Pintar Mga Nobela at Kwento

Tahimik na tumungo ang mga bagong dating sa kinaroroonan ng mga awtput. "Ang gaganda!" Namangha ang isa sa kanila sa nakita nilang gawa. "Gusto ko 'yon!" Turo ng isa sa isang artwork na gumamit ng acrylic na pintura. Puro anino ng mga tao ang nasa artwork na iyon. Nangingibabaw ang matataas na kabundukang inaakyatan ng mga anino. Nakangiti siya sa aming ginagawa. Nakatayo lamang siya noon malapit sa glass door.

Isang ngiti pa't pumihit na si Rain para sana bumalik sa loob ng cafe, ngunit agad na nahagip ng mata niya ang bulto ng palapit na si Tan sa madalas nitong plain jacket at dark pants. Wala itong ekspresyon na makita sa kaniyang mukha, subalit ang hawak nitong may kalakihang kuwadro ay kitang-kita ni Rain. She can't be wrong with this one, it's a painting. His painting to be exact.

Isa itong sikretong daanan na maaari kong gamitin kung sakaling may panganib na dumating. Agad ko itong hinarap, at gamit muli ang hangin, ay binuksan ang sikretong pinto sa pamamagitan ng pag pisil sa nakatagong adobe sa dingding. Umatras at umangat ang parte ng pader. “Hintayin mo ako rito, Marius.” Paalis na ako nang hatakin ni Marius ang aking kamay. Umiling siya sa akin, sabay yakap sa aking braso.

He has a trademark on it. With his googles on, paulit-ulit niyang pinasadahan ang mga bagong pinturang dingding. There are four pictures of the same woman. Humakbang siya palapit nang may mapansin na kasama ang mga nakaguhit na larawan. There are traces of letters.

Isang naiibang pinto ang bumungad sa harapan ng pasilyong tinatahak niya, kakaiba ang pagkakalilok sa disenyo ng pintong iyon. Wala sa sariling hinawakan niya ang busol (doorknob) at marahang pinihit ito hanggang sa tuluyang bumukas ang entrada ng silid na iyon. Sa isang iglap ay tila napako siya sa kinatatayuan, nakatungo ang kan'yang mga mata sa isang painting sa pader. Dalawang taong kapwa nakapustura at napakaaliwalas, sa gitna ay isang sanggol, si Mateo at Milagros ang nasa larawan!

Pindot. Pagbukas ng pinto, sinalubong siya ng malamig at matapang na amoy ng kemikal. Madilim, tahimik, at parang may bigat ang hangin. Ang mga estante ay puno ng bote—may babala, may code, may eksaktong sukat.

Turo ko sa mataray na face emoji. Tumango siya at hinanda ang palette at paint brush niya. Ang mga ginagamit nila na pinta ay pwede sa mukha at matatanggal kaya wala dapat ipag-alala. Hindi naman siguro kakati ang mukha ko dito. Nagsimula niyang guhitan ang kanang pisngi ko. Parang ang lamig ng pinturang ginamit niya. Mga ilang minuto lang natapos rin ang pag pipinta sa pisngi ko.

Isla Moretti POV Medyo maamoy ang bagong pinturang drywall nang itulak ko ang pinto ng maliit na cabin. Miyerkules ng umaga. Masakit sa balat ang sikat ng araw dito sa itaas ng ridge pero malamig pa rin ang bugso ng hangin na humahampas mula sa mga bundok. Gawa sa simpleng aluminum panel at drywall ang kabon na itinayo sa gilid ng sector four. Ito na ang pansamantala kong site office.

She made sure that they were hidden properly. NAISIP NI HARAYA ANG MAGPINTA. Dapit hapon na iyon, mayroon siyang namataang mga gamit sa pagpipinta na nakaimbak sa library ng mansiyon. Binuhat niya ang isang malaking canvas, easel at nakalagay sa bag ang mga acrylic paints, painting palette and brushes na gagamitin niya.

Humigit kumulang daang libo siguro ang mga iyon dahil mga sikat na pintor ang siyang gumawa nito. Itim na hinaluan ng abo at puti ang disenyo ng buong kuwartong ito. Nakakapanglalaki ang itsura at sa bawat kagamitan ay hindi mo maiwasan ang hindi mamangha at mag-ingat dahil sa mahal ang mga ito at ang iba ay limited edition. Siguro nga ay ganito kayaman si Mr. Black.