Novel & Cerita Photo Of Sofia The First

"Thank you. You may go now." "You're welcome, Sir," anito, saka tuluyan nang lumabas. He held the brown envelope. Kinakabahan pa siyang bulatlatin iyon. Tumambad sa kaniya ang mga larawang una niyang nakita noon. Mga larawan iyon ni Sofia na nagdadalang-tao sa bunso nila—from her small tummy to her big-rounded belly. Marahil ay kuha iyon sa bawat buwan ng pagbubuntis ni Sofia. Those pictures were taken from a CCTV camera, pero sobrang linaw ng mga kuhang iyon. Halatang highest resolution camera ang ginamit.

Maayos ang buhok, makinis ang balat, at elegante ang tindig. Si Sofia. Hindi nga siya nagkamali. Pero hindi niya rin maitatangging napakaganda nito. Parang itong isang porselanang manika sa gitna ng damuhan. “Perfect,” sabi ng photographer. “Stand there, Miss Sofia.”

Sofia suddenly uttered and before she got up, she once slapped my leg. "Mag-almusal kanalang d’yan at maligo kana rin. Just be hurry, it will be embarrassing if this handsome man will wait for too long." Dagdag pa ni Sofia and she winked then she gave me a big smile like she pissing me. Kinuha na ni Sofia ang kaniyang bag at umalis na sila ni Leona at tuluyan na akong iniwan, habang ako na kaupo pa rin sa kama at natulala na ka lalaking nasa tabi ng pinto.

ani sofia. She first grabs a robe because she is currently only wearing a bra and undies. And the oblivious Reuz dashes to the bathroom and locks himself inside. Well, hindi maaaring makita ni Azur ang ganoong itsura ni Reus. In Azur's view, Reus was a great and confident man, but as all of you know, Reus was not... that kind of guy. Sofia opened the door, and a young but handsome man came in her view.

"Sofia, ikaw ba talaga iyan?" Huminto ang babae may sampung metro ang layo mula sa kanila. Dahan-dahan niyang inangat ang kanyang mukha. Bagama't may mga kulubot na ang paligid ng kanyang mga mata, ang talas ng kanyang tingin ay hindi nagbago. Siya nga si Sofia Cruz, ang reynang akala ng lahat ay matagal nang naging abo sa South America.

"Sabi ni Baron, walang sasalubong sa atin." Bumukas ang pinto ng SUV. Isang anino ang lumabas. Habang naglalakad ang tao patungo sa liwanag ng hangar, unt-unti naming nakilala ang kanyang mukha. "Sofia?" bulalas ko. Napatigil kami. Si Sofia—ang head of security ni Victoria. Ang taong halos pumatay sa amin sa Geneva at ang huling nakita naming kasama ni Victoria sa isla.

Tumingin ako sa paligid para hanapin ang magulang na kasama niya, pero wala akong nakita na ibang nakatingin sa amin. “I'm Sofia, not the second, but the first!” masigla niyang wika at inilagay pa ang kamay sa bewang niya. “Okay, Sofia… What do you need?” Sinubukan ko sabayan ang energy niya. “You're not allowed here, nakikita mo ba ang ginagawa namin. It's dangerous.” “Totoo bang aalisin mo na ang playground at hindi na kami makakapaglaro rito?” bigla siyang nalungkot at parang maiiyak.

And before I could speak, a small, but not so small figure bounced toward me. Nasa 5' 8 ang height ko at hanggang kinikili ko lang ang height ng bata. “Oh my God... are you really Kuya Niccolo's girlfriend?” excited nitong tanong. “I’m Sofia!” she said, grabbing my hands like we were already best friends. “You’re so pretty! Finally.... he brought someone normal!” Aniya at agad na kumunot ang noo ko. "May abnoy ba siyang dinala rito?" sa isipan ko at palihim na bumaling kay Niccolo na ngayon ay walang mapaglagyan ang inis sa mukha.

“Oh my gosh! Sino ba talaga siya? Bakit dalawa ang pangalan niya?” “Hindi. Hindi sila iisang tao. Magkaiba sila.” “Paano mo nasabi? May nakikita ka bang kakaiba sa dalawa? Wala, ‘di ba. Parang pinagbiyak na bunga.” Tinapon ko sa sahig ang picture na hawak ko, saka tumingin kay Sofia. She's smiling confidently, as if she won the competition and I'm the loser. Mukhang pinaghandaan nga niya ang gabing ito. At ako ay hindi nakapaghanda sa nangyari.

Sa kabilang banda, si Rafael ay kalmadong nagtitimpla ng gatas para sa kanilang anak habang suot ang kaniyang itim na pambahay na shirt, ang mukha ay payapa at puno ng kasiyahan. "Daddy! Look at my drawing!" sigaw ni Sofia habang tumatakbo papunta sa kusina hawak ang isang papel na punong-puno ng krayola. "I drew you, Mommy, and Tito Gino fighting the bad guys with laser guns!"