Pag Ibig Sa Bayan Tula นิยาย & เรื่องราว

Agad syang bumaba at dahan dahan rin akong hinawakan sa baywang para ibaba rin. Hinawakan nya Yung palapulsuhan ko..and without any word...tumakbo kami papasok ng kubo.... "Saan ka pupunta?" Tanong ko nang aalis Sana sya... Nagulat sya sa tanong ko ...pero maya maya ay nakabawi na rin... "Itatali ko lang Yung kabayo" Sagot nya... "Ang lakas ng ulan oh..mababasa ka pa lalo"

Iba siya kung magpa-ibig. Tumulo ang kaniyang luha nang umabante na ang bus. Tuluyan na niyang iiwan ang probinsiyang nagturo sa kaniya ng totoong buhay ng mga salat, ang pahalagahan ang pakikipagkapwa-tao kaysa kayamanan, ang lumaban sa kahit anong hirap pa ang pagdadaanan. Ang lalaking nagpaibig sa kaniya ng sobra-sobra.

Biglang nagbago ang itsura ng lahat. "Anong ibig mong sabihin?!!!" "Ang ibig ko pong sabihin ay hindi ko kayo bibigyan ng 200,000 yuan!" Walang emosyong sagot ni Ling Yiran. "Wala akong kilalang mayaman. Ang akin lang ay nanay niyo si Lola kaya dapat lang na alagaan niyo siya. Hindi ba sampal sainyo na yung apo niya yung magbabayad ng lahat ng mga ginastos niyo mula sa pang ospital niya hanggang sa mga pamasahe niyo papunta dito?"

Magkatigilidan kaming dalawa. “Salamat sa pagamutan, ikatutuwa ‘yon ng mga tagaroon. Panigurado hindi mo na kakailanganin magbayad sa lahat nang magta-trabaho dahil uso ro’n ang bayanihan, lalo pa at ang ibibigay at ipagagawa mo naman ay para sa kanila.” Nakita ko ang kislap nang katuwaan sa kanyang mga mata. Bakit may tuwa at pangamba akong nararamdaman sa sinabi niya?

actually mga isang metro ata ang layo namin "Tanungin mo kaya ang sarili mo.. Bakit ako nandito?" Tangina ng kupal na ito ginawa pa akong manghuhula "Magbabayad ka para sa kuryente at tubig o kaya nandito ka kasi miss mo na ako?" walang kabuhay buhay kong sabi Pareho lang naming tinitignan yung malaking tv na hindi naman na bukas.. tinitignan lang naming yung repleksiyon namin at nakakainis pa dito kasi saakin siya nakatingin!

Sumama nang lalo ang mukha ni Tina. "Napaka materialistic mo talaga," sabi nito sa kanya. "Kailangan ba talaga ng maraming pera?" dagdag nito. Kahit alam niyang tutol sa pananaw niya si Tina ay tumango parin si Ruth. "Pera ang nagpapatakbo sa mundo, kung wala kang pera hindi ka sasaya." Marami silang nakakasalubong na papunta ng bayan para magsimba, maganda ngayon ang pahanon ng linggo, maaraw subalit presko ang hangin.

Hindi na nawala-wala ang mga kinatatakutan ko. Parte pa ba ito ng karma ko? Bakit ang tagal ko namang pagbayaran? Bakit hindi pa kami tuluyang maging masaya? "Kailangan macheck-upan ka bago tayo bumyahe sa Bicol." malambing na pangungumbinsi pa niya. "Anong meron sa Bicol, Lazarus?" "I own a farm there." "Talaga? Gaano kalaki?" "Hundred hectares..." "Paano ka nakabili ng ganon? Alam ba 'yan ng parents mo?"

My sweats are dripping down. "Tingnan niyo." Biglang sabi ni Manong. Nang tumalikod kami ay nakita namin ang isang bayan sa di kalayuan. Matatalas ang itaas na bahagi ng mga bahay at malalaki ito. Karamihan ay gawa sa simento. Pero, ang nakakuha ng aming atensyon ay isang napakalaking telang bughaw na merong nakasulat. Nung lumapit kami sa bayan ay napagtanto naming hindi pala nakasulat kundi sinulid, ang bawat letra ay maayos ang pagkaka-sulid. District K: Knitting

Hindi naman ako gaanong malayo sa barangay, kita ko pa naman sila sa kalayuan. Gusto ko lang mapag-isa. Napakasakit lang isipin na sa isang iglap wala na si Ina. Parang kahapon lang ay masaya pa kaming kumakain ng sama-sama. Parang laging may pagdiriwang kung kami ay magsaya. Payapa na, ginulo pa nila. Mga dayuhan ang siyang sumira sa payapa naming pamumuhay. Sabi nila ay edukasyon ang kanilang dala, pero di nila alam na ang lahi namin ay edukado na. May sariling wika, paraan ng pagsusulat at literatura. Ang sakit sobra! Para akong dinaganan ng isang bato sa dibdib at parang maitim na ulap ang aking mata na hindi tumitigil sa pagluha.

"Mawalang galang na ho, pero mas maganda ho sana kung uuwi na lang ako. Hindi ko na ho ipipilit sa anak n'yo na walang bayag ang pagiging Ama sa anak ko. Hindi rin ho ako intrisado kung ano ang meron kayo at kung tatanongin n'yo ako kung sino ako? My name is Natalia Punongbayan! From the City of Dreams Manila! Na may kasabihan na; Sa bansang mahal ang bigas gayundin ang gas, maraming mandurugas, marami ring PATATAS... PILIPINAS!! And I thank you!" Matapos ko 'yon sabihin ay sumulyap pa ako kay Argo na umiiling lang sa'kin bago taas noo ko silang tinalikuran. Parang may stiff neck pa nga ang leeg ko habang naglalakad palabas ng bahay.