Novel & Cerita Pero Bakit Parang Kasalanan Ko

“Haera?” Nakatulalang nakatitig lamang ako sa kamay ko. Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako. Pakiramdam ko ay ang laki-laki ng kasalanan ko. Ngunit kanino? Wala akong maalalang may ginawan ako ng masama. “Hoy, ayos ka lang?”

Pero bakit parang kasalanan ko pa? Nagpatuloy siya sa pagsigaw kaya isa-isang dumating ang mga kapitbahay namin. Napuno nang bulung-bulungan ang paligid hanggang sa may pumasok sa bahay. At iyon ang dahilan kung bakit nasa prisinto na ako ngayon.

Ba’t parang kasalanan ko pa, e, hindi ko nga alam kung bakit na naman siya nagagalit. ***<[°o°]>***

Pero… Pero bakit ako at ako pa rin ang nasasaktan? Bakit ako pa rin ang naghihirap? Bakit ako pa rin ang nagdudusa sa kasalanang hindi ko naman ginawa? Bakit ako at ako pa rin ang nagbabayad sa lahat ng kamalian niya at sa mga kasalanan niya? Bakit kahit ilang taon na ang lumipas ay nasasaktan pa rin ako? When will this nightmare really end?

Feeling ko tuloy ako yung dahilan Kong bakit siya nagalit. Sa tingin ko kasalanan ko nanaman ang lahat,kaya pala umiiwas rin siya kanina at dahil rin pala saakin yun. Nakakasama na pala ako nang hindi ko alam.. ----

Bakit parang ang babaw naman ng kaligayan niya. At bakit ka ba kinikilig ha? Nakalimutan mo bang halos sagasaan ka non sa putikan tapos hindi man lang nag-sorry sayo? Pangaral ng utak niya. Para kasing nakakalimutan na niya eh. Porque sinabihan ka lang ng ganon! Eh, bakit kasi parang ang pogi niya rin diba? Parang ibang tao naman yata ‘yong nag-drive sa kotse kaya ganon eh.

Bakit? Akala ko ba birthday ang pinuntahan ni papa. Akala ko, nasa bahay sila ni Casey. Akala ko lang pala. Hindi ko na nakayanan pa kaya't ako na lang ang nagsalita. "Pa? Gusto ko lang maliwanagan. Bakit madami kang tinatago sa 'kin Pa? Nahihirapan ako sa araw-araw kasi marami akong bagay na hindi alam sa sarili ko."

halos ibulong niya iyon. Kaagad ko siyang itinulak at nag-init ang buong mukha ko dahil sa gulat. Kaagad siyang nagpaubaya na parang pagod na siyang magpigil na pakawalan ako. "B-bakit? Ano bang kasalanan ko?!" gulong gulo na ako. Ang dami ko na ngang pino-problema! Bakit parang walang katapusan 'yong pagpapahirap sa akin? Kasalanan ba talagang nabuhay ako? Hindi ko naman 'to ginusto!

Hindi ko na alam kung paano pa ako makakabangon. Sana — sana namatay na lang din ako. Sana kami na lang dalawa ang nawala. I don't know what to do anymore. Ito na ba ang kapalit ng lahat ng kasalanang nagawa ko? Ito na ba ang karma ko? But why? Bakit sobra sobra pa yata? Bakit yung anak ko pa? Bakit hindi na lang ako? Bakit? "Y-yung anak ko, 'Mmy."

bigkas niya at parang napaisip. "Actually. Ikaw nga ang may kasalanan sa akin eh." bigkas niya. Bahagya siyang natawa. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya para hindi mawala ang ngiti niya sa labi. "Ano naman ang kasalanan ko sayo ah?" tanong ko sa kaniya dahil wala akong matandaan na ginawang ko siya ng mali. Napaisip ako. Anong mali kong ginawa sa kaniya? Wala talaga akong matandaan.