Novelas y relatos de Pitifully

"At para sabihin ko sa’yo, mas kahiya-hiya ang ginagawa mo ngayon dito. Magkaroon ka naman ng kahit na konti na dignidad para sa sarili mo. You are simply pathetic." "How dare you!" Gigil na gigil na napakuyom pa sa kan'yang palad si Ica. Hindi siya makakapayag na mamaliitin lamang siya ng isang kabit. And she surely is not the pathetic one between the two of them. "You think you are better than me? In your dreams, bitch! Ikaw ang pathetic para bumalik pa rito. Sa tingin mo ba ay hahabulin ka pa ni Kenji? Hindi ka na babalikan pa ng asawa ko, kung iyan ang iniisip at pinapangarap mo. Masaya na kami sa buhay namin kasama ng anak namin, kaya tigilan mo na siya dahil hinding-hindi mo na siya ma

Slut, famewhore, someone who uses beauty to gain things and live better than what I truly deserve, a miserable life. But I am living... a miserable life. They just know what I allow them to know. Ngunit pagtapos niyon ay pumikit lamang ako at ininda ang mga salita. I tried to wash the pain away. Bumitaw ako sa kaniya para umalis. Mas mahalaga sa ‘kin na makaalis kami ngayon din.

Ang kanyang awra ay nananatiling matapang sa kabila ng kanilang pagkatalo. “I’ve had enough of this pathetic scene. Being humiliated by a blind man,” dagdag na pasaring nito bago tuluyang lumakad palabas ng penthouse, kasunod ang kanyang mga tauhan na tila mga aninong nakabuntot sa kanya.

Matalim ang tingin nila sa akin na para bang isa ako sa mga kinasusuklaman nilang nilalang sa mundo. I want to ask how they found out but my pain overpowered all the other emotions. Pinupunit ako nang paunti-unti at ramdam ko sa dibdib ko ang langitngit ng mga napipigtas kong piraso. Sa puntong ito, gusto ko na lang takasan ang lahat. I feel so helpless and worthless. I am so angry at myself. I have told myself many times how stupid I was to ruin everything like this.

Parang demonyong saad ni Dani habang tumatawa ito. Hindi ko na mabilang ang ungol at sigaw na nagawa ko dahil sa hapdi at sakit na nararamdaman ko dahil sa latigo na dumadapo sa likod ko. Sobrang sakit at walang tigil ang pagdaloy ng aking luha dahil sa sakit. I am strong but I am still human and I don't have a high tolerance with pain. Sobrang sakit na parang gusto ko ng mamatay na lang. The pain is extremely unbearable and my toes are curling everytime the whip hits my back.

Kahit isang simpleng usapan, nauuwi sa mainit na p********k. Tunay kong kabaliwan.

but everything I see right now is pain and disappointment. "Patawad po..." bulong ko, hindi ko na alam kung para saan ako humihingi ng paumanhin—kung dahil ba mahal ko pa rin si David, o dahil hindi ko maibibigay ang saya at kasiyahan na inaasahan nila mula sa araw na ito. "Patawad po... pero hindi ko kayang baguhin ang nararamdaman ko. I just can't. No matter how much you want me to, no matter how hard you try to change my mind."

"Ah-- I'm sorry baby, M-Mommy failed to protect you. I'm a failure, b-baby . . . I'm so sorry, I-I'm weak . . . S-Sorry b-baby. . ." Pinunasan ni Daphne ang kaniyang luha na tuloy-tuloy dumadaloy mula sa kaniyang mga mata. Wala siyang kapaguran umiyak. Para bang hindi nauubos ang luha niya. Hindi rin kasi nauubos ang sakit na nararamdaman niya. Para bang sa araw-araw na ginawa ng Diyos, ay araw-araw rin pinapaalala sa kaniya ang lahat ng masasakit na nangyari.

Tumayo siya kaya kailangan ko pang tumingala para makita ko ang ekspresyon sa kanyang mukha. “Because I wanted you to feel how it feels to be fooled. Because I hate you and your existence. Ang daming nawala sa ‘kin dahil sa ginawa mo. Ang daming nasayang dahil sa ginawa mo.” He looked down at me. “And do you really think a simple sorry will fix all the damage you caused me? I lost a child, Ivy. I lost a wife. I lost a huge investment. I lost everyone’s fucking trust. And now you’re asking me?”

Hopeless , and broke. Lahat na ata ng may less ay puwede nang maibato sa akin dahil sa sitwasyon ko ngayon. Saan na ako nito pupulutin?