Panicking Novels & Stories

From the grinning Clarisse, I suddenly saw the worry on her face. "Masyado ba kitang nagulat? Oh my God, sorry!" Tila nagpa-panic na sabi niya. Nasabi ko kasi sa kanya na lately parang sumisikip 'yong dibdib ko kaya ganoon na lang ang pag-aalala niya. Pero hindi naman sumisikip ngayon. Nagulat lang talaga ako. I chuckled upon seeing her worried face. Nang marinig niya 'yon ay sinimangutan niya ako.

It would surely take eternity kapag iisa-isahin ko ang lahat ng mga box na nakatago rito. I can't help but groan in frustration. Where should I start? My heart pounded, and my hand began to feel clammy against my bouncing knee. I began to pace back and forth, stomping my feet nervously at the corner of the room. My mind started to panic, and my heart was still threatening to burst from my ribcage. I tried to contact Adrian but to my horror, walang signal sa loob ng storage room. Anong gagawin ko?

Drunk Tahimik lang si Heather habang panay ang pag-igting ng panga. Her fists were clenching and unclenching simultaneously as breathing ragged. Pinipigilan niya ang sariling sumigaw at umiyak sa sobrang frustrasyon, hindi siya makahinga. “If you want to say something, spill it.” Those words were like the switch that made Heather go off.

We were synced—like we’ve been doing this forever. Pero nag-iipon ang tension sa pagitan namin. We both want the same girl. We both want to reach her first. We both would kill for her. Pero hindi iyon ang pinakamalalang parte. The building was changing. Lights flickering. Hallways shifting. And a cold recorded voice echoing: “EMOTIONAL LEVELS UNSTABLE. SUBJECT ECHOHEART REACTIVITY: RISING.” Jake looked at me. “She’s panicking.”

hinakbang nito ang sarili papalapit sa akin, napaatras ako hanggang sumagi ang hita ko sa desk nito. Why am I panicking? Ano ba ang meron sa lalaking ito, bullshit! "And to remind you—" patuloy nito sabay dumukwang payuko at tinapat ang bibig sa gawing tainga ko dahilan upang maitukod ko ang dalawang palad sa ibabaw ng desk sa likuran ko, "—I am untamable like a wild boar in the jungle!" halos humiwalay ang espiritu ko sa katawan dahil sa mainit na hininga nitong tumama sa puno ng tainga ko.

“Where’s the g*dd*mn medicine?!” Panic attack. Madalas siyang atakehin kapag nakakakita siya ng malalabong imahe. Palagi niyang nakikita ang sarili na nakalubog sa tubig at humahalo ang dugo sa tuwing nagkakaroon siya ng panic attack. Sa tuwing nakikita niya iyon sa kaniyang isip, nanginginig ang kaniyang katawan at nahihirapan siyang huminga.

Ramdam ko ang pananakit ng aking private part, isang malinaw na ebidensya ng nangyari kagabi—ang panggigigil, ang bilis ng ritmo, at ang walang humpay na pagsasanib ng aming mga katawan. Panic. Iyon ang bumalot sa buong sistema ko. Ang puso ko ay parang gustong kumawala sa dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok. Althea, gaga ka! sigaw ng utak ko. Impluwensya ng alak, oo, pero hindi sapat na dahilan iyon para makipag-one night stand ako sa isang estranghero!

Ang balangkas ng naturang tao na ilang araw nang nagmumulto sa kanyang isipan. An intense panic and astonishment grasped to her inside like a colony of a honeybee settled uncontrollably in a hive. The feeling is ruthless but April is too damn good to make a numb show. Nagawa pa rin niyang huwag magpakita ng kahit na anong emosyon.

Pagmamayabang pa sa kanya ni Duwayne. Malakas na napatili si Hannah nang mula sa loob ng kuweba ay may naglabasan na itim na mga ibon. "Oh my god! oh my god!" nag sisisigaw siya sa gulat. Nangunyapit siya sa leeg ni Duwayne na panay naman ang tawa. "Paniki ang mga iyon 'diba?" "Tama ka,"

Pangamba. At bangungot. Pangalan pa lamang ng taong iyon ay sapat nang magdulot ng panic attack sa kanya. Mabilis. Marahas. At halos hindi niya makontrol. Napapikit siya. Mariing bumaon ang kanyang mga kuko sa sariling palad habang pilit pinapakalma ang sarili. Huwag mong isipin. Tapos na iyon.