Pangarap Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

ZANEVY FREALIZA DALAWANG LINGGO na ang nakalipas na makita ko ang pinakamasamang bangungot ng buhay ko. Ang mga pangyayari na hindi ko inaasan. Mga bagay na imposible pero posible. Mga pangyayari na makakapagpapabago ng buhay ng tao at maari rin maging katapusan ng buhay ng tao.

nahihiya nitong sagot. Tumango-tango siya. Alam niyang hindi pa huli ang lahat para rito. Alam din niyang may maganda pang buhay itong kahaharapin kung ititigil na nito ang ganitong gawain. "Hayaan mo, tutuparin natin ang mga pangarap mo." Tiningnan lang siya ito at hindi na nagsalita pa. Nang maubos na niya ang pagkain ay lumabas na rin ito para hindi maghinala ang ibang mga bantay.

Parang isang pahinang isinara nang maingat—hindi punit, hindi sinunog. Isang kabanata ng pag-aalaga—sa sarili ko, at sa buhay na nasa loob ko. Isang kabanata ng pananagutan na hindi ko hiniling, pero buong-loob kong tinanggap. Hindi dahil madali, kundi dahil tama.

napahawak pa ng mahigpit sa dibdib dahil sa matinding gulat. Hinarap ko ang aso medyo malayo sa nakaparadang sasakyan.. sesermunan ko na sana.. pero hindi na nagawa dahil tumilapon na ako sa lakas ng pagsabog! Rinig ko ang tahol ng aso, at nakita ko pa kung paano ito tumakbo papalayo habang tumatahol.. I saw the fire.. and the impact was too loud.. Is this how my life ends? At papaano ko pa maisasakatuparan ang pangarap para sa pamilya kung ito na ang magiging katapusan ng aking buhay.?

Chapter 9 “PARA SAAN ang buhay?” Sa araw-araw na pag mulat ng mga mata ko, hindi puwedeng hindi sumagi sa isipan ko ang mga katagang iyan. Para saan nga ba? Para iparanas sa’yo ang hirap at pait nito? Ngunit bakit ang ibang nakikita ko ay magaan ang buhay? May mararangyang damit, kotse, kumportableng tirahan, at higit sa lahat- may kumpletong pamilya.

Mariin na lang ako napapikit dahil masakit man pakinggan at nakaka-irita man sa pakiramdam pero iyon talaga ang totoo. Oras na nga talaga siguro para mag-seryoso na ako sa buhay dahil kung hindi ko pa nga naman gagawin ngayon, kailan pa? Buong buhay ko pagaaral at trabaho ang inatupag ko, wala na akong inintindi kundi ang pagpapaunlad sa sarili sa kagustuhan kong may patunayan... But despite all that, hindi naman pala bastang kapag nakuha mo na ang pangarap mo ganoon lang basta ang buhay...

Pangarap. Yan ang tanging nagpapatatag sa akin upang masikmura ang isang bagay na kailanman ay hindi ko inakalang magagawa ko. Isang bagay na sa tanang buhay ko ay hindi sumagi sa isip kong tahakin.

"Parang awa niyo na..." M-mali bang m-magpakasaya? Mali bang gawin ang lahat nang bagay? Alam ko naman na we only live once kaya habang buhay pa ako ay gagawin ko ang mga gusto kong gawin. Para atleast mamamatay akong masaya hindi ba? Mamamatay akong nagawa ko lahat ang gusto ko.

And it's now or never, I ain't gonna live forever I just want to live while I'm alive, My heart is like an open highway Like Frankie said, I did it my way I just want to live while I'm alive, It's my life Minsan di natin alam kung ano ba ang magandang gawin sa buhay natin. Di natin mahanap o makita kung ano ba talaga o para saan ba tayo sa mundong ito. Karamihan sa atin dumadaan sa tanong na…

Gagawin nating masaya ang buhay mo at tuluyan mo ng hindi babalikan ang nakaraan. *End of POV