Pag Ibig Sa Bayan Tula Mga Nobela at Kwento

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.

At Mula pagkabata Hanggang sa nag dalaga ay nakaukit na sa kanyang pagkatao Ang salitang Siya ay bunga nang Maling Pag-ibig " Pinunasan ko Ang isang butil nang luha na kusang tumakas sa aking mga mata pagkatapos Kong mag kwento sa mga bata, I'm a volunteer sa isang orphanage at tuwing weekends ay pumopunta kami rito upang bigyan Sila nang supplies at mag bigay aliw gaya nang pagkukwento ko kanina.

“Mahal kita, Ibrahim. Simula pa nung bata pa tayo. Mahal na mahal kita.” Tinaasan niya ako ng kilay. Parang hindi naniniwala. O baka naman nandidiri? “Mahal?” umiling siya. “Ang alam ko, mahal mo lang ang ideya na magkaroon ka ng perfect life. Kaya mo pinilit ‘to, ‘di ba? Kaya ka pumayag, kasi gusto mo maging Mrs. Ibrahim Montenegro. Kasi alam mong gusto ko si Ameira, kaya ginawa mo ang lahat para makuha ako sa kanya.”

tanong nito na siyang ikinailing niya. "Ang ibig kong sabihin, instead na magsayang ka ng pera, ba't hindi mo na lang ibigay 'yon sa mga taong naghihirap? Matutong kang tumulong dahil babalik 'yon ng doble sa'yo." Napabuga naman siya ng hangin. "Don't worry. Kapag nakauwi na tayo, hindi ko kakalimutan ang bayan na 'to," aniya bago nagsimulang maglinis ng kanyang mga paa.

“Wala yong may ari ng kawayan. Nagpunta daw sa bayan. Nagpaiwan yong pinasama ni Lola Maria sa akin at siya na raw ang bahalang makipag usap. Nag iwan ako ng pambayad pero ayaw tanggapin. Nadadaan daw yon sa pakikipag usap.” “Isa rin yong uri ng bayanihan. Kapag sila naman ang nangailangan, tutulong rin tayo. Gaya halimbawa ng mga alaga kong manok. Kapag inawitan nila ang isa dahil gusto nila ng pulutan, hindi mo rin sila tatanggihan.” “Paano kung sinabing 27 na manok ang kailangan nila?” “Wala namang ganon dito. O yong taong abusado. Maliban kung magnanakaw talaga na papasok sa bakuran mo.”

ANNA POV: (present time) Nagbuntong-hininga ako. “Wala akong alam sa bagay na yan, pero nasa laki din yata ng IRA ng isang bayan ang pondo na ibinibigay sa local goverment. Kung ganoon, ang mga tulong mo na napapabalita lagi sa TV at social media, hindi pa rin sapat?”

"Edi! wag ka kumain, problema ba yun bata ka, diko alam saan ka nag mana, dahil sa sobra talas ng bibig mo, sa bagay hindi na ako mag tataka, nag -mana ka sa pamilya ng ama mo, mga bastos at wala modo." "Talaga ba! ang alam ko kase sa iyu ako nagmana, pareho tayu ng ugali, pero mas mabait nga lang ako kaysa sa iyu, at ako meron ako tunay na kaibigan. ikaw meron ba.? sa bagay halata naman wala ka kaibigan, dahil dyan sa ugali mo."

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

“Ibig sabihin, may tumalikod, may traydor.” Bago ko pa siya matanong ay biglang may lumapit na bata. Mga walong taon siguro at may hawak na pulang sobre. “For the lady,” sabi ng bata nang nakangiti. Kinuha ko iyong sobre. Pagtingin ko sa paligid ay wala na ang bata. Parang hangin lang na dumaan. Binuksan ko na ang sobre. May isang papel sa loob, manipis, sinulatan ng tinta na kulay itim.

Doon kase sa Bukana na iyon, pagawi ang mga mamimili, at hinaharang na niya minsan pagpatanghali na ay binabagsak ang presyo na niya dahil nga mura at pagod lang ang puhunan niya. "Maysaka a natured nga babai pumanawkan saan nga aglako," sagot ng tinderang kasing liit ni Tiya Pusit at kasing sungit din. Medyo inis na si Amara dahil kakapuwesto pa lamang niya, Sandaling iyon ay pinalalayas na naman siya. Pero alam ng dalagang mahirap makipag-away sa mga taga-palengke lalo na ang mga purong Igorot.