna siya uuwi ng Mansyon, dahil balak niyang mamili ng mga laruan para sa orphanage na kan'yang sinusoporatahan. Ang De Catalina Orphanage kong saan kinukopkop ng mga madre ang mga batang nasa lansangan at wala ng mga magulang o guardian. Doon pinag-aaral sila at tinuturuan ng kagandahang asal.

"Alam mo ba anong masaklap? Kinuha na nila ang tatay at ate ko pero bakit di pa nila ako sinama? Kung sinama nila ako hindi ko na maranasan lahat ng 'to. Hindi ko na maramasan ang kalupitan ng mga tao." "I was left orphan at the age of eight. Lumaki akong mag-isa. lumaki akong hindi ko alam ang gagawin. Ang bata ko pa nun, hindi ko alam kung saan ako mapunta. Umaasa akong may pamilyang tatanggap sa akin pero wala."

I ask habang nagluluto kami ng makakain, pero tinawanan lang niya ako. “I’m an orphan,” she answered, na agad na ikinakunot ng noo ko. “I feel like I’m an orphan too,” I said again, and she just smirked at me. “Alam mo, kapag nakaalala ka na o nahanap na nila ang pamilya mo, saka mo lang masasabi kung orphan ka talaga. But yeah, it does feel like you’re an orphan kasi wala kang maalala,” she said.

Pft. KINABUKASAN, sabik na sabik akong pumunta sa orphanage. Yes, I've always been there before after no'ng nagkaaway kami ni Mara sa Mang Inasal. Natatandaan ko pa kung anong nangyari nang mga araw na 'yon. Kung paano ko nasaktan ang dalawang bata na walang kamuwang-muwang. Siguro nadala lang ako sa galit dahil selos na selos na ako kay Mara noon.

sagot ko habang humihikbi pa rin. “Sabi niya… ‘Ikaw ang mas masasaktan, tita. Hindi si tito. Dahil siya, wala na. Pero ikaw, maiiwan. Ikaw ang makakaranas ng lungkot, ng pag-aalala, ng pagkawala.’” Napamaang ako. Doon ko lang naintindihan ang lalim ng sinabi ni Colleen noon.

"I know. Alam ko kung bakit ka galit. I acknowledge it because I failed saving you from that f*cking prison" Lumunok ako ng mariin dahil may bumabara na naman sa lalamunan ko. Hindi ko alam bakit ang hina hina ko ngayon. "I was an orphan. Namatay ang magulang ko dahil pinatay sila. Napunta ako sa underground.."

"Ate! Nakauwi ka na po pala!" Sinalubong ako ng tatlo ko pang kapatid na galing sa kusina. Sabay-sabay silang lumapit sa akin at yumakap nang mahigpit sa aking baywang. Lima silang lahat—limang buhay na dumedepende sa akin, limang mukha ng mga walang muwang na pilit kong isinasalba mula sa bagsik ng buhay namin. Nilagpasan ng tingin ko si Tatay na kasalukuyang nakasubsob sa lamesa, walang malay dahil sa alak. Sanay na ako roon, pero masakit pa rin para sa akin na makita itong nasa ganoong pwesto, habang ang mga kapatid ko'y nagugutom.

"Knowing that I'm only an orphan from them, they really took care of me." Napakunot ako. Natawa lang siya, nahalata niya siguro na curious ako. Hindi ko inaasahan iyon, medyo wala akong pagkakataong malaman ang mga bagay na iyon. Ngayon lang na malapit na ang pag-alis ko. "Yes, I'm an orphan. My mom can't bear a child. She's infertile. They went to every part of the Philippines to pray for it until they decided to adopt a child– which is me." He smiled.