Teka, napaka-interesante nito: ang inspirasyon para sa manawari ay hindi biglaang bumagsak mula sa langit kundi parang hinabi mula sa maliliit na piraso ng buhay na paulit-ulit kong nasaksihan.
Noong bata pa ako, puwede akong maglakad sa tabing-bukid nang gabi at mapahanga sa liwanag ng buwan, sa huni ng kuliglig, at sa kuwento ng lola na punung-puno ng kakaibang nilalang at ritwal. Naipon ko ang mga imahe ng sayaw, ng alon, ng mga bakas sa lupa at unti-unti kong sinubukan iguhit at gawing awit ang mga iyon. May mga sandali rin na napanood ko ang mga pelikula at novela na may surreal na estetika, at doon ko nainspire ang texture at mood ng manawari.
Habang lumalaki, dinagdagan ko ng mga reference mula sa mga lumang epiko, sa mga kantang pangkomunidad, at sa mga kuwentong binabasa sa kanto. Kaya ang manawari para sa akin ay hindi isa lang panitik o kanta—ito ay koleksyon ng mga malamlam na alaala, ng sining na nasubukan ko, at ng mga taong nagkuwento sa akin nang walang pagod. Tunay na personal at kolektibo ang pinagmulan niya.