Pag Ibig Sa Pamilya Tula Novels & Stories

Love, Sampalok Family Napangiti ako nang mabasa ang Sampalok Family, hindi ko alam kung para saan. "Written in a billion skies," nagulat na lang ako sa sarili ko nang kusang bumuka ang aking bibig para kantahin iyon. "Speaking to this heart of mine." Natulala ako. Parang hinahaplos ang aking puso. Tumingin ako sa labas ng bintana. Isang musika ang tuluyang nag-play sa utak ko. Those people in the cafe and the song they sing earlier, it's all familiar.

Ilang saglit na namayani ang katahimikan sa pagitan namin ng pinsan, panay marahas na buntong-hininga lang ang maririnig. Parehonng tinitimbang ang kahihinatnan ng lahat kung lalabas ang katotohanan sa likod ng kapirasong papel na 'yon. Being part of my family—royal family, is not easy. Everything in our world has a price. Dugo, pawis at kung minsan sariling kaligayahan ang hinihingi sa 'min ng trono. We're all willing to do it for the sake of the family and the nation. Pero ngayon, sa harap ng nagbabantang unos 'di ko na alam ang gagawin at iisipin.

Baka gano'n nga talaga ang pagmamahal. Magulo. Makalat. Makasalanan. At nakakaadik. Hindi ko alam kung bakit mas mahirap umamin sa pamilya kaysa sa sarili. Siguro dahil mas madaling lokohin ang sariling puso kaysa harapin ang mga taong kabisado kung paano ito tumibok.

Kaya ganoon ko na lang siya kabilis tinanggap sa buhay ko, Sana ganoon din sina mama at si ate kong bitter. Alam ko namang mahirap para sa kanila dahil sila mismo ang nakaramdam ng sakit, habang ako wala pa noon. Kaya hindi ko sila masisisi sa puntong iyon. Hindi ko man hiling ng buong pamilya, dahil nakikitang kong imposible iyon sa lagay nila mama. Pero, kahit man lang maging civil sila sa isa't isa. Sapat na iyon sa akin. Kahit para sa akin man lang, favorite naman ako ni mama! Feeling ko nga, kahit si Papa, eh. Haha!

Umiiyak ako habang inuundayan ng malalakas na kabig sa sikmura, di ko maipinta ang sakit at hapdi nito na nagbigay sakin kakapusan huminga. Napapikit ako at naalala ang anak kong bunsong umiiyak nang isang gabi habang kami ay nagtatalo mag-asawa dahil sa 'di ako nakakapagbigay ng panggastos araw-araw, tila nakasanayan narin ni misis ang mga pasa sa kanyang katawan at mukha, habang walang magawa ang pobreng bata kundi umiyak ng umiyak sa sulok at minsan ko pang nasipa dahil sa inis at ingay nito. Isa akong demonyong dambuhala sa aming tahanan, larawan ako ng mapinsalang sumpa na siyang sumisira unti-unti sa aming tahanan at mga pangarap, pinapatay unti-unti ang lahat ng pag asa at pananampala

Kinuha niya ang papel na mukhang ilang ulit nang pinunit, sinulatan, binura, tapos isinulat ulit. She faced me. Ngumiti siya—‘yung tipong half-ngiti, half-pigil-luha. Then she began. --- "To my husband, my makulit na forever, Kahit masungit ka at minsan parang gusto na kitang batuhin ng unan... Nagpapasalamat ako.Dahil ikaw ang taong nagbigay sa’kin ng pamilya— ‘yung klase ng pamilya na hindi ko naranasan sa sarili kong kadugo."

Huminga siya nang malalim habang nanginginig sa galit. "Inamin ko naman, 'di ba? Malaki ang utang na loob ko sa pamilya niyo. Dahil sa scholarship niyo, nakapag-aral ako. Kaya nga binayaran ko na iyon eh! Binigay ko ang apat na taon ng buhay ko sa inyo lalo na sa’yo. Binigay ko ang katawan ko para bigyan ka ng anak! Muntik na nga akong mamatay noon eh, ano pa ba ang gusto mo? Hindi pa ba sapat ang lahat ng yun? Kulang na kulang pa ba? Sabihin mo lang kung magkano pa ba ang kailangan kong bayaran para lubayan niyo na ako?!"

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

"Alam niyo po ba? Simula pagkabata naghahanap ako ng kalinga ng magulang. Alam ko sa puso ko na may kulang. Hinahanap ko ang pagmamahal ng isang ama at ina. Hinahanap ko kayo. Pero kay Miles naibigay at naiparamdam niyo po. Sana naman po pagbigyan niyo ako, kahit ngayon lang. Makabawi man lang kayo sa lahat ng mga pagkukulang niyo. Hindi sapat ang ibinibigay ni Mama at Papa sa akin na atensyon at pagmamahal. Dahil hindi naman nga nila ako anak.- -At ngayong nakita ko na ang totoong pamilya ko, akala ko maibibigay na ninyo ang pagmamahal na matagal na hinahanap ko. 'Yon pala ay hindi. Tatanggalan niyo pa ako ng kaligayahan. Alam niyo po ba ang hinihiling niyo sa akin? Na Thea, mamatay ka na.

"Grabe ka nanay! Pag lumalabas tayo, iniisip ng mga tao na lola kita. Alam mo bang nakakahiya yun?" Natawa ako, isang tunog na mapait at hungkag. Asawa, ina, anak—ang tatlong tungkuling nagbigay kahulugan sa aking existence. At narito sila, ang aking pamilya, na nakapila para maghatol. Nagbulungan ang mga taong nanonood mula sa ibaba. "Kung kahit na ang kanyang pinakamalapit na pamilya ay iniisip na siya ay walang halaga, siya sigurado ay isang kabiguan."