Pag Ibig Sa Bayan Tula の小説・ストーリー

Matapang niyang sinalubong ang luhaan kong mga mata. "Batid nila na ang kagalingan at karapatan na gusto nilang ibigay sa bayan ay hindi kusang ibinibigay kundi ipinaglalaban. Nagkataon na pamilya mo at mga taong mahalaga sa amin ang nasasangkot ngayon kaya," napalunok siya nang manlambot ang tono niya sa huli niyang sinabi, "ibigay mo sa amin ang katahimikan na gusto namin ibigay sa mga sandaling ganto, kahit sandali lang."

Sa tingin mo, bakit sila iko-consider na bayani kung mayaman lang sila? Ang corny naman yata non. Ang ibig ko lang sabihin, kinilala silang bayani kasi matapang sila, kasi buong puso nilang ipinaglaban ang bansa natin sa mga mananakop. Matapang nilang hinarap ang kamatayan para lang ipaglaban ang ating bansa..

“Kakabili ko lang nito. Mahilig ka magtago kaya naisipan kong bumili nito para may mapuntahan tayong malayo layo.” “Mahal ang yate. Sa Pilipinas, mga bilyonaryo lang ang nakakabili nito. Naku, wag mong sabihin galing sa masama ang pinambili mo dito.” “Wala ka bang bilib sa akin? Madami akong pera. Kahit sa moon kaya kitang ipasyal.” “Alam mo ang lakas ng hangin, mas lalong lumalakas, may bagyo yatang parating!” aniya.

"Leya, naiintindihan kita pero sana maintindihan mo rin kami." "Maam, oo hindi natin sila kayang tapatan pero hindi naman 'yon importante diba? Hindi naman lahat ng tao afford kumain dyan sa kabila. Marami pa rin naman 'yong mas mahilig kumain sa mga karinderya e. Mga mayayaman lang 'yong afford na pumunta dyan kaya huwag naman po kayong mawalan ng pag-asa."

"Pero mas maganda ang umaga." Sa ilalim ng liwanag ng buwan, ang basurerong naging bilyonaryo, ang haring naging ama, ay natagpuan ang kanyang huling at pinakamahalagang tagumpay. Hindi ito sa pagkuha ng kapangyarihan, kundi sa pagtanggap ng kapayapaan. Hindi ito sa pagiging isang "diyos," kundi sa pagiging isang simpleng tao na kontento sa pag-ibig, pamilya, at sa isang mundong kanyang ipinaglaban upang maging mapayapa. Ang kanyang tunay na kayamanan ay nasa kanyang mga kamay, sa hugis ng isang pamilyang kanyang minamahal. At iyon ang pinakamagandang kuwento na kanyang isinulat.

“Basta ikaw, ‘nay. Alam mong mahal na mahal kita at hindi ko kayo pababayaan ni baby.” “Salamat ‘nak. Basta huwag ka lang gagawa ng masama ha. Pera lang ‘yan, hindi mo ‘yan madadala sa langit. Kung ano ang kabutihan na itinatanim mo, ‘yon ang babaunin mo sa langit at hindi ang Ninoy Aquino na kulay dilaw na papel o kaya si Rizal na pugot ang ulo sa piso.”

Ang bawat pisngi, bawat tawa, at bawat pag-iyak ng bata ang nagbibigay sa kanya ng lakas na kayanin ang buhay na dati ay akala niya ay imposible niyang malampasan. Ang paglalakbay patungo sa bayan ay hindi biro. Kailangan niyang sumakay ng tricycle sa maputik na kalsada bitbit ang dalawang malaking basket ng kakanin. Sa palengke, si Alina ay hindi na ang "Ms. Alina" na asawa ng isang bilyonaryo. Siya na si "Aling Alina," ang masipag na tindera na laging maagang dumarating para makakuha ng pwesto.

Napa buntong hininga na lang ako at lihim na napa irap. “Ano pa nga bang magagawa ko diba? Eto na nga oh, tumatawid na tayo sa tulay kaya wala nang atrasan toh.” sagot ko na lang sa kaniya. Hindi nagtagal ay nakarating na nga kami sa bayan. Tama nga ang sinabi niya na ang dami ngang peryahan pero panigurado na hindi ako makakapag saya kasi wala naman akong pera na pwedeng ibili ng mga gusto ko. Hays.

she stated. "Hindi ako mayaman dahil isang magsasaka lang ako," tanggi niya. "Pero ang sabi ni Mia, sa baryong ito ay ang mga taong may-ari ng malalawak na bukirin ang siyang natatawag na mayaman dito," nalilitong bigkas nito. "Isa pa ay hindi biro ang bayad ng mga palay na benebenta mo! Hindi naman ako istupido para hindi alam ang presyo ng mga bigas."