Novel & Cerita Padre Damaso Tagalog

Masiglang tanong ng matanda. "Mabuti naman po Nanay, siya nga pala ito po pala si Rosalie Buen-Lagasca my mother and this is Dexler Smith Lagasca my father." Nakagat ko ang labi ko dahil sa hiya kasi nakalimutan kong ipakilala ang mga magulang ni Roberto. "Nagagalak po kaming makilala kayo Mother Superior." Ani no Mommy Rosalie at nagmano silang mag-asawa sa pinuno ng Hospicio.

Napakamot na lang ito sa batok samantalang siya ay namula ang mga pisngi. "Sino bang mga magulang ng lalaking 'to? Pagsibahan niyo nga ang anak ninyo," muling hirit pa ni Father. Malakas na tumikhim si Papa Damon at lumapit, "Ako po, Father." "Aba, hindi mo ba tinuruan ang anak mo—Teka lang! Anong ginagawa mo?!" histerya ni Father matapos itong hawakan sa dalawang braso ni Papa Damon.

“Can you forgive your father, son?” Muling napabuntonghininga si Damon dahil sa narinig na paghingi ng tawad ng ama. Hindi niya akalaing masarap sa pakirandam na tawagin siyang anak ng sariling ama. “Kung ang Diyos nga kayang magpatawad, ako pa kaya,” tugon ni Damon. Napangiti si Mayor Buenavista sa naging tugon ni Damon. Pakirandam nito ay nabunutan siya ng tinik sa dibdib sa mahabang panahon.

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

“Damian. Damian Cruz.” BOOM. Ang pangalan ng lalaking malamig pa sa Baguio breeze. Damian. Infairnes may impact, parang kontrabida sa teleserye. Damian Cruz. Kung tutuusin, bagay sa kanya—seryosong mukha, malakas ang aura, parang lahat ng tao sumusunod sa utos niya. “Damian…” mahinang bulong ko. “Parang ang hirap i-nickname. Dam? Dami? Dams?” Napangiwi ako. Ano ‘to, EDSA?

“Thank you for everything, dad. You're the best dad in the whole world.” “Don't cry, masisira ang make up mo,” saway niyo. Natatawang maingat naman niyang pinunasan ang luhang umalpas sa kaniyang mga mata. Nang marating ang altar, ibinigay na siya ng ama kay Rafael.

"Masaya po ako na nandito ako sa inyo. Ang bait-bait n'yo rin po sa akin kahit noon pa po, eh." "Mabait ka rin naman, eh, kaya kailangan rin na suklian ka ng kabaitan, Divine," sabi ni Martin na daddy ni Marcus sa kanya na nakangiti. "Maraming salamat po, Tito Martin," sabi ni Divine sa kanya. Niyakap niya ito at niyakap rin siya pabalik. Hindi maiwasan na maluha siya sa tuwa.

"Unfair talaga ng mundo oh." Nang makita ni Jelsey ang hitsura ko ay bahagya itong natawa. "Padre Damaso lang ang peg, Christine? Kumuha ka na lang doon ng mas malaking manok kaysa magmaktol ka d'yan. Matanda na si Tita Maria, baka hindi niya naisip na dapat malaki ang manok na makain mo." natatawang tugon nito habang ngumunguya ng kinakain niya.

"As in... mahal talaga?" "Cheska, hindi pa ba halata?" itinuon ni Damian ang kamay sa kanilang apat, tapos balik sa akin. "Hindi kami makakalayo kahit pa buhay namin ang nakataya. Sigurado akong naka-mute na kami kay Papa dahil sa dami ng beses naming tumawag para lang i-check ka. We were fucking obsessed." Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo sa mga pisngi ko. Kaya pala sinabihan ako ni Papa na kausapin na sila. Pagod na siyang ma-harass.

Ito na yata ang pinakamagandang matang nakita nya. "Ito naman ang anak ng tita Zanya mo. Czariyah, ito ang bago mong kapatid. You can call him Kuya Damon.", boses iyon ni Tito Damien na na nagpabalik sa kanya sa realidad. Hindi na pala nya namalayan na pinapakilala na sa kanilang mag ina ang lalaking nasa harapan nila. Shit! "Hello po, Kuya Damon. Nice meeting you po", pagbati na lang nya sa lalaki. Naknang! Ito pala ang anak na naikukwento ni Tito sa kanila ng kanyang ina.