Panicking Novelas e Histórias

masungit na sagot nito. Narinig nilang tumawa si Panther sa earpiece. "Flamingo cover your ass darling, it's so gross, nakikita kita dito. And please lang huwag kang tumuwad, naalibadbaran ako sa hitsura ng puwet mo." buska ni Panther sa kan'ya sabay halakhak. Nilibot ng tingin n'ya ang paligid at ng makita ang drone sa himpapawid na nakasunod sa kanila, she raise her middle finger to it na ikinatawa ni Panther.

Ramdam ko ang tensyon. Ang takot. Ang kontrol. “I’m the reason your people are starting to panic.” Bahagya siyang natawa. “Hindi ka pa gano’n kalaki.” Hindi ako nag-react. Hindi ako nagalit. Dahan-dahan kong tinaas ang kamay ko… at hinawakan ang kwelyo niya. Hinila ko siya palapit. “Hindi pa,” bulong ko. “But I’m getting there.”

Isang panic selling na hindi mapigilan. Sa loob ng opisina ni Paola, ang kanyang mga legal advisors ay pawis na pawis. (itutuloy sa susunod na kabanata)

Lumambot ang boses ko, halos hindi ako makahinga. Nanatili siyang walang imik. Nakatingin pa rin sa dashboard. Parang na-stuck sa sarili niyang mundo. At doon ko napansin unusual, mabilis, mababaw ang paghinga niya. “Sh*t…” napamura ako nang marahan. “You’re having a panic attack…” Hindi ako nag-isip. Hindi ako naghintay. Dinampot ko agad ang susi, pinaandar ang sasakyan, at binilisan ang paglabas ng parking lot.

“Miss, fill up-an niyo po itong form.” Tiningnan ko yung papel. Mga lines. Mga box. Mga tanong. Pero parang nagdidilim yung paningin ko. Naglalabo-labo yung mga words. Parang lumulutang. Ang weak mo, Maya. Kailangan ka nila. Simpleng form lang ‘to. “Maya, you’re having a panic attack,” sabi ni Renzo. “Go to the back. Let me handle this.”

Burned and dead. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko at halos hindi na naman ako makahinga nang maayos dahil sa mga nakikita ko. I feel like I’m having a panic attack again. Sinubuksan kong pakalmahin ang sarili. But the more I look at and scan every photo, I feel like my heart is being sqeezed and blood is pouring out of it, leaving it empty and destroyed. Tumayo ako pero halos matumba ako dahil sa panghihina kung hindi lang ako nakakapit sa vanity table ko. I feel like my head is turning. I feel dizzy.

“You are impossible.” “Kulang pa ‘yang imposible,” sambit ko habang tinitingnan ang emergency panel. “At least ako, I’m trying. Ikaw? Nakaupo lang diyan parang si Thanos na naghihintay ng end of the world.” “Because panicking doesn’t help.” Tumingin siya sa akin, seryoso ang mga mata. “Gusto mo ba talaga ma-trigger ang claustrophobia ko?” Napatingin ako. “Wait, what?”

Ang lakas na ng tibok ng puso niya pakiramdam niya ay mag kakaron nanaman siya ng panicked attack "Your Dean told us what happen to your school canteen and that they expect us in her office tomorrow" Para namang nabunutan siya ng tinik sa sinabi nito. Buti nalang at iba pala ang nalalaman ng mga ito "Anak next time umiwas ka sa gulo. Nakita mona ang nangyari. Na stress ka siguro dahil pinapatawag kami ng Dean kaya siguro na trigger ang panicked attack mo" sermon sakanya ng daddy niya

Panaginip ba ito? I looked around. I screamed and asked for help. Umaasang maririnig ako ng mga tao pero wala. Kahit lapitan at sigawan ko man sila sa mismong harap ng mukha nila ay walang nangyayari. I’m just passing through their bodies. Bakit tumatagos ako sa kanila? Okay, panaginip ata ito. Oo, hindi ako dapat mag-panic kasi panaginip ito.

Pagmamayabang pa sa kanya ni Duwayne. Malakas na napatili si Hannah nang mula sa loob ng kuweba ay may naglabasan na itim na mga ibon. "Oh my god! oh my god!" nag sisisigaw siya sa gulat. Nangunyapit siya sa leeg ni Duwayne na panay naman ang tawa. "Paniki ang mga iyon 'diba?" "Tama ka,"