Novelas y relatos de Plaza De Castiel

Kaya magkaibigan sila ni Castiel, madalas ay pareho ang takbo ng utak nila sa mga bagay-bagay. Una nilang madadaanan ang Rancho Revamonte. Ngunit dahil kay Castiel ang kotse, hinatid muna siya nito sa Hacienda. Binusinahan niya ang dalawang gwardiya na nasa gate ng Hacienda Constancia. Agad naman siyang sinaluduhan ng mga iyon at pinagbuksan ng gate.

Sa isang iglap, nakarating siya sa plaza kung nasaan sila bago sila nagsimulang umakyat sa Divine Void Slope. Napakalaki ng plaza. Kahit na noong mayroong isang daan at walumpung kalahok dito, hindi ito napuno, lalo na ngayong patay na ang kalahati sa kanila. Halos nasa isang daan na lang ang natira sa kanila, kaya mistulang napakalawak ng paligid nila. Nakabalik na ang lahat sa plaza, maliban sa mga taong namatay. Hindi gaanong nagbago ang itsura ng mga taong natira.

Katulad ko ay mahirap lang ang pamumuhay ng pamilya nila Mayet, Ronnie, at Jestin kaya nagkakasundo kaming apat sa lahat ng bagay at pangarap namin sa buhay. "Mas gusto ko talaga kapag fiesta dahil palaging maraming handa!" masayang saad ni Jestin habang nilalantakan ang lumpia na nakalatag sa lamesa. Maraming iba't-ibang klase ng pagkain ang nandito. Nandito kaming magkakaibigan sa plaza na tinatawag sa amin. Dito ginaganap ang events ng buong San Felicidad at ngayon ay nandito ang highlights ng fiesta ng San Felicidad.

EIZZRIE This place is huge. Sabi ni Joem, The Coast Plaza raw ang tawag sa lugar na ito. Halata naman iyon sa ayos ng lugar, pero hindi ko inaasahan na ganito kalaki ito. May malaking court sa gitna, may bubong ito na mataas. Mayroon din mga bangketa na makikita sa paligid, souvenir shops at syempre food stalls.

Kailangan niyang mapilit si Lucas Del Franco na sumama sa kanya sa kanilang bahay at panagutan siya, kung hindi ay malamang na pugutan siya ng ulo ng tatay niya. "Mayroon bang tutol sa kasalang ito? Kung mayroon, tumayo ka o kung hindi naman ay habang buhay ka nang mamuhay sa katahimikan," tanong ng pari. Napatigil si Elvira sa pag-iisip. Tumingin siya sa harapan ng simbahan kung nasaan ngayon si Lucas Del Franco. Napakarangya ng kasalang iyon. Bongga ang ayos ng simbahan at halatang mayayaman ang mga bisita. Nakaupo siya sa gitnang bahagi ng simbahan kaya mula doon ay kitang-kita niya ang ilang bigating tao na naroon para saksihan ang kasalang iyon. Ang kasalang balak niyang tutulan. Kung s

Castor and Pollux Dela Madrid. ____________________________________

Pakiramdam nga niya'y siya na lang ang humahawak sa ideyang buhay pa si Maximo dahil ang mga tao sa paligid niya ay nagagawa na ang bagay na parte ng kanilang buhay kagaya ng pagtawa. Alas tres ng hapon nang mapagpasyahan ng lahat na umalis upang tumungo sa plaza. Unang araw ng pista, maraming kaganapan at isa na roon ang parada at kompetisyon ng mga mananayaw na bida sa okasyon. Naging tradisyon na ng mga Castellano ang pag pondo taon-taon ng mga materyales para sa matagumpay na daloy ng programa, kung kaya naman hindi sila nawawala sa mga espesyal na panauhin ng alkalde sa mansyon nitong napupuno ngayon ng mga bisita.

Dali-dali siyang pumasok sa kotse ko at sinimulan ko ng magmaneho. “Ano bang meron doon, Paco?” “Hindi mo alam? may piyesta ngayon sa Plaza sa may bayan nga.” “Sige, pero hinay-hinay ka huh, bawal may makaalam na Del Riego tayo. Alam mo naman ang mga tao sa bayan,” “Opo Kuya,” saad niya. Bago kami bumaba sa kotse ay nagpalit muna ako ng grey V-neck t-shirt dahil hindi komportable ang coat at polo ko at saka kami bumaba ng kotse.

Pinakita niya yung side niya na bihira niyang ipakita sa iba. Mas masaya na ang central plaza ng bayan, kumikislap sa dami ng makukulay na lantern ang nakasabit sa mga lumang gusali. Tumutugtog ang isang lokal na banda ng tradisyunal na musika ng Italya, at halu-halo ang amoy ng pagkain at ng matatamis na ubas na hinog na. “Ayaw mo na bang mag-stay?” tanong ni Damian, parang nag-aalangan, na baka gusto ko nang bumalik sa villa pagkatapos ng mga nangyari.

Ang iba ay pina renovate na. Dumiretso ako sa plaza. Wow! Ang ganda na ng plaza ng Santa Barbara. May fountain at LED lights. Nang biglang namatay ang makina ng sasakyon ko ay napansin kong konti na lang ang laman ng gasolina. Kailangan ko munang magpa-refill. Naalala kong may gasoline station na pagmamay-ari sila Julia kaya nagbakasakali ako kung naroon pa rin sila sa pwesto nila.