Philippine History นิยาย & เรื่องราว

ad nakapagsalita. Napangiti ako at huminga nang malalim sabay iwas ulit sa kanya. "Tatlong siglo na pong naririto ang mga Kastila ngunit nag-hihirap pa rin ang mga Pilipino. Patuloy na inaabuso. Walang pagbabago. Hindi niyo po siguro nakikita ang maliliit na bagay sa ibaba sapagkat napakataas ng iyong kinatatayuan. Laganap ang pang-aabuso, pang-aalipusta, pang-hahalay, pagpatay ng walang katarungan, pagsingil ng mahal na buwis na binubulsa ng mga nasa gobyerno, pang-aabuso sa katungkulan at pagkontrol sa paniniwala ng tao. Hindi ba't nagpunta kayo rito para matulungan din sila at hindi lang para pagkunan ng mga bagay na kailangan niyo o kaya'y paramihin ang bansang inyong nasasakupan? Bakit

But I can’t seem to talk to him without him making my knees tremble. Nag lalakad kami sa isang pathway patungo sa gate, kakatapos lang mag tour sa buong school saktong 10:00 a.m. na nang matapos at na pag desisyonan na naming kumain. Nasa pinakahuli akong nag lalakad, si Sofi at ang kambal na may kulay violet ay nasa unahan, si Dapahine Keith naman ay nasa likod nila at ang kambal ni Sofi at yung ice-cold guy naman ay katabi niya. Napahinto ako dahil sa isang historical house na nakita ko, ngayon pa lang ako nakakita nang isang Spanish anscestral house dito sa loob nang school, dumalo ako sa isang sign at binasa ito. Nanlaki ang mata ko, this house is from 18 hundred? It’s says here na they

"Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?" Tumango ito. "Yes, mother superior said it's a tropical group of islands, near Pacific ocean and I learned that Philippines has three main parts, the Luzon, the Visayas and the Mindanao. I wonder, how does Philippines look like." Dagdag pa nito. "Don't worry Quil, we will visit Philippines, soon." Sabi pa ni Mara rito. Ngiti lang ang isinagot ko sa kanila. Hindi kasi alam ni Mara na hindi na ako pwedeng bumalik sa Pilipinas, dahil sa paningin ng lahat ng tao doon, I am peacefully gone for once.

Nandito si Samantha sa garden kung nasaan kami ngayon? “1605, isang mansyon dati ang lugar na pinagtatayuan ngayon ng school. Mayaman ang Pilipinas sa yamang kapaligiran. Mabilis umuusbong ang kalakalan. 1565 noong pumunta ang mga Espanyol dito at umabot ng ilang daang taon. 1898 nagkaroon ng Kalayaan ang Pilipinas mula sa pagkakasakop. Mahalaga itong kasaysayan, dito nagsimula ang lahat,” Hindi na ako magtataka kung bakit ang husay ni Sir Franco sa literature, naabutan yata niya ang mga panahong ito.

nang manatili siyang tahimik ay muling nagsalita ang binata. "Sige," ang sa halip ay isinagot ni Aria saka sinalubong ang maiitim na mata ng lalaki. Black eyes are natural to Filipinos. Although nowadays it seems that more of them have dark brown eyes, many Filipinos have a mix of other races, particularly the Spaniards who colonized the Philippines for three hundred and thirty-three years. And that is the reason Aria sees why her eyes and hair are brown. At iyon ang nakikitang dahilan ni Aria kung bakit brown ang kulay ng kaniyang mga mata maging ang kulay ng kaniyang buhok.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

Ngunit dahil sa limited number of copies nito na 50 pieces lang sa buong mundo, ay hanggang photographs nalang ito. Well, hindi niya rin makukuha ang map na ito kung hindi dahil kay Dom. Hindi niya alam kung ano ang ginawa nito ngunit no'ng kinapalan niya ang mukha na magpatulong dito upang makabili ng kopya ng 1734 Philippine Map by Murillo Velarde, ay isang araw lang ang iginugol nito at nabili na agad nito ang mapa. Syempre, hindi pa naman gano'n kakapal ang kaniyang mukha kaya binayaran niya pa rin ito ng tumatagingting na Five Million Pesos.

Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ang sinabing iyon ni Trevor. Simula noong magkaisip siya ay ito ang unang beses na nagtanong siya tungkol dito. Natahimik ako dahil hindi ko alam ang isasagot. Hindi niya inalis ang mga mata niya sa akin. His eyes were curious and demanding. "Baby, he's in the Philippines," pagtatapat ko kaya nangunot ang noo niya na parang nag-iisip. "Philippines? Buradan uzak mi?" Philppines? Is it far from here?

Babalik nalang kami mamaya ni Faye dito pagkatapos namin ikutin ang buong Las Casas. " Ito naman Casa Hidalgo Itinayo noong 1867, ang kauna-unahang "Unibersidad ng Pilipinas' paaralan ng pinong sining-- Fine Arts huh? Interesting.. Ang unang tagapangasiwa nito ay si Rafael Enríquez na siya ring nagmamay-ari ng Casa Hidalgo." May dinagdag pa siyang sinabi na hindi ko narinig sapagkat nagpalinga-linga ako sa paligid.