Philippine Festival Dances Mga Nobela at Kwento

Altero stared at her with an annoyed face. Umirap na lang siya at itinuon na ang atensyon sa malaking stage na nasa gitna. Ilang makukulay na sayaw at pagkanta ang nagpresenta bago ang pinaka-main event. “Ladies and Gentlemen, the pride of the Philippines. The Pride of Batangas. Multi champion of local and international, a recent Olympic Gold Medalist in Rhythmic Gymnastic…” Nawalan ng imik si Mihrimah.

"Bukas na ang Imbayah festival? Ano ang mga ginagawa ng mga taga-rito?" "Heto po ang brochure ma'am, basahin ninyo." Tinanggap niya at binasa ang mga facts tungkol sa Imbayah festival. ***Imbayah is a cultural Festival which celebrates the well established conventions of the Ifugao Indigenous tribes of Banaue, Philippines." Imbayah praises collect and fuses customs with thanksgiving to mollify the profound world for arrangement of good reaps.

Hiniram ko pa naman iyon kay Wanwan kasi meron siyang pang Festival Dance na custome. Iba't-iba bansa ang nirerepreswnta bawat grupo. Mabuti nga't hindi ibang bansa ang sa amin kaya hindi kami gumastos ng malaki. Ang gastos lang namin ay crepe paper na ilalagay sa buhok. Ewan ko ba kay Sasha bakit kailangan ng gano'n.

Bilang major sponsor na si Rafael, gusto niya ng kakaibang intertainment, yung mas dearing. Pumwesto ang tatlong magkapares na dancers sa harap, bawat pares ay isang dalaga at binata. Mga formal dancers sila ng isang grupo sa isang kilalang club na isa sa mga kaibigan ni Rafael sa manila. Ang management ay nagpatugtog ng kantang "RIVER" song by Bishop Briggs.

Bata pa lang ako favorite ko nang kapatid si Jeff. I don't know why? Dahil siguro sa mga mata ko isa siyang bayani na lagi na lang sinasalo ang galit ng Elder, dahil sa mga nagagawa naming maling magkakapatid. It was one of the Chinese Festival. Di nga gaano sini-celebrate ng ilang Pilipino. May mga pasok noon ang ilang studyante dahil di naman ito special holiday para isuspend nga ang klase. Dahil masyado pang bata ang isipan ko at mapaglaro talaga ako. Nakipaglaro ako sa mga bantay na siyang di nila namalayan nawala ako.

Iritado lamang ang mukha niya kaya hindi ko na lang din siya ginulo o kinausap. Bukas ay fiesta na kaya naman magdidilim pa lamang nang makauwi kami ay marami ng taong aligaga sa paggawa ng kaniya-kaniyang handa para sa boodle fight. Sabi rin ni Joem na ang usual na tinatagal ng celebration ay one week kaya mas lalo akong nasabik. This is my first time attending the festival here in the coast.

naguguluhan niyang usisa dito. "It is a ritual dance. Tradisyon iyon dito sa Marinduque." Si Randall ang sumagot sa tanong niya. "Sometimes, it is also called as putong." "A ritual dance?" manghang tanong niya pa. It was the first time that she heard about it. Ni wala siyang ideya tungkol sa tradisyon na iyon sa lugar ng mga ito. "Yes," wika pa ng binata. "People here do it to honor or to welcome a visitor. Minsan naman ay ginagawa sa mga nagdiriwang ng kaarawan. Putong means to crown the celebrant or the visitor."

Napagkasunduan na rin naming sabay kaming uuwi ngayon. “Nagkita kami ni Kap kanina, at tinanong niya ako kung may representatives na tayo para sa Pakusugay,” saad niya. Pakusugay? Parang ngayon ko lang iyon narinig. Napasulyap ako kay Coraleene, naghihintay na pabulong na explanation, pero naunang magsalita si Perseus. “For those who don't know, Pakusugay is a series of pre-festival games. Bawat establishment, organization on this island, at ilang sponsor, sumasali riyan. And yes, we are mandated to send representatives just like in the past. Last year, Samahan Ng Mga Magigiting Na Mangingisda, ang nakakuha ng overall championship.” Napasulyap sa akin si Perseus, as if his stares meant somet

paninigurado niya kay Paige. “Paano mo—kilala mo siya?” Tanong ni Paige, naguguluhan. Sumagot si Eliana ng isang simpleng tango ng kanyang ulo. Bumulong ako sa mga babae, “Ano ang masasabi ninyo kung i-celebrate nating dalawa ang unang hakbang ninyo sa tagumpay?” “Gusto namin yan,” mabilis na sagot ni Eliana.

Napailing si Sixto. “Hindi namin type ang isa’t isa,” sagot niya sa isang seryosong tinig, saka muling ibinaling ang atensyon sa sumasayaw ng kuratsa. Hanggang ngayon, hindi pa rin natatapos ang sayaw dahil hindi pa tapos sa pagpapalipad ng pera ang sumasayaw. Kuratsa is a courtship dance common in Eastern Visayas. It’s often danced during fiestas or fundraising events, where spectators pin money onto the dancers, making it both symbolic and practical.