Pero Bakit Parang Kasalanan Ko Novels & Stories

Hayy nako. Para sa inyo 'to. Oh, bakit po? Bakit parang ang sama ng tingin niyo sa akin? May ginawa po ba akong masama sa inyo? Bakit po parang anlaki ng kasalanan ko sa inyo? Ah, alam ko na po, dahil nanaman po ba sa kung ano ako? Dahil ba sa isa akong pulubi? Dahil sa isa akong batang palaboy? Batang kung saan saan niyo lang ako nakikita?

Ranzzel's Point of View* Dahilan... "Wife, tell me, bakit mo gagawin ang bagay na 'yun? Hmm? Tell me. Dahil sa akin, right?" Tiningnan ko siya at dahan-dahan na umiling. "It's not your fault. Kasalanan ko lahat kung bakit ganun ang nangyayari." Tumingin ako sa kanya. "Hindi na natin kailangan balikan ang bagay na 'yun."

Hindi na ako ang nasa puso niya. "Why?" tanong ko habang naglalakad palabas ng bar. "Ano ang kasalanan ko sa kanila? Ano'ng mali sa akin? Bakit ganito? Bakit nila ako niloko?" umiiyak kong tanong sa aking sarili. "Bakit?"

Umiling siya at tumakbo na palabas dala-dala ang bag niya. Ang tanga-tanga niya. Ano ba ang ginawaa kong kasalanan at bakit ako sinasaktan ng ganito?

Akala ko abot kamay ko ang pangarap kong iyon pero sa nangyayari at nalaman ko ngayon ay parang gumuho ang lahat. Ang sakit. Sobrang sakit. Hindi ko napigilan na mapahagulgol nang malakas. Hindi ko maipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Bakit ako pinaglaruan ng tadhana? Bakit ako pa? Ano ba ang kasalanan ko?

Pero bakit ba ako manunuyo e wala naman akong ginagawa? Hindi ko nga alam kung bakit galit ang lalaking ‘to e. Wala naman akong ginagawang masama. Ano naman kung nakashort ako? Hindi naman kita ang singit ng short ko ahh? Hindi rin naman makinis ang binti ko.

Bakit parang kasalanan ko pa? "Well, it's not my fault kung lumaki kang inggitera. Hindi ko kasalanan na masyado akong mahal ng diyos at binigay sa akin lahat ng kinaiinggitan mo! But listen to me bitch, wala sa bukabolaryo ko ang magpaloko sa pangalawang pagkakataon!" saad ko at natigalgal naman s'ya sa narinig. Hindi na rin nakatiis si Asher at lumapit sa akin pero bahagya akong umatras.

"May nagawa na naman ba akong mali? Bakit feeling ko, ako ang may kasalanan kung bakit ganyan ang mga mata mo ngayon?" Hindi ko siya sinagot at hindi rin ako makatingin sa kanya. Siya 'yang may kasalanan sa akin, pero bakit ako pa ang may guilty conscience sa amin? Bakit ba ganito ako? Bakit isang paalala lang, nagiging lampa na naman ako?

“Bakit naging kasalanan ko lahat? Hindi kaya ako ang naglihim sa ating dalawa.” “Kasalanan mo dahil agad kang nagtampo. Hindi mo man lang pinakinggan ang paliwanag ko,” pagdadahilan niya. Mas nadepina ang kunot sa noo ni Pam. “Hindi, Betsy. Kasalanan mo talaga iyon dahil kung hindi ka lang naglihim sa akin in the first place o kung niexplain mo man lang nang maayos hindi na ako magtatampo sa'yo.”

Bakit nagagawa kong pagaanin ang loob ng iba pero hindi ang sarili ko? Anong ginawa kong mali para maramdaman ang lahat ng ito? Ano ang naging kasalanan ko? Wala naman akong ginagawang masama. Wala kaming ginawang masama ni ate para maging malungkot ng ganito. Anong dahilan? Kinasusuklaman na ba kami ng Diyos? Kami ba ang tinatamaan ng karma dahil sa naging kasalanan ng mga magulang namin?