Padre Damaso Maria Clara Novels & Stories

Samantalang ako inabala ang aking sarili tumingin ng mga picture sa pinakamamahal kong camera until we arrived at our destination. Bumaba kami sa the bus and went inside the church. May isang madre na lumapit samin at nagsilbing tour guide. Para kaming nag lunch pilgrimage today. Ang aliwalas ng simbahan ng Blessed Virgin Mary, Mediatrix of All Grace o mas kkilaa sa pangalan na St. Carmen church. "Blessed Virgin Mary, Mediatrix of All Grace church was founded in 1946, a year after Lipa was ravaged by the Japanese forces during the Second World War." Paliwanag ni sister habang naglilibot libot kami.

ani mama. “Who is this Clara?” tanong ng Tita ni Levi. “Tita, probably the wife of Ronan Jimenez,” si Levi ang sumagot. Bumaling siya sa akin para sa kumpirmasyon. Tumango ako. Mama sniffed. “May tumawag kay Clara habang nag-uusap kami. Sinagot niya iyon. Pagbalik niya, inamin niya sa akin na kilala niya ang totoong pagkatao ni Marco. At sa palagay niya, ang sasabihin niya sa akin ay ang totoong pagkatao niya. I didn’t ask Marco’s identity. Gusto ko na sa kanya manggaling. But then everything Clara told me fit the puzzle.”

Nagtatanong ang mga mata ni Kristen, hindi lubos maintindihan ang kanyang sinabi. Kilala niya ang mga Bent, dahil minsan ng binanggit ng kanyang ama ang mga iyon. Sabi niya isa din ito sa mga makapangyarihan dito sa Maynila, pang-ikatlo na malakas na Mafia ang mga ito. Hindi inosente si Kristen sa mga ganito, dahil lumaki siyang kaharap ang mga delikadong mga tao. My father always protected her, kaya naman ay hindi pwedeng makulong siya sa kamay ni Damon kung pwede namang makatakas ay gagawin niya. “Why? I mean, the Bent is one of the strongest mafia in the Philippines. And I thought Salvia and Bent are friends?” Sabi niya at pinalibot ang benda sa kanyang balikat.

"Magkakaroon lamang kayo ng chance na mapalapit sa akin kapag sinabi mo sa akin kung ano ba ang itinatago ninyong lihim na hindi mo masabi-sabi sa akin." "Ang masasabi ko lamang ay hindi pa ito ang tamang panahon para malaman mo ang lahat, Arra. At kapag dumating na ang araw na iyon ay sana matanggap mo ang lahat ng malalaman mo,"nagsusumamo ang mukha na sabi sa akin ni Papa. Sa kanyang mga sinabi ay mas lalo lamang akong naguluhan kung ano ba ang lihim na sinasabi ni Papa at hindi niya ito masabi-sabi sa akin.

Napahawak si Solene sa bibig. “Who are you?” Huminga nang malalim ang babae. “My name is Clara Reyes.” Tahimik. “I worked at Mendoza Children's Home.” Duke slowly sat upright. “Then you know what happened that night.” Tumango si Clara. “I know everything.” Nangingilid ang luha ni Solene. “Then tell me.” “Hindi pa.” Napakunot ang noo niya. “Why?” “Because there's someone else you need to see first.”

“Pero?” “Pero, ang ama ni Sir Thaddeus na si Sir Romano Silvestri ay pangalawang anak lamang nina Madame Hester at Master Theodore. Wala siyang kapangyarihan laban sa panganay, si Sir Clermont, na asawa ni Madame Florence.” “Matibay ang paniniwala nina Sir Clermont at Madame Florence na mas makapangyarihan sila kaysa sa iba pang miyembro ng pamilyang Silvestri dahil dito.”

Tumigas ang katawan ni Damon. “Matapos patayin si Papa, dinukot din ako ng mga taong sangkot sa krimen,” pagpapatuloy nito. “Si Clarence ang nagligtas sa akin. Hindi lang ako ang pinrotektahan niya. Inilayo rin niya sa panganib ang pamilya ko. Alam mong mafia boss si Clarence. Makapagyarihan siya.” Lumapit si Damon sa mesa. “May pamimilit bang nangyari? Kaya na kitang tulungan ngayon.”

pag-iiba ko dahil ayoko na mag-explain. “Bukas ng umaga ay maghanda ka. Magpapaalam ako sa superiora na nais mong gumayak sa inyong bahay.” “Mahigpit ba siya?” Buong gabi ay nagpakuwento ako kay Clara kung paano ang kalakaran dito sa Beateryo. Sabi niya ay tatlo ang superiora dito. Si madre Lagrama, madre Pitt, at madre Alvar. Mas trip niya daw si madre Alvar, ‘yung kasama namin kanina sa orphanage. Dahil mahigpit na raw ‘yung iba kaya kay madre Alvar kami magpapaalam.

"Lalo na ikaw, Madame." "Marami pong salamat, Padre." "Ngayong araw na 'to ay masasaksihan natin..." Inumpisahan na ni Padre ang seremonya. Habang tahimik akong nakikinig kay Padre Amadeo ay 'di mapigilan ng mga mata namin ni Francis na magtinginan, at ang mga labi namin na magngitian. Magkatabi lang kami pero hinahanap namin ang isa't isa.

Laking pasasalamat ko na nakahanap ako ng mga kaibigan na kahit mga ganito ang ugali ay tunay mo namang maaasahan at hindi ka iiwan sa oras na kailangan mo sila. Nag mamadali na kaming sumunod sa mga ito. Nag convoy na lang ang ginawa namin. Iniwan na rin namin doon ang mga scout ranger at bahala na sila na umasikaso pa ng mga naiwan doon. Naka sunod lang naman sa amin sila Daddy kasi nandito kami lahat na mag kakaibigan sa iisang kotse mabuti na nga lang at nag kasya kami dito. ewan ko nga rin kung paano nangyari yun. Basta ang driver namin ngayon ay si Tamara na tahimik lang na nag da drive habang katabi nito si Angela na nakahawak lang sa isa nitong hita.