Photographer In Tagalog Novels & Stories

Napangiti muli ako. "Nice shot!" saad muli ng photographer. "'Di nga! Pakita nga kung maganda talaga!" saad ni tito Miggy. "Kami rin!" ang mga hayop basta na lamang nila akong binitawan sabay lapit sa photographer. Halatang sinadya dahil nagtawanan ang mga ito

nakangisi kong sabi sa kanya. Tignan mo nga naman, ang taong malakas manira. Triggered. “Wala naman kasi akong ginagawa sa’yo, bakit mo kami sinisiraan ng ganito” umiiyak niya ng sabi. Iskandalosa + Paawa = B E A Kanina, pavictim. Ngayon naman paawa, nice! Sana nag-artista nalang siya, bagay doble kara sa kanya.

Nag mulat cya ng mata ng kaunti nakita nya ang photographer na kinukuhaan sila ng picture sa posisyon nila iyon, ginalingan pa nya lalo ang pag arte. Kunyari ay natumba cya, saka naman cya inalalayan ni Angelo sa beywang, nagkalapit ang mga katawan nila. Nasa ganun silang sitwasyon ng nakita nyang nag click ang camero ng photographer. Napangiti cya ng lihim “good job”.. sambit nya sa sarili. "Angie..." pukaw ni Angelo sa kanya. San ka ba umuuwi? ihahatid na kita.."

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

' 'Nag-aral pa siya, hindi naman pinapagana ang utak. Subrang dami pang comment sinasabing pokpok ako, malandi, gold digger, hipokreta at kung anu-ano pang masasakit na salita ngunit hindi ko na kinayang basahin iyon lahat dahil nag-umpisa na akong maluha kasabay ng panginginig ng kamay ko. Para alamin kong ano ba ang post sa likod ng masasamang comments tungkol sa akin ay tiningnan ko ang mismong post na iyon at makikita na ang picture na iyon ay iyong picture nu'ng gabing hinalikan ko si prof.

Parang isang larawan mula sa isang kasal na hindi kailanman naganap, o isang alaala ng panahong matagal nang lumipas. Napabuntong-hininga si Natalie. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa dahil, kahit papaano, may isang sandaling nagmukha silang buo, o malungkot dahil alam niyang pawang ilusyon lamang ito—isang litrato na puno ng mga ngiting pilit at damdaming hindi nasasabi. “Ready for pickup in three days,” sabi ng photographer, maingat na iniaabot ang resibo sa kanya. Ngumiti siya nang magalang, tumango, at saka marahang kinuha iyon.

Perpektong panahon para sa bakasyon. Naramdaman kong may papalapit sa akin at paglingon ko sa likod ko ay napakunot ang noo ko ng makita ko si Tyrone kasama ang lalaking kinukunan kami ng litrato ng palihim. Halatang mamamahayag ang lalaking iyon. Napangisi si Tyrone. "Sabi niya, professional photographer siya sa bansang ito. Kukunin niya ang mga litrato natin."

"What are you doing?!" "Landscaping." Kumunot ang noo niya. "In Tagalog, nagbubunot ng damo. Pinasosyal ko lang." Madami-dami na rin itong nabubunot. Tagaktak na ang pawis nito sa katawan at sa gilid ng mukha nito. Tumayo ito at lumapit sa kanya. "O, bakit sumisigaw ka? Ang aga-aga pa galit ka na naman."

"Hindi po ba may sakit na ako sa puso, Ate? Bago pa ako mamatay, nag-picture na po ako para hindi na kayo mahirapang kumuha ng litrato. Ang talino ko 'no?" My tears flushed even more while I was looking at him. In an instant, the photographer seemed to be gone from my peripheral view. Kami na lang ni Jayron ang natitira na siyang nakangiti sa akin. He might be smiling but the tears kept falling in his eyes as well. "W-Who are y-you?"