Padre Damaso Maria Clara Novels & Stories

parehas kaming natawa ni mama dahil sa sinabi ni clara " Hello po tita ako ho si holy ang pinaka maganda at banal na kaibigan ni pb.." pakilala ni holy Nakangiti lamang nakatingin si mama sa kanila. " si holy po mama pamangkin siya ni mayor at anak ng isang senator.." bulong ko, napangangang napatingin sakin si mama halatang hindi makapaniwala. " t-talaga anak?.." tumungo lamang ako

Nagpakawala ng ngiti si Michele matapos niyang marinig ang sagot ni Clarisse. "I appreciate your trust in me, love. Anyway, let me tell you everything about my family... Sinabi ko na sa iyo na ang aking ama ay miyembro ng isang organisadong mafia crime group na tinatawag na "La Famiglia." Gusto ko ring sabihin sa iyo na ang aking ama ay ang "Godfather" ng "La Famiglia." Siya ay nasa ibabaw ng pyramid at kinokontrol niya ang iba pang apat na miyembro ng kompanya. And eversince I was born, I was already destined to take over the "Godfather" seat in the future. Ngunit sinabi ko sa aking ama sa simula pa lang na ayaw kong maugnay sa La Famiglia, ngunit pinipilit pa rin niya akong ilagay sa upuan

Inaabangan ng lahat mula sa panganganak ni Teacher Badette at ngayon naman ay ni Elizabeth. Bakit nga ba may mga tsismoso at tsismosa sa mundo, naitanong ni Oliver sa sarili. At lalo na dito sa Pilipias. Panahon pa ng mga Espanyol, ay may mga marites at maricon na. Alam nila kung sino ang mga babaeng dinadala ng palihim sa kuwarto ni Padre Damaso at kung sino ang kabit ng gobernador heneral. Ayon sa mga pag-aaral ang tsimis ay bahagi na ng buhay. Ang mga tsismosa at tsismoso ay mga mababang uri ng nilalang. At ang pagkakalat ng tsismis ay paraan nila upang palakasin ang kanilang pride. Iniisip nilang mas superior sila sa kanilang itinitsimis. Napagtatakpan nito ang mga nagawa nilang kakulang

"Unfair talaga ng mundo oh." Nang makita ni Jelsey ang hitsura ko ay bahagya itong natawa. "Padre Damaso lang ang peg, Christine? Kumuha ka na lang doon ng mas malaking manok kaysa magmaktol ka d'yan. Matanda na si Tita Maria, baka hindi niya naisip na dapat malaki ang manok na makain mo." natatawang tugon nito habang ngumunguya ng kinakain niya.

Kasama nito ang kinilala niyang ina na si Marienne Buenaventura. “Wala naman siyang karapatang hindi pumayag, Papa,” narinig niya pang sabi ni Carlo. Tiningnan siyang maigi ng mga ito ngunit hindi gaya noon ay wala na ang pagmamahal sa mata ng mga ito. Umiling ito sa kanya. “Matagal ka na naming hindi nakita, Clarisse…” sambit ng kanyang kinilalang ama. Lumapit si Marienne Buenaventura sa kanya. Sinalubong niya ang tingin nito pero ganoon na lang ang panlalaki ng kanyang mga mata nang sinampal siya nito.

Tumikhim muna ako bago nagsalita. "H-hindi ako si Klare. Nagkakamali kayo. Hindi ako si Klare, dahil ako ang kapatid ni Klare. Anak ako sa labas, okay? At si Klare naaksidente siya. Hindi ba ninyo iyon napanood sa balita?" Nakita ko ang pagtagilid ng ulo ng butler, animo may iniisip. "Naibalita na 'ata iyon ngayon. Our dad, Mr. Cabrera, is a well-known and respected politician dito sa Pilipinas kaya I'm sure hindi nila palalampasin ang nangyaring ito. You can check the television." Nahuli kong bahagya siyang natawa sa parteng tanyag at nirerespeto si dad sa bansa.

“Clara Gonzales, Sa mga tala sa kalangitan, muli kitang susulyapan. Tulad ng dalisay na agos ng tubig, ala-ala mong mananatili sa aking isipan.” “Si Milagros ang kababata nina kuya Mateo at ni Clara, kinakailangan na ni Kuya na magpunta noon sa Madrid. Ngunit sa araw ng kan'yang paglisan ay iyon din ang pagkamatay ni Clara. Hindi man masabi ni Kuya ay batid kong sinisisi nito ang sarili sa nangyari sa kasintahan.”

pahabol na labyaw ni Efraim sa papalayo nang dalaga. Napatigil si Clarisa sa paghakbang. Kunot pa rin ang noo, nilingon niya ang lalaki, bago mabilis ding bumalik sa harapan nito. “A-anong sinabi mo?” Napangisi si Efraim. “See? Now, you are interested.” “Hindi ako nakikipagbiruan sa ‘yo, mister…!” “Efraim, Clarisa. Ako si Efraim. Ang dating nobyo ni Helena, five years ago. Bago niya pinakasalan si Markus Angeles. At hindi ako marunong magbiro. Kahit kelan."

ang tanong ni Padre Martin. "Hindi," wika ni Padre Ignacio. "Nalungkot ako ng lubusan nang umalis ako sa Sta. Clarita na ilang buwan ko lang pinanahan, samantalang kayo ay tatlumpu't pitong taon na tumigil sa San Lorenzo at halos kilalang-kilala na ninyo ang lahat ng tao roon tulad ng inyong abito na araw-araw suot. Ako ay lumipat ng ibang pamayanan para sa kabutihan ng lahat," ang salaysay ni Padre Martin kay Padre Ignacio na napasuntok sa lamesa.

Pero sabi ni Lolo Gerardo, “You raised Damian. You are more family than many who carry our name.” Nagsimula ang ceremony nang magsalita si Father Michael, isang mabait at calm na pari na siyang nagbinyag kay Damian decades ago. Ang boses niya parang malamig na hangin sa chapel, punong-puno ng peace, blessings, at warmth. Para kaming niyayakap ng atmosphere ng divine calm.