Personal Matter Mga Nobela at Kwento

As if naman may mapapala ako sa kanya. "Ano naman kung wala?" Taas-noo ko siyang tiningnan. "Company, partnership, business deal... iyon ang pinag-uusapan natin dito. This is nothing personal." "Marriage is very personal to me, Miss Morgan. Of course you don't know that." Pinagsiklop ko ang mga labi para pigilang awayin siya. Come on, Zoe, you're better than this.

Damang-dama ko ang pagdiin nito ng bawat salita matapos ilapit ang mukha. Tumango-tango ako. Ngayon, akala mo na naman siya kung sino kung umasta, na akala mo tauhan niya ako kung pagsalitaan. “Bakit dapat ba lahat ng makakausap ko ay dapat malaman mo kung sino? Wala naman sa kontrata iyan, ah? Atsaka, this is a personal matter kaya't huwag mo akong pakielaman, please lang," ani ko atsaka pinunasan ang luhang kumawala mula sa mga mata ko.

Biglang napatayo ang matanda na may kasama pang hampas sa ibabaw ng mesa kung kaya napangisi ako sa aking isipan. “Wala kang alam sa napag-usapan namin ng ate mo!” Tumango ako sa sinabi niya at tumayo ‘din sa aking pagkakaupo. “Tama, wala nga ako nung mga panahon na iyon pero hindi magbabago ang katotohanang sugat na iniwan niyong mag-ama sa ate ko. Again, hindi ko sinasama ang personal matters ko sa trabaho, kaya sana ay ganoon ‘din kayo para hindi ko isumbat ang mga dapat at hindi niyo dapat gawin.”

Mamaya ko na iyun rereviewhin dahil sa ngayun, kailangan ko munang tawagan ang HR para magpahanap ng bagong personal secretary. Yes, iyun ang balak ko. Gusto ko nang talikuran ang lahat ng mga mali na nagawa ko sa buhay ko. Hindi na siguro kakayanin ng konsensyan ko kung patuloy akong makipag-relasyon dito kay Jolene

"Sa lahat ng taon na nagtrabaho ka sa akin, hindi ka nagpakita ng kahit anong interest sa personal na aspeto ng buhay ko. Most people, especially in our line of work, try to use personal information to get ahead. Pero ikaw, you just did your job. No more, no less." Tumitig ako sa kanya, iniisip kung paano ko sasagutin iyon. "Well, I just think na kailangan ko pong gawin ang trabaho ko nang maayos. Personal matters are none of my business, sir—uh, Sebastian." "Exactly," sagot niya, seryoso ang tingin sa akin. "But that’s what makes you different. And it’s what makes me wonder about you more."

Bihira niya akong tawaging ganoon. Walang Ms. Valencia. Walang formal distance. Napalingon ako. “Thank you,” sabi niya. “For what?” Tahimik siya sandali. “For reminding me that things can still matter.” Parang may maliit na bagay na tumama sa dibdib ko. At bigla kong gustong umalis. Dahil delikado ang ganitong usapan. Delikado kapag nagsisimulang maging personal ang mga bagay na dapat nananatiling propesyonal.

Worth it naman pala na inuna ko munang makapag-settle ang pamilya ko at matapos sa pag-aaral ang kapatid ko. Nag-vibrate ang phone ko dahil may message, "Sumabay ka na sa akin after work. This is my VERY PERSONAL number. Save it. -C" "Very personal number, huh? Why does he need one? Does he do it all the time?" Tanong ko sa sarili ko nang mahina. Nag-type ako ng reply ko, "I will go by myself. I don't want others to see us." "Okay. See you then." Inatupag ko na talaga itong trabaho ko para may mai-report ako sa kanya at malapit na rin ang deadline nito.

Sagot nito " Wala tayong pakialamanan ng personal life at basta lahat ng sinabihin ko sasang-ayonan mo, yon lang wala tayong magiging problema hanggang sa manganak ka" Paliwanag pa nito na ikinatango ko

Makalipas ang dalawang minuto— Jillian: Ngayon? Emma: Hindi pa rin. Lumipas pa ang halos sampung minuto. Jillian: Nandiyan pa rin?! Emma: Oo. Sabi niya may personal matter daw siyang aasikasuhin dito sa station. Napapikit si Jillian. Personal matter? Bigla siyang kinabahan. Huwag mong sabihing— Siya? Noon, kaya pa niyang magpanggap na normal lang kapag nagkakasalubong sila sa trabaho.

tanong ko. "Wala, I just need to clarify something. Dito sa trabaho, bawal nilang malaman ang personal nating problema. Dahil ayokong pag-chismisan nila ang buhay ko," malamig na sabi ni Sir Throne, habang tahimik akong nakikinig. "Unless may pinagsabihan ka na agad?" Napakagat ako sa ibabang labi ko, naku! Nasabi ko agad kay Jane ang tungkol dito! Kinakabahan ako, pero kailangan kong magpanggap na kalmado.