Personal Matter Mga Nobela at Kwento

Hindi ‘yong nalagay lang sa ganoon dahil sa immoral na gawain. Napatango ulit ako. “I’ll keep that in mind, Ma.” Tanging tugon ko. Tama si Mama pero hindi mawaglit sa isip ko ang pag-uusap namin ni Maria. Lalong-lalo na ang tungkol sa trabaho niya. ~SpadeLucker

I don't want to look weak to someone's eyes. "No! I'm cool with it," sabi ko kahit na kinakabahan. "Alright. It's seetled then. So pag-usapan natin ‘yong rules," aniya. Ano bang dapat kong e include? "What's your rule?" tanong niya. "Maybe, to respect one another's privacy?" maybe ‘yan. Ayaw kong pinapakialaman ako sa lahat ng bagay. Ever since bata ako, ayaw ko na talagang may kung sino na makikialam sa 'kin.

) Tumango ako. "Al-a… geureonde geos-i gaeinjeog-il ttaemune, ttae ttaseuhae naneun geulimyeon jeongmal dangsin-deul, na-ui chingudeul-eun il-gwa gwallyeobsi anh-eun iyagi-reul hallae. Neomchigeodo haeyo." (I know… but it’s a different level when it’s personal, so sometimes I just want to talk to you, my friends, about things that aren’t related to work. It’s tiring too.)

"At kung makasalita ka parang malaki ang respeto mo sa ibang tao ngayong ginagawa mong negosyo ang pagchichismis mo sa personal na buhay ng iba." Hinablot ko sa kanya ang folder ko, "Lahat tayo may pangangailangan at may pinaglalaban pero hindi ako sumisira ng ibang tao. Pare-pareho tayong nag-aral ng batas, at alam niyo na sa harap nito, pantay tayong lahat, " sagot ko. "Correct! Go ate! Pass mo na iyang application mo, " udyok sa akin ni Gary.

Nang ilagay ko sa ibabaw ng desk niya. "Shit. Naiwan ko sa office mo." sabi ko. "Are you sure? Naiwan mo doon ang bag mo?" "Oo, nakalimutan kong kunin sa ibabaw ng desk mo." sagot ko sa kaniya. "By the way. Hindi naman 'yon mawawala sa office ko. Yung mga personal matters ko ay nandoon lang sa office ko. May mahalaga bang bagay sa bag mo?" pagtanong ni Prince.

simple niyang sagot. “Kailangan mo pang pumunta dito para kausapin ang isang ‘kaibigan’?” “Hindi ako nakikipag-usap sa loob ng opisina kapag mga personal na bagay,” pagdadahilan niya. Hindi naman ito dapat nakikialam sa kanya kung wala namang kinalaman sa trabaho. “May kailangan ka?” Tanong niya. “I’m having lunch outside. Sumabay ka na sa akin.”

“Ikaw ang may access.” “May iba ring may access, sir. Social team. IT admin.” Saglit siyang natahimik. “Miss Del Pilar,” mas mababa ang boses niya ngayon. “If you can’t separate personal issues from work, that’s unprofessional.” Parang may pumisil sa dibdib ko. “Wala akong personal issue sa trabaho ko.” “Reign,” diin niya, “PR is damage control. Isang mali lang, pangalan ng pamilya ang tatamaan.”

“Sir, alam kong kalabisan ito pero pwede bang kalimutan na natin ang nakaraan at maging propesyonal na lang tayong dalawa? Ayaw ko po kasing maapektuhan ang trabaho dahil sa nakaraan.” “Are you saying I can’t seprate work from personal matters?” nagsasalubong na ang mga kilay ni Zacharias. Gusto niya sanang prangkahin ito na: ‘oo, para ka kasing bata na nagta-tantrums kapag nakikita mo ako’. Subalit, bago niya pa maibuka ang bibig ay tumunog na ang cellphone niya. Agad niya naman iyong sinagot nang makitang si Jensen ang tumatawag.

"I'm telling you because I think you have good instincts, and I don't want personal concerns to interfere with them. Kung may bagay na gumugulo sa isip mo, hindi mo kailangang sabihin sa akin kung ayaw mo, pero kailangan mong siguraduhin na hindi nito naaapektuhan ang judgment mo habang nasa field." "Personal concerns?" "You don't have to tell me what they are." "Then why bring them up?" "Because pretending they don't exist won't make them disappear." Napatingin ako sa kanya. "Sometimes people think they can separate everything. Work here, personal life there, emotions somewhere else, pero hindi ganoon gumagana ang tao. If something is bothering you, it can affect your reaction time, your ju

bulong ni Adrian. Wala siyang maisagot. Dahil alam niyang hindi iyon totoo. “Listen carefully,” dagdag nito, mas seryoso na. “This changes nothing.” Napatingin siya. “What do you mean?” “My personal life… my business… they don’t concern you.” Parang may bumagsak sa dibdib niya. Masakit. “But you—” Huminto ito. Tinitigan siya. Malalim.