Novel & Cerita Pero Bakit Parang Kasalanan Ko

Kasalanan ko kung bakit nawala ang baby namin. "Bakit ang baby ko pa ang kinuha Niya? Bakit hindi na lang ako? Ako naman ang may kasalanan kung bakit kami naaksidente," umiiyak na wika ko. Ang sakit-sakit ng dibdib ko. Excited kaming lahat sa paglabas ng pangalawa naming anak ngunit bigla na lamang siyang mawawala. At dahil ito sa kapabayaan ko.

Halata ang pagpipigil niya ng iyak, dahil nakatuop na siya ng kaniyang bibig. “It’s not your fault,” bulong ko, at sapat na ‘yon para marinig niya ako. “Hindi mo kasalanan kung bakit siya hindi nakuntento sa ‘yo.” “Paano kung may nga pagkukulang ako? Imposibleng hindi ko kasalanan ‘yon—”

Nakakainis, pero… bakit parang may punto? Ngunit… Bakit parang lumalabas na siya pa ang may kasalanan, at siya pa ang kailangang “managot”? Hindi ’to tama. “Hindi ba pambablackmail ’to?!” biglang sabat ni Bettina, namumula sa galit. “Bakit kasal ko ang pambayad sa problema ng kumpanya mo? Hindi ’yan tama. Magkaibang usapan ’yan!”

Bakit ba kasi siya naging ganito? Ano ba ang unang kasalanan niya? Kasalanan bang pangarapin ang makapunta sa Isla Berde? Kasalanan bang gawin ang mga gusto niya? Kasalanan bang pangarapin si Gian? Kasalanan bang pangarapin ang mga bagay na hindi itinadhana? Saan doon ang mga kasalanan niya?

Nakasimangot na sambit ko. "Eh hindi mo pala mahal eh, bakit ka nagkakaganyan? It's your fault. Mahal ka non kaya nagselos iyon dahil pinuntahan mo yung kapatid niya na alam niyang mahal na mahal mo. Grabe yung pagmamadali mo noong nakita mo iyong videos. Kasalanan mo, kaya dapat puntahan mo," pangaral nito. Kasalanan ko, oo alam ko iyon. Kaya nga kahit na hindi ko ugaling mag pipipindot sa phone ko maghapon ay ginawa ko kasi alam kong kasalanan ko.

Hindi ako umiiwas dahil wala akong pakialam. Patuloy lang akong naglalakad. Bakit ako kinamumuhian ng lahat? Ang tanong na iyon ay paulit-ulit na umiikot sa aking ulo. Parang sirang plaka, paulit-ulit, hindi tumitigil. Bakit ako kinamumuhian ng lahat? Ano bang kasalanan ko? Dahil ba pangit ako? Dahil ba mataba ako?

sambit nito. Saglit siyang napaisip. “Oo nga, ‘no? bakit kasi hindi mo sinabi agad?” “Ako pa ngayon ang may kasalanan, eh ikaw ‘tong hindi nag-iisip diyan!” tila pinapagalitan na siya nito. “Wow, ha? Sakit mong magsalita ngayon, sa totoo lang! Parang pine-personal mo na rin ako!” “Hay, bilisan mo na riyan at kinakagat na rin ako ng lamok rito!” sa halip ay sambit nito.

Subalit kahit na hindi ko naman diniinan ay mas lalo lamang iyong sumakit. Pinaalala niya pa kasi. Nakalimutan na ng katawan ko na may masakit tapos. . . I sighed. No. Hindi niya kasalanan. Ako pala ang may kasalanan. Shit. Why am I such a weakling? Kung sana lang ay malakas ako at hindi lampa, e ‘di sana, hindi ako natumba nag nabalian ng buto sa paa. Ugh, why am I so unlucky? Out of all people, bakit naman pinagsama pa sa akin ang dalawa? Kalahating lampa, kalahating malas. Tsk.

Pero bakit? Ano ba ang mali? Paranoid lang ba siya?

Baka may iba siyang dahilan, na baka may bago na siya at hindi na ako. Bakit parang nasasaktan ako? Ngayon, hindi ako sigurado sa aking nararamdaman. Parang ang gulo ko sa lahat ng sitwasyon. Alam kong may gusto ako kay kuya, bakit naman nasasaktan ako rito kay Ryke? "I’m sorry." Sorry? Nakakasawa kaya iyan pakinggan, parang ayoko ng sinasabihan niyan. "Ang hirap mong kuhanin."