Novel & Cerita Panicking

“Miss, fill up-an niyo po itong form.” Tiningnan ko yung papel. Mga lines. Mga box. Mga tanong. Pero parang nagdidilim yung paningin ko. Naglalabo-labo yung mga words. Parang lumulutang. Ang weak mo, Maya. Kailangan ka nila. Simpleng form lang ‘to. “Maya, you’re having a panic attack,” sabi ni Renzo. “Go to the back. Let me handle this.”

Burned and dead. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko at halos hindi na naman ako makahinga nang maayos dahil sa mga nakikita ko. I feel like I’m having a panic attack again. Sinubuksan kong pakalmahin ang sarili. But the more I look at and scan every photo, I feel like my heart is being sqeezed and blood is pouring out of it, leaving it empty and destroyed. Tumayo ako pero halos matumba ako dahil sa panghihina kung hindi lang ako nakakapit sa vanity table ko. I feel like my head is turning. I feel dizzy.

“You are impossible.” “Kulang pa ‘yang imposible,” sambit ko habang tinitingnan ang emergency panel. “At least ako, I’m trying. Ikaw? Nakaupo lang diyan parang si Thanos na naghihintay ng end of the world.” “Because panicking doesn’t help.” Tumingin siya sa akin, seryoso ang mga mata. “Gusto mo ba talaga ma-trigger ang claustrophobia ko?” Napatingin ako. “Wait, what?”

“Kahit papaano may nakapansin sa effort ko. Pero ang mismong amo mo, hindi man lang tinignan.” Walang pag-iisip-isip, sumagot muli ang bear. “Mr. Black’s schedule is highly erratic today. I strongly advise you to prepare yourself mentally and emotionally. Also, friendly reminder: Do not skip your meals. Your health is mathematically critical to Mr. Black’s sanity.”

Ang lakas na ng tibok ng puso niya pakiramdam niya ay mag kakaron nanaman siya ng panicked attack "Your Dean told us what happen to your school canteen and that they expect us in her office tomorrow" Para namang nabunutan siya ng tinik sa sinabi nito. Buti nalang at iba pala ang nalalaman ng mga ito "Anak next time umiwas ka sa gulo. Nakita mona ang nangyari. Na stress ka siguro dahil pinapatawag kami ng Dean kaya siguro na trigger ang panicked attack mo" sermon sakanya ng daddy niya

Panaginip ba ito? I looked around. I screamed and asked for help. Umaasang maririnig ako ng mga tao pero wala. Kahit lapitan at sigawan ko man sila sa mismong harap ng mukha nila ay walang nangyayari. I’m just passing through their bodies. Bakit tumatagos ako sa kanila? Okay, panaginip ata ito. Oo, hindi ako dapat mag-panic kasi panaginip ito.

Alanganin akong tumango at sumunod naman ang mata nito saakin. Buti nalang talaga at naka hills ako para naman mataas ako tignan. "S-sure, ano yun?" my world seems to stop and I gulped hard when our eyes met again. I'm having a panic attack. I'm sure of that, I'm pretty sure of that. Damn it.

Lumingon siya sa akin at ngumiti. "Oh!" saad ni Coffee at napalingon kaming dalawa. "Is it because of that incident this past few days? That man and yung muntikan ko ng aksidente?" "Y-yeah," My hands started tremble. "Chill Johnny, okay let me tell you this, but before i just want to tell you this thing first." "O-okay." "What you feel right now is anxiety and panic attacks. First, that incident this past few days happened is just an accident pure accident--"

Halos magdadalawang taon na niyang iniinda ang persistent na karamdamang iyon. And she have no one beside her whenever she got an intense episode of panic attack. Isa sa medication upang labanan ang panic attack ay ang alalahanin ang masasayang sandali sa kaniyang buhay pero paano niya iyon magagawa gayung ipinagdadamot iyon ng kaniyang karamdaman? Parang napipinto nang mag–shutdown ang kaniyang lakas at hindi na niya sinubok na lumangoy. Her breath was already unsteady.

"Baka pagod kalang Anna, bakit hindi ka muna magpahinga? Umuwi ka kaya muna? Kami nang bahala magpaalam sayo. Namumutla kapa" Tama naman si ate Bebang baka pahinga lang nga ang kailangan ko dahil nitong araw lagi nalang akong stress nakaka dagdag pa ang lagi niyang pagsusuka, may idea na siya pero natatakot siyang alamin dahil alam niyang napakalaking gulo ang mangyayari sa oras ng ana tama ang hinala niya.