Philippine Heroes Quotes Romane & Geschichten

sagot ko sabay inis na bitaw sa kwelyo niya. "You are brave," he said, so I gave him my dagger looks. He smirked evilly before avoiding his gaze at me. "I am and I am willing to end them. Illegal doings are not welcome here in the Philippines," mataman na sabi ko pero umiling lang ito na parang tuwang-tuwa. "Okay, I'll support you then," nakangising sagot niya kaya umiling na lang ako bago tuluyang lumabas ng condo at kaagad naman siyang sumunod.

Natawa naman siya, tawang hindi umabot sa kanyang puso, tawang pekeng-peke. "Just saying kasi gano'n naman lagi, eh. Tingnan mo si Jose Rizal at iba pang bayani, diba nagkaroon at nakita lang ang kanilang worth ay noong wala na sila? Barilin mo nga rin ako Marciella nang nakatalikod baka sakaling mahalin na ako ni Faller." Ngumiti siya, puno ng pait. Napabuntonghininga na lang ako at saka marahan siyang kinabig at niyakap.

Ilang sandali pa kaming tumayo sa harap ng kabaong ni Sir Joaquin at maya-maya ay umupo na ako. Napatingin ako sa pamphlets na naroon at binasa ang bible verse na nakasulat doon. Ikalawang Timoteo 4:7 Nakipaglaban ako ng mabuting pakikipaglaban, natapos ko na ang aking takbuhin. Tama, tapos na nga ang takbuhin ni Sir Joaquin at talagang nabuhay siya ng masaya, mahaba at puno ng pagmamahal. At ang mga huling mga sandali niya dito sa mundo ay payapa.

Mahirap kalabanin ang tadhana lalo na at kung alam mona hindi pa talaga pwede. Ako kasi I don’t believe in a saying na “We are the one who create our own destiny”. Kung para sa atin talaga ay ibibigay rin ni Lord yon. Pero gusto kung subukan na maging masaya kahit walang kasiguraduhan sa huli. “Do you want me to spend my remaining time here in the Philippines with you?” I asked. “If I say yes, would you?” “Yes,” I answered.

Ang maingay na karamihan ng tao ay agad na tumahimik, at ang tunog ng paghinga lamang ang maririnig. "Gusto mo bang pumasok?" Tinanong ni Quinn Concepcion ang lahat na may ngiti. Ang bawat tao'y tumango tulad, at isa-isa ay hindi sila natatakot na i-flash ang kanilang mga leeg. "Think beautifully, and don't see if you are qualified, I advise you to go home, three thousand brothers will not see you." Quinn Concepcion said proudly, although he had a higher status than these people in the past, the sense of superiority he had at this moment made Quinn Concepcion feel even more superior.

At sa wakas nagkaroon na nga siya ng lakas na loob para nga bitiwan ang nararamdaman niya. Kinuha ko yung nasa lunch box na si Jeff na nga ang nagtago noon para sa akin. Nang buksan ko, halos maiyak ako dahil inarange niya yung pagkaiin sa assorted nitong luto ko. Nakalagay, Mac Arthur. Kilala sa Pilipinas ang kataga niyang sinabi na… I shall return. O mali lang talaga ako sa iniisip ko na naman.

At karamihan sa kanila ay mga maharlika, kagaya nung nasalubong ko kanina. Well, it's heroes' day, at ang mga uri ng taong mas humahanga sa kanila ng husto ay iyong mga maharlikang lumalaban kamay sa kamay sa mga digmaan. Sila ang mas nakakasaksi sa mga sakripisyo na kanilang ginawa. Hindi lumihis sa aking mata ang isang batong-lungtian na aguhilya. You should know green is my favorite color. And it's designed well-perfectly for my taste.

"I mean, we all are, didn't we? We love hard, kasi gusto nating ibuhos ang lahat sa taong iyon, ang pagmamahal na deserve niya. To the point na, nakalimutan niyang kailangan din pala natin 'yon." Pagkatapos kong sabihin iyon ay pabiro na sinuntok ako nito sa aking braso. "Awww, Chris! Ang drama mo. Alam mo 'yun?" Pagkatapos ay napatawa siya. "Alam mo ang mabuti pa, umuwi na tayo. Mukhang kailangan na natin pareho ng tulog." Pag-iiba nito ng usapan. "Total tayo namang dalawa ang nagbukas ng sunrise ng buong Pilipinas, I think deserve naman natin ngayon ng pahinga?" Dagdag na biro pa niya dahilan upang tuluyang mapatawa nalang ako.

mahina kong sambit sa pagitan ng aking mga hikbi habang tumatakbo ako. Nakita ko ang mga medic na sumasakay sa isang helicopter kaya dali-dali rin akong tumakbo paroon at nakisakay. “Ma’am, bawal po kayo rito,” wika ng babaeng medic. “Sasama ako, girlfriend ako ni Captain Lazaro!” sigaw ko. “Pero ma’am—” “Doktor ako! Paliparin mo na ito at kailangan natin iligtas ang mga tao na naroon!” matigas kong utos.

"That's sweet, Pier. At least alam ko na pinag-isipan mo talaga ang mga pangalan ng mga anak natin." "Even after 8 years, I still couldn't believe that I'm married to the heiress of Costales. Pinaglaban ko yata ang kalayaan ng Pilipinas noong nakaraang buhay ko. Kabilang siguro ako sa grupo nila Andres Bonifacio," nakatawa nitong pahayag. "Kapag may tiyaga may nilaga." "Hindi, kapag may tiyaga may mapipitas na matamis na mangga."