Pitifully Mga Nobela at Kwento

Kahit isang simpleng usapan, nauuwi sa mainit na p********k. Tunay kong kabaliwan.

but everything I see right now is pain and disappointment. "Patawad po..." bulong ko, hindi ko na alam kung para saan ako humihingi ng paumanhin—kung dahil ba mahal ko pa rin si David, o dahil hindi ko maibibigay ang saya at kasiyahan na inaasahan nila mula sa araw na ito. "Patawad po... pero hindi ko kayang baguhin ang nararamdaman ko. I just can't. No matter how much you want me to, no matter how hard you try to change my mind."

Tumayo siya kaya kailangan ko pang tumingala para makita ko ang ekspresyon sa kanyang mukha. “Because I wanted you to feel how it feels to be fooled. Because I hate you and your existence. Ang daming nawala sa ‘kin dahil sa ginawa mo. Ang daming nasayang dahil sa ginawa mo.” He looked down at me. “And do you really think a simple sorry will fix all the damage you caused me? I lost a child, Ivy. I lost a wife. I lost a huge investment. I lost everyone’s fucking trust. And now you’re asking me?”

Hopeless , and broke. Lahat na ata ng may less ay puwede nang maibato sa akin dahil sa sitwasyon ko ngayon. Saan na ako nito pupulutin?

Sinalubong ko ang kanyang mga mata, ibinalik ko ang parehong tindi ng galit. Naramdaman ko ang luha sa gilid ng mata ko. Siya lang ang makakaapekto sa akin ng ganito and I feel pathetic for feeling this way. "It was just a fcking guitar! Kung wala kang pera pambili ng bago, bibigyan kita ng milyun-milyon. Hindi mo makukuhang guluhin at i-disrespect ang pamilya ko dahil lang sa isang maliit na dahilan. Hindi kita papayagan! "

Nahawakan niya ako at pinilit na niyakap. "Let me go!" I cried. "No..no please baby.." Pilit niyang hinawakan ang mga kamay ko pero dulot na rin siguro ng kaniyang panghihina ay hindi niya iyon magawa ng maayos. "The last thing I want in this world is your pity! Bakit? Dapat bang kawaan kaming mga biktima? The more you show us that you pity us, the more we feel small, helpless and weak! The more we feel ashamed of what happened to us!"

"Please tell me what to do Z...sobrang sakit na." Hindi ko na napigilan ang sariling mapahagulhol ng mapatingin ako sa mga mata niyang punong puno nang pighati. He's in pain, weak, sad and dejected. His beautiful midnight black eyes looks so dispirited. I don't know how long he was hurting but looking at him right now is like he lost in a battle. He lost his light, wala na ang dating sigla sa mga mata niya. Dama ko ang sakit at pagsisisi sa kanya habang walang patid ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata.

Sapat lamang upang hindi siya tuluyang makawala, iniiwan siyang nakalutang sa matinding pananabik at paghihirap. Basang-basa na ng pawis ang buo niyang katawan. Ang pagpipigil nito sa kanya ay tila naging pisikal na sakit na—isang mabigat na hapdi sa pagitan ng kanyang mga hita na desperadong humihingi ng ginhawa. Nanginginig siya sa magkahalong pagnanasa at frustration. "Kael," sa mahina at putol-putol niyang daing. "I can't... please, I can't take it."

Ngumiti at naupo naman na siya sa tapat ko. “I’m okay anak, sana hindi mo na ako dinalaw. I don’t deserve your pity and your love like your Mom. Maayos naman ako rito saka matagal ko ng tinanggap na mag-isa ko na lang haharapin ang bawat araw.” May bahid ng lungkot niyang saad. Alam kong nalulungkot na rin siya rito dahil wala siyang ibang nakakasama sa bawat araw kundi ang mga preso rin.

I'm sorry if I hurt you, I'm ready to any punishment. Napayuko ako at tinignan siya. “I-I'm sorry.” Napailing iling siya at nilampasan ako. I'm expecting this. Anong magagawa ko? Alangan namang pilitin ko ang tao. Napabitaw nalang ako sa payong ko at napatingala. Pumikit ako at dinama ang mga patak ng ulan. I deserve this anyway. Am I c-crying? —