Photo Of Sofia The First นิยาย & เรื่องราว

Bigla niyang naalala ang imahe ng kanyang kapatid na si Sofia. Tulad ni Selena, hindi rin pala-hiling si Sofia. Lahat ng kaginhawaan at karangyaang natatanggap nito ay sapat na para kay Sofia.

Malaya na siya, pero ang kalsadang tatahakin niya ay puno pa rin ng anino ng gabing ito. Habang naglalakad si Paola sa gitna ng highway, basang-basa at may bahid ng dugo, isang sasakyan ang huminto sa kanyang harap. Bumaba ang bintana at isang pamilyar na mukha ang sumilip—si Sofia. "You did well, Paola," sabi ni Sofia habang iniabot ang isang pasaporte at isang bag ng pera. "But did you really think I'd let you throw the real microfilm into the ocean? I know you kept the original."

“You won’t get that. Hindi ka pa ba napapagod Marianne?” She chuckled. “Oh, bakit? hindi ko pa nakukuha ulit si Gabriel” She pulled out her phone and showed me a photo. Sofia. Walking out of school. My vision blurred. “Relax,” Marianne said casually. “She’s fine. For now.” I lunged forward. She stepped back. “Careful,” she warned. “Accidents happen.” My hands were shaking. “Why are you doing this?” Her smile faded. “Because Gabriel was mine first,” she hissed. “And you took everything.”

Naalala na naman niya ang mukha ng isinearch niya, "Saviah Suer ang goddess empress na hindi magpapatalo sa digmaan at maraming napatay nu'ng kabataan. Sa gandang taglay at sa amo ng kanyang mukha'y hindi mo alam na may diablong tinatago." Mabilis na kinuha ni Alastair ang papel na kanyang pinagpuyatan at napangiti siya. Ito kasi ang sinasabi ni Saviah na ibang tao talaga siya. Ang mukhang nakikita niya kay Saviah ngayon. Hindi siya nagkakamali dahilan sa isinearch niya din ang mukha ni Sofia Delfuente ay nagulat siya, kaya sa sobrang pagkailito niya'y pinakita niya ang dalawang picture sa mga kasamahan niya pero, ibang mukha ang itinuturo nito at hindi ang nakikita niya ngayon.

tanong ko, bahagyang nakataas ang kilay habang nakatingin sa kaniya. “Yes.” “Baka po nagbibiro lang si Sofia.” “I'm not,” singit ni Sofia, mabilis na tumingin sa akin habang mahigpit pa ring hawak ang kamay ko. Napangiti ako. “Magkampi pala kayo.” “Always,” sagot ni Sofia, proud na proud habang ipinapakita ang maliit niyang ngiti. Napatingin ako kay Don Rafael. Bahagyang gumalaw ang gilid ng labi niya.