Passion For Your Work Quotes Novels & Stories

Paglabas niya roon ay mukha na naman siyang energetic na handang sumabak at makipaglaban sa panibagong hamon ng mga nakatambak niyang trabaho. “Nak’s, Attorney parang hindi ka napuyat kagabi ah? Iba talaga kapag inspired. Masigla.”

“Ako po? Pero… marami pong mas may karanasan kaysa sa akin.” Ngumiti si Jal, ngunit sa pagkakataong ito, seryoso ang kanyang ekspresyon. “Hindi laging experience ang importante. Gusto ko ng isang tao na may passion sa trabaho, at ikaw ang nakikita kong may ganun.”

Curious lang ako kung passion niya ba talaga. "Tama ka. Nakatatak na sa puso ko ang pagiging manunulat. Kahit na nagne-negosyo na ako, hindi ko pa rin maiwan ang pagsusulat. Pakiramdam ko nga hindi buo ang taon ko kapag hindi ako nakapagsulat ng nobela. Kahit paunti-unti basta may matapos. Dapat masaya ka rin sa ginagawa mo. Mahirap kasing ipilit ang hindi naman para sa'yo." Napalunok naman ako sa huling sinabi niya. May hugot iyon ah. Mahirap daw ipilit ang hindi naman para sa iyo.

“Salamat dito, ha. Nag abala ka pa. Kaya ka hindi nagkakanobyo kasi wala ka ng ginawa kundi magtrabaho. Subukan mo kayang lumabas-labas. Mas nakaka-inspire kaya magtrabaho ng may inspirasyon. Sa kakatrabaho mo baka mamatay ka ng hindi nakakaranas ng sarap. Baka mamatay ka sa paghihirap. Ikaw din, baka mamatay kang hindi nakakaranas kung paano maging maligaya.” Namumulang tinulak ko ito palabas ng kwarto. “Umalis ka na nga kung ano-ano pa ang sinasabi mo!” “Hahahaha! Oo na! Oo na aalis na! Binibiro lang naman kita. Ikaw kasi masyado kang seryoso sa pagtatrabaho. Nakalimutan mo ng mag enjoy sa buhay. Kung inaamag lang ang love life malamag inaamag na iyang sa’yo!”

napakamot ako sa noo. "If you really love your passion, you won't mind the term 'long and hard time'...Pagtya-tiyagaan mo talaga sila" tumango ako kahit hindi naman niya iyon nakita dahil abala siya sa pagdidilig.. She's right..kung talagang Mahal mo ang ginagawa mo, Hindi ka magsasawa.. Pagtya-tiyagaan mo kahit mahirap ang proseso.

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

Dahil sa kanyang pananahimik, mahina itong natawa. “You do not have to feel any pressure. Gusto ko lang gawin nang maayos ang trabaho ko. Walang kinalaman ito sa iyo, at hindi ko ito ginagawa para magrebelde o maghiganti.” sabi pa ni Ysabel

Sabi ng isa sa kanila, "Dapat natin i-pursue ang passion natin kahit anong mangyari. Huwag tayong matakot sa failures." Nakangiti ako sa kanilang usapan. Napag-isipan ko kung paano ko rin tinahak ang aking sariling landas sa fashion industry. Ang mga ganitong moment ay nagpapalakas sa akin na magpatuloy sa aking mga pangarap kahit na maraming obstacles.

“At kung gusto mong sumagot ng mga tawag mula sa opisina, magandang ideya na iwanan mo na muna ang trabaho.” Pilit na ngumiti si Antonette, “Opo, pero ayoko pong mangyari ito. Nais ko pong makabalik sa trabaho. Ayoko pong mawalan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko.” “Huwag mong isipin na kailangan mong patunayan ang iyong sarili sa sinuman. Minsan, ang tunay na lakas ay nakasalalay sa ating kakayahang magpahinga at alagaan ang sarili,” tugon ng nurse, na para bang nagbibigay liwanag kay Antonette sa gitna ng kanyang mga alalahanin. Ang kanyang mga salita ay tila isang hangin na nagdadala ng panibagong pag-asa sa puso ni Antonette.

Hindi nila mauunawaan iyong pagmamalaking nararamdaman ng mga kagaya ko sa mga panalong pinaghirapan namin sa buhay. “Kahit ilang trabaho ko pa iyong sabihin ko, hindi pa rin iyon sasapat para sa kanila. Kahit ilang awards at diploma pa iyong ibigay ko sa kanila, mababa pa rin ako sa mga mata nila,” I resumed, choking on my tears. I then turned to him. “Kahit ilang beses ko pang ulit-ulitin na nagawa ko ang mga iyon at nagtagumpay ako kahit wala kaming pera, hindi nila maiintindihan kasi hindi nila kailanman naranasang mamuhunan sa mga pangarap nila at kakayahang magsikap. They have everything while I have nothing but only my dreams.”