Philippine Heroes Quotes นิยาย & เรื่องราว

‎ ‎"You know that behind all this, it’s the Reed family pushing Madam Ashford. Do you really think you can face the two most powerful families in the Philippines on your own?" ‎ ‎"I have my ways," matigas na sagot ni Zein. ‎ ‎"Zein, courage is good, but it’s not enough. If you're the unicorn charging straight into a pride of lions, the only ending is sacrifice." ‎ ‎"Kahit mamatay pa ako, babagsak pa rin ang tunay na salarin. Sa pinaka-worst, sabay kaming mamamatay!" ‎ ‎Pagkabitiw niya ng linyang iyon, napansin niyang nagpadalos-dalos siya.

Para siyang isang bayani, isang superhero na may misyon na hindi ko lubos maisip kung paano niya kinakaya. “Papa…” mahina kong sabi, puno ng paghanga ang boses ko. “You’re like… a real hero.” Napangiti siya, pero parang may bigat sa ngiti niya. “Heroes don’t always win, Caline. Sometimes, they have to sacrifice everything.”

Kumislap ang mga camera, halos mabulag ako sa dami ng ilaw. “Ma’am Georgina!” sigaw ng isang reporter. “Ano ang masasabi ninyo sa hatol?” Huminga ako nang malalim, saka humarap. “Hindi ito tagumpay ng isang tao,” malinaw kong sabi. “Ito ay tagumpay ng bawat Pilipinong naniniwala na walang sinuman ang higit sa batas.” May palakpakan.

"Well Mikaela, to tell you the fact, nothing is impossible. Even the word itself says 'I'm possible'. So what kung alam ko iyon? I just know it. Kailangan ba may rason palagi? In fact, everybody are born good, kaya hindi pwedeng mawala ang kabutihan sa loob nila. At ikaw Mikaela... I can see it through your eyes. You'll be a great hero someday." Napairap ako sakaniya. What a claptrap. Wala talaga syang kwenta kausap. At ako? Hero? Hero as in bayani? Nagpapatawa ba sya? Hindi ko gagawin ang ginagawa ng mga bayaning pagbuwis ng buhay para lang mailigtas ang maraming tao at ang bansa. No way. Over my dead body.

are not here in the Philippines. Tristan was in Rome, Hiro was in Japan, Andrius was in Russia, Nero was in Turkey. and dark was in monaco. they are managing their own businesses there that's why they can't come home. except dark, he was having a good time with his..... girlfriend i guess? sana naman hindi na sya mahirapan sa babaeng iyon. Rozen suggested to eat here, masarap daw kasi ang mga pag kain dito. I actually dont care of what restaurant we will going to eat, sumama lang naman ako because Rozen and Ruiz forced me to.

Pathetic. Oras na para magbigay ako ng aking speech. Ito ang aking inihanda: “Gaya ng nalalaman ng ilan sa inyo, ako po si Eliana Garcia. Sa 10th anniversary ng matagumpay na paglago ng G.E Company, nais kong batiin si Jackson Garcia, ang aking ama, ang pinakahanga-hangang lalaki sa buong mundo. Ang pinakamahusay na parent na maaari nating hilingin. Hindi kailanman siya lumiban sa mahahalagang bahagi ng aking buhay, maging sa mga parties, mga school events, at iba pa. Masasabi ko na hindi naging madali ang journey patungo sa puntong ito, binalanse niya ang trabaho at ang pagiging magulang, at ngayon, isa siya sa pinakamatagumpay na lalaki sa lungsod. Dad, ang iyong kahanga-hangang halimbawa

“Walang ibang papalit sa akin kung hindi ikaw!” “No! I won't grow old like you!” I pulled my arm na hawak niya. “I don’t want to die being hated by my children. Hindi ko ginusto maging ikaw na kimumuhian ng nag-iisang anak mo!” Tinalikuran ko na siya at lumakad na ako papunta sa pinto. Mabuting lumabas na lang ako at mag-isa ulit sa kuwarto kaysa makipag-usap pa. “You’re better than the best!” Helio said that stopped me from leaving her office. “That was what I always told you, isn't it? But you know what usual phrase goes all the time? That no one is unbeatable?”

"Mahal na mahal ko kayo mga anak! I will stand as your hero! Ipaglalaban ko kayo kagaya ni superman!" Napangiti na lamang si Eduard sa kaniyang pagpapatawa. Nagsipalakpakan naman ang mga tao sa paligid. "Mahal na mahal ka rin po namin Daddy! Ikaw po ang hero namin! You're the best Daddy in the world!" Hindi maiwasan pumatak ang mga luha ko dahil sa eksenang nakikita ko. Tears of joy ang nararamdaman ng puso ko.

Umiling iling si ate. "I want to leave Philippines, please help me," mahinang sabi niya habang umiiyak siya hindi pa din siya humihiwalay sa pagkakayakap sakin. Nagkatinginan kami ni Ciarra na parehong may pagtataka sa mukha.

Hinawakan ni Kai ang aking kamay, nakita ko sa mga mata niya ang pagkahabag sa akin. “Hey, we’re here and we’ve got your back but If you want people to appreciate you, you gotta look out for yourself first. ” wika nito sa akin. Hindi ko na mapigilang nang pumatak ang aking mga luha. Masyado akong natouch sa mga sinabi nila. Nakaramdam ako nang kakampi mula sa kanilang dalawa.