Philippine Heroes Quotes Novels & Stories

Jose Rizal ay naging tanyag na babasahin sa buong mundo marahil ay lalo itong magugulat. “Bagamat di ko lubos maunawaan, at ang mga titik ay waring dumudulas sa aking paningin, dama ko ang lalim at husay ng pagkakalikha.”nakakunot ang noong saad ni Macario. "Saan nagmula ang mga bagay na ito?" "M-macario-" "Mahal kong Matilda?" ani Macario nang makitang atubili si Jia.

Sa huli, sinabi niya sa anak,, "Eli, huwag mag-alala. Mabuti ang kalagayan ni Mommy dito sa Pilipinas, ikaw ,magpakabait ka diyan." "Ang lugar ba na iyan ay tinatawag na Philippines?" Lumaki si Eli sa ibang bansa at hindi pamilyar sa mga pangalan ng ibang bansa. "Opo, dito ako lumaki. Napakaganda ng lugar na ito. Lalo na sa lugar kung saan ako naroroon, ang Rizal." nakangiti niyang sabi. Biglang kumunot ang noo ni Eli, saka nagtanong, "Rizal? national hero siya ng Philippines? bakit siya naging lugar?"

Gusto ko lang masala ang lahat ng tatawag sa akin dahil siguradong si Dylan ang tatawagan nila kapag hindi ako sumagot. “Have you heard yourself, Jerusalem?” mangiyak-ngiyak na wika nito. “Have you forgotten that there’s no safe place in the Philippines? Or have you forgotten where your Mama and Papa died?” Doon nagdilim ang mukha ko. I suddenly remembered everything. How could I ever forget what happened?

Iisa lang ang isinisigaw ng marami “CODE HERO!” “CODE HERO!” “CODE HERO!” Tama andito na ako sa paligsahan. Wala ng atrasan to handa na akong mamatay

"I just knew that you're from the Philippines." "Yeah," tumatangong sabi ko. I wasn't really expecting na may dugong pilipino siya dahil hindi halata sa itsura niya lalo na sa pananalita niya. He looks like a full blooded American. "Life is really cruel, right?" he asked me after drinking his beer. "But let me share this quote with you." Umayos siya ng upo bago tumingin sa akin. "No matter what people say, you're the most precious person in your life."

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

isyal na babae. Ang ibang kasamahan naman ni Feona ay tipong naggigigil. Sa dinami dami ba naman nila na barako sa sandatahan, e!dinaig sila ng papoging basketball player sa puso ng kanilang kapitan. Naupo ng presko si Feona. "Pwede makahingi ng kape?." Mahinang sambit ni Feona at nag uunahan naman ang dalawang junior na maihanda ng isang mug na kape ang kanilang kapitan. "salamat." pasasalamat ni Feona nang maabot ang isang mug ng kape sa kanya. "Nakapagluto na ba ng haponan? mamaya niyan maaliw tayo sa panonood, wala pala tayong haponan mamaya." Nawika ni Feona pagkatapos sumimsim ng kape. "Ma'am, tapos na po. Iinitan nalang po mamaya ang puchero." Mabilis namang sagot ng isang kawal. Tipi

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Unti-unti nang nawawala ang kumpyansa kong mananalo ako. "For the second place... August Clyde Dela Riva of Heinz International School." Nang tawagin ang pangalan ni August para sa second place ay nawala na talaga ang pag-asa ko. Sa tingin ko ay mukhang mas magaling talaga sa akin kaya ano pa kaya yung first placer na natalo siya? "For the first place and the champion of this year's Impromptu Speech..." nang banggitin iyon ay para na akong isang nalantang halaman. I slouched my back and looked down. I failed this---

Makalipas Ang dalawang taon Finally, masasabi na ni Diego sa kan'yang sarili na tuluyan na s'yang nakapag hilom. Nakalimutan na nya ang mga tao na nakasakit sa kanya. He is totally recovered in pain that's why he decided to go back in the Philippines. Kung mayroon man syang namimiss Yung ay Yung kan'yang mga magulang. Wala ng iba!