Pinaparinggan In English Novels & Stories

Natunaw akong parang yelo kahit kasintigas ng bato. Bakit ba siya ngumingiti? Hindi ba niya alam na delikado iyon? Hindi ba niya alam na may mga babaeng mahihimatay dahil doon? “Thank you, Ms. Sydney Panganiban, for taking me in.” Ako? Kinausap niya ako? Personal? Direkta? Bigla akong natigilan. Nakalimutan ko yata ang English. Nakalimutan ko yata ang pangalan ko.

"Alam mo? Dito lang ako muling nakaranas ng peace of mind." “Pis op maynd?” “Peace of mind ay napayapa ang isipan ng isang tao. Isa iyon sa mga magagandang bagay na gustong-gusto maranasan ng isang tao.” Marahang tumango si Manuel. "Bakit mo naman nasabi na rito ka lang nakaranas ng sinasabi mong pis op maynd? Hindi ka ba nakaranas ng kapayapaan sa pinanggalingan mo?"

Nasaan ang mag-ina nya? Doon na cya kinabahaan at binlisan ang paglakad. "Papa, Tito, Tita... anong pong nangyari? Bakit niyo ako pinabalik dito sa Pampanga? Saka saan po ang mag-ina ko? natatarantang wika nya.

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

"What happened to you?" Napatingin ako sa mga gasgas ko sa braso kung saan siya nakatingin ngayon. "Ah..." Ano na ba ang English n'on? Kailangang English ko siya sagutin. Kailangan kong gamitin iyong mga ilang english na salita na natutunan ko sa pagbabasa. "Disgrace in the motor..." Ang galing ko! "What?" tanong niya.

"because he never had a daughter nor a wife." Pagkarinig no'n ay inirapan ako ng dalaga saka mabilis na idinabog ang paa sa sahig. Syempre inirapan ko din, kaso noong tinatansya ko kung paano siya pagsisigawan sa English, agad naman siyang padabog na umalis. Nadis-appoint tuloy yung English sa utak ko. 'Sayang, magagalit na sana ako na parang trinaydor na artista eh. Tapos Engli-'

"Sinabing ayoko! Ang pangit mo. Ayaw kita makita!" Nangunot ang noo nito. "Ano?" Bahagya siyang dumukwang at suminghot-singhot. Mabilis niyang natakpan ang ilong ng mabahuan sa pabangong gamit nito. "Tsaka ang baho-baho mo!" Inamoy-amoy naman nito ang sarili. "Ako mabaho? Hindi naman ah!" "Basta ang baho mo!" Kung dati gusto niya ang amoy nito, ngayon nababahuan na siya at nasusuka sa pabangong gamit nito.

Napa-asik ito at nagtiim bagang. Napa-atras ako at yumuko dahil mukhang nagalit ko siya. "Sorry po, sir." "Can you..." Napatingala ako at kinagat ang pang-ibabang labi para isipin ang english ng salitang 'ulitin'. "Again?" patanong iyon dahil hindi ako sigurado sa nabanggit ko. Nakaka-mental block kasi lalo na't first time kong makipag-usap sa isang foreigner!

“At paano nga ba niya naririnig ang mga plano ng mga dumakip sa kanila?” “May naimbento kasi akong makina na maliit na p’wedeng iwan kung saan para mamanmanan ang lugar na `yun.” sabi ni Nico. “Tinatawag ko itong ‘Pasagap’ at tingin ko iniwan niya yun sa magandang lugar kaya naririnig niya ang mga usapan nila... ang ‘Pananggap’ naman nun ay nakatago sa likod ng tenga niya.” “Pananggap?” tanong ko.

"What is it again? Sorry, hindi ko alam ang... sinasabi mo." Muli siyang nag-angat ng tingin sa akin at nakakunot ang noo niya. "Ha? Hindi mo alam ang napkin?" Buong pagtatakha niyang tanong kaya tumango ako, hindi ko talaga alam iyon. Ano ba ang mga 'yon? Humarap siya ng tuluyan sa akin habang may linya pa rin ang noo niya, "seryoso? Hindi mo alam 'yon? Napkin! As in pantapal sa dumudugong kepching!"