Novel & Cerita Pero Bakit Parang Kasalanan Ko

Bakit parang kasalanan ko? "Teka lang? Anong problema mo? Bakit parang kasalanan ko ang nangyayari sayo ngayon?" "Liliana." "Hindi mo ba alam na nagpapanik na ako ngayon kung saan ako lalapit dahil baka papatayin ka nila hanggang sa lumapit ako sa CEO natin para humingi ng tulong." Umiiyak na ani ko kuno. "W-why would you do that? Sa lahat ng tao ay bakit siya pa?"

Katulad ko, lumuluha din siya. "Bakit? May kasalanan ba akong nagawa sa'yo?" garalgal kong tanong. "Wala kang kasalanan, Aya.” “Pero bakit? Akala ko okey natayo. Bakit bumaik na naman tayo dati? Bakit ba lagi mo akong sinasaktan ng ganito. Kung may kasalanan ako, sabihin mo, nang maayos ko.”

Ramdam ko ang presensya niya kahit hindi siya gumagalaw. “Bakit?” tanong niya sa wakas. “Bakit parang may kasalanan ako na hindi ko alam?” Hindi ko rin alam kung bakit hindi ko sya kayang harapin. Kahit wala naman syang kasalanan Huminga ako nang malalim. “Wala kang kasalanan.” Alam kong hindi na naman nya eto maiintindihan, dahil pari ako, hindi ko maintindihan ang sarili ko.

Bakit pakiramdam ko, ako talaga ang may kasalanan? I've always felt like this.

Pilit kong kinokumbinsi ang aking sarili. Kasi parang nasaktan yata ako. Bakit ako nasasaktan?

Ako dapat ang kasa-kasama niya ngayon, pero bakit biglang naitsapuwera ako? Sabay naming plinano ang gagawin namin once na makalakad siya, pero bakit? Bakit! Bakit! Pangit ba ako? Kapalit-palit ba ako? Ay, ang oa! Saang pelikula ko ba iyon napanood?

Kinuha ko ang charger dahil iyon naman ang pakay ko at lumabas na may mabigat na loob. Bakit ako ang nahihirapan sa kasalanang hindi ko naman ginawa?Bakit ako ang sumasalo sa lahat ng galit nila sa aking ama? Bakit sakin binabato ang lahat ng maling paratang gayong wala naman akong kinalaman? Naging mabuting anak naman ako. Naging mabuting tao naman ako sa kapwa ko pero bakit nangyari sakin ang lahat ng ito?

What the fuck is happening in my life right now? “Bakit kailangan ako? Bakit kailangang ako ang sasalo sa mga kasalanan ni Daddy? He is the reason why we are in this kind of situation, Mom! Bakit hindi siya ang pahanapin mo ng paraan para malutas 'tong problemang 'to?!” “Ashton...”

Ako pa talaga? "Kasalanan mo kasi para kang timang dyan sa sinasabi mo." Inis na sikmat ko. "Bakit may mali ba akong sinabi? Naguguluhan na tanong niya sa akin. "Ang corny mo lang nakakasura kapag ganun, samantalang noon halos itapon mo ako sa kung saan huwag lamang makita." Paliwanag ko at binalot naman kami ng katahimikan. Marahan akong ngumuya at pinakiramdaman ang paligid.

Parang pagod na pagod. Hindi ko pangarap maging praning, pero hindi ko mapigilan. Bakit siya biglang nawalan ng malay? May kinain ba siyang mali? May sakit ba siya? Hindi niya ba sinasabi? O baka— Napailing ako. Hindi ko dapat isipin ang worst-case scenario. Pero bakit hindi ko maalis ang sinabi niya kanina? “Wala akong ganang kumain…”