Pinsala'y Ikinamada Meaning 소설 & 이야기

Please take care of yourself, mahal ko. ADEL *** NILUKUMOS niya ang sulat saka ibinato sa isang sulok. Ngunit agad-agad din niyang dinampot at binuklat. "Hindi mo man ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag, Adel! Alam mo naman ang tungkol doon ngunit nanahimik ka imbes na sitahin ako. Mas mabuti pa sanang kinompronta mo ako, binulyawan. Kaysa ang ganitong basta ka na lamang umalis! Tapos may gana ka pang magsabi na ihingi kita ng patawad sa mga Mahal ko sa buhay? Tsk! Tsk! Huwag kang mag-alala dahil talagang babalik ako sa Manila. Dahil mas maraming mga babae roon!"

ani Adam sa dalaga. "Adam, honestly nagdadalawang-isip pa ako kung mapagkatiwalaan ka nga bang talaga, I'm sorry to offend you but I want to be frank. But I do feel na mapagkatiwalaan ka naman talaga, hindi ba't pinadala ka sa'kin ng aking ina para protektahan ako, gusto ko lang malaman kung alam mo ba kung bakit ako pumarito ng Pilipinas?" sa wakas ay na itanong din ni Astrid sa binata. Iyon ang tanging alas niya para malaman ang totoo at mapanatag na rin siya na si Adam ay ipinadala nga ng kanyang ina.

Sabi pa ng dalaga. Lintek ang hirap ipaliwanag eh basta hindi ako ang nauna. Nakakaloka. "MALAMANG YUNG MGA NAPALAYAS NOON NA MGA DATI MONG MAIDS HINDI NAMAN TALAGA NAG FLIRT KUNDI INAKIT MO SIR"

Nakakainis. Masamang tingin ang binigay niya sa malaking mamang sumiko sa kaniya na madamot at saka siya lumapit sa nagtitinda ng taho. “Bibili po ako, lima lang.” Pero ang mata niya ay nasa lalaki pa rin na sumiko sa kaniya, para kasing kilala niya ito. Nakalimutan niya lang.

WARNING THE STORY IS A R-18 Prologo - Ang Pamamaalam "Ina '! Wag niyo po akong iiwan! Paano na ako mabubuhay kung iiwan niyo ako nang ganito kaaga! Akala ko ba hahanapin pa natin ang lalaking nang-iwan at nagpaluha sa inyo ina! Ang Saad ni Rosalina sa naghihingalong si windy ang kanyang ina.Mga katagang lumalabas sa bibig ni rosalina. Ngunit wala nang nagawa pa si rosalina ,kahit mag iiyak pa siya at maglulupisay sa lupa ay hindi na maibabalik ang buhay nang kanyang ina. Kasalanan ito nang aking ama! Ipaghihigante kita sa kanya inay!' Ang huling binitawang salita ni rosalina sa kanyang ina. Namuhay ito nang naaayon sa gusto niya.

pikit-matang sagot sa nanghihinang boses. Pumakla ang mukha ni manang Linda sa naging sagot ni Fiandro. Suminghal ito at pumunta sa akin tsaka inabot ang gamot na agad kong tinanggap at nilapag muna sa mesa. Kumunot ang noo ni manang at napakamot gamit ang hintuturo sa gilid ng sentido."Ewan ko ba dito sa batang 'to. Dati-rati eh hindi iyan umuuwi kapag may mga pinupuntahang lugar. Lalo na kung luluwas ng Maynila." reklamo at pagtataka nito.

reklamo pa ni Yna. "Pwes ibahin mo rito, girl. Sa Spain, mayaman ka. Dito sa Pinas, poorita ka kaya need mong mag-adjust sa buhay dine," mahabang pangaral pa ni Mirka. Napasimangot na binalingan ito ni Yna. "Kailangan pa bang ipaalala? Gosh! Diyan ka na nga." Sabay talikod ni Yna sa babae. "Kumain ka, ha?" Pahabol na bilin ng babae bago pumasok sa sariling solar.

Mag sasalita sana siya pero bago pa niya iyon nagawa ay biglang pumasok si andula, sabay kaming napa lingon sa kanya. "Patawad sa aking pag gambala. Ngunit mahal na arami, nais po ng iyong ina na mag tungo po kayo sa inyong banwa." saad nito, kaya napa ngunot noo ako. "Aking ina?" hindi ko akalain na may ina pala ako dito? Kaya imbis na mag kunot noo ay agad akong ngumiti.

" Masaya lang po ako. " " Kitang-kita ko nga sa mukha mo ang kaligayahan, " saad ni Reina, napailing na lamang dahil sa hindi mapigilang ngiti ng pamangkin kaya pati siya ay nahahawa. Hindi niya maiwasang alalahanin ang batang Amadeus na ganitong-ganito kung ngumiti noon. Labis siyang natutuwa dahil muli niya itong nakita ngayon.

Mabilis, mapusok, at puno ng tiwala sa sarili. Si Madam A naman ay halos mapamura sa gulat, nanlilisik ang mata, ngunit ramdam niya ang init at tapang ng halik na iyon. Pinilit niyang igalaw ang kamay para itulak ito, ngunit nanigas siya sa pagkabigla. Sa pagitan ng kanilang banggaan ng labi, si Dom ay nakangisi pa rin sa isip. “Bolero ako, Madam… at kahit ilang pader ang itayo mo, hahalikan at hahalikan pa rin kita.”