Philippine Heroes Quotes Novels & Stories

natatawang tanong ni Julian maging ako ay natawa sa sinabi nito. "Philippine Unknown Thugs Association o PUTA, hangarin naming maging lider sa buong pilipinas kasama ang mga iba pa naming alyansa sa karatig bansa. Matuto kayong lumaban para sa inyong sarili sapagkat nagsisimula na ang tunay na digmaan."paliwanag nito at bumaling ang tingin sa akin. Nakita ko ang pag ngisi nito at batid kong ako ang kanyang tinitignan kahit na nakahood siya.

"Sayang! Dapat pala ayon na lang sir, para at least maramdaman ko man lang maging makapangyarihan sa klase at maging makabayan na rin!" "Subukan mong iligtas ang flag kapag may bagyo, instant hero ka niyan. Ipagmamalaki ka dahil sa pagiging makabayan mo tapos ibabalita ka pa sa tv...kasi flag ng pilipinas niligtas mo, hindi Pilipino mismo." Sabi ni Lucas.

Ang Philip Empire ay siya lamang, at walang ibang dapat magkontrol sa kanya. “Wala na akong takot. Hindi na ako magpapatawad. Ang laban na ito ay tungkol sa hustisya, hindi lang para sa mga magulang ko, kundi para sa lahat ng tao na ninakawan nila ng karapatan, ng buhay, ng pag-asa,” dagdag pa niya, ang mga mata ay naglalaman ng bagong sigla at tapang. “Tapos na. Wala nang atrasan.”

No! “So your Herald's Queen.” Wow naman at nagkaroon ako ng dugong bughaw niyan, sabagay may dugong bughaw nga ang Pilipino. Kung ako lang naman talaga magpapakamayabang ng bansa natin, panalo na. Ahahaha.

sagot ko sabay inis na bitaw sa kwelyo niya. "You are brave," he said, so I gave him my dagger looks. He smirked evilly before avoiding his gaze at me. "I am and I am willing to end them. Illegal doings are not welcome here in the Philippines," mataman na sabi ko pero umiling lang ito na parang tuwang-tuwa. "Okay, I'll support you then," nakangising sagot niya kaya umiling na lang ako bago tuluyang lumabas ng condo at kaagad naman siyang sumunod.

Ilang sandali pa kaming tumayo sa harap ng kabaong ni Sir Joaquin at maya-maya ay umupo na ako. Napatingin ako sa pamphlets na naroon at binasa ang bible verse na nakasulat doon. Ikalawang Timoteo 4:7 Nakipaglaban ako ng mabuting pakikipaglaban, natapos ko na ang aking takbuhin. Tama, tapos na nga ang takbuhin ni Sir Joaquin at talagang nabuhay siya ng masaya, mahaba at puno ng pagmamahal. At ang mga huling mga sandali niya dito sa mundo ay payapa.

Mahirap kalabanin ang tadhana lalo na at kung alam mona hindi pa talaga pwede. Ako kasi I don’t believe in a saying na “We are the one who create our own destiny”. Kung para sa atin talaga ay ibibigay rin ni Lord yon. Pero gusto kung subukan na maging masaya kahit walang kasiguraduhan sa huli. “Do you want me to spend my remaining time here in the Philippines with you?” I asked. “If I say yes, would you?” “Yes,” I answered.

Ang maingay na karamihan ng tao ay agad na tumahimik, at ang tunog ng paghinga lamang ang maririnig. "Gusto mo bang pumasok?" Tinanong ni Quinn Concepcion ang lahat na may ngiti. Ang bawat tao'y tumango tulad, at isa-isa ay hindi sila natatakot na i-flash ang kanilang mga leeg. "Think beautifully, and don't see if you are qualified, I advise you to go home, three thousand brothers will not see you." Quinn Concepcion said proudly, although he had a higher status than these people in the past, the sense of superiority he had at this moment made Quinn Concepcion feel even more superior.

"I mean, we all are, didn't we? We love hard, kasi gusto nating ibuhos ang lahat sa taong iyon, ang pagmamahal na deserve niya. To the point na, nakalimutan niyang kailangan din pala natin 'yon." Pagkatapos kong sabihin iyon ay pabiro na sinuntok ako nito sa aking braso. "Awww, Chris! Ang drama mo. Alam mo 'yun?" Pagkatapos ay napatawa siya. "Alam mo ang mabuti pa, umuwi na tayo. Mukhang kailangan na natin pareho ng tulog." Pag-iiba nito ng usapan. "Total tayo namang dalawa ang nagbukas ng sunrise ng buong Pilipinas, I think deserve naman natin ngayon ng pahinga?" Dagdag na biro pa niya dahilan upang tuluyang mapatawa nalang ako.

mahina kong sambit sa pagitan ng aking mga hikbi habang tumatakbo ako. Nakita ko ang mga medic na sumasakay sa isang helicopter kaya dali-dali rin akong tumakbo paroon at nakisakay. “Ma’am, bawal po kayo rito,” wika ng babaeng medic. “Sasama ako, girlfriend ako ni Captain Lazaro!” sigaw ko. “Pero ma’am—” “Doktor ako! Paliparin mo na ito at kailangan natin iligtas ang mga tao na naroon!” matigas kong utos.