Novel & Cerita Poem About Country Philippines

Parang trip lang niyang titigan ako, ganun. Mayamaya ay may hinugot na papel si Buja at inabot sa kin. "Fill it up. Just for information. What is your country?" "Philippines," sagot ko. "O! Filipino," ani Buja. "I'm sorry but i have no philippine passports available." "You can use any country," sagot ni Thurstin.

Sabay harap nitong muli sa akin at tinignan ako ng diretso sa aking mga mata. "I am so proud of you. And I'm so happy with your achievements. I--I'm happy that you're leaving the country for good so you can get out of your comfort zone." Habang sinasabi niya iyon ay nakatitig lamang ako sa kanyang mga mata. At ang tanging nakikita ko lamang sa mga iyon ay kasinungalingan. She wouldn't let me leave. That deep inside she's bleeding because I'm leaving this country. And there is a possibility that we will never meet again.

Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas. "Oo nga. Natapilok at napilay siya eh iyon ata ang ikinalalagnat niya. " Sabi pa ni tasia. Aspiring model kase si alexa, iyon ang pangarap nito noon pa. Ang maging isang super model na kikilalanin sa larangang iyon.

“Don't get me wrong, ha. I’ve been abroad for so long. I don’t have many friends here in the Philippines, kaya I’m really happy na nakilala kita ulit.” Napahawak si Vaiana sa buhok niya at dahan-dahang naglakad sa tabi ni Felix. “Nabasa ko 'yong article tungkol sa'yo. Grabe ka pala sa U.S., I didn’t expect na gano’n na ang narating mo.” “Suwerte lang. I'm just an ordinary guy,” sagot ni Felix. “Ang humble mo naman,” natatawang sagot ni Vaiana.

aniko. "Geuneun nae pilipin chingu-ya, Naega eodi issdeun geogi-e gajigo sip-eohae, Geu gajog-eun bujoga anha-jiman, geuneun neomu ttokttokhae. Jigeum yeogi iss-eo." sambit niya ulit sa akin. (He's my best friend in the Philippines, and he always wants to be wherever I am, he's not rich his family struggles, but he's smart, and now he's here.)

Kampante rin ako at masasabi kong masaya ako rito. “Kailangan ba talagang umuwi kami riyan?” I asked back. Sa totoo lang, matagal kong hinintay ang pagkakataong sa bibig mismo ng mga magulang ko manggaling na pinapauwi na nila ako. For years and months, I’ve been been thinking of going back to the Philippines. Pero sa mga nakalipas na buwan, pakiramdam ko ay okay na ako. Parang wala na akong desire na umuwi pa.

Nakangiting aniya sabay bigay sa akin ng isang palumpon ng pulang rosas na nakita kong itinago niya sa kaniyang likuran bago ibinigay sa akin. Sa isang iglap, naramdaman ko na umaapoy ang aking mga pisngi at paniguradong namumula ito. Nakasisiguro din ako na malapad akong nakangiti ngayon na parang isang tanga. Huminga ako ng malalim at tumingin saglit sa kawalan para pakalmahin ang sarili, pagkatapos ay pigil hininga kong tinanggap ang dala niyang bulaklak at nagpasalamat. "Bakit ba ang galing mong salita ng Filipino? Unang beses mo pa lang naman pumunta rito?" Biglaang tanong ko sa Ginoo sa kalagitnaan ng paglalakad naming dalawa papalabas ng Hardin.

After fifteen hours we landed at NAIA. My heart jump abnormally because I am really in the Philippines right now. "Philippines?" my son sleepily asked. Tanging tango lang ang isinagot ko dahil labis ang kabang nararamdaman ko sa ngayon.

He was waiting for his girlfriend and he won't give a shit to other people, lalo na sa mga taong mapanghusga. "Welcome to the Philippines," wika na lamang niya. Wala namang bago sa bansa na ito. Kaya hindi ito umaangat dahil sa mga Pilipino na walang ibang kayang gawin kun'di ang husgahan ang iba. Sa Pilipinas ka lang makakakita na pati pagdala ng lalaki ng payong ay gagawing isyu. Bakla raw ang gumagawa noon.

Apologetic na sagot nito. "I get that in your country, you are used to it but, you are in the philippines. You don't want other people to criticize you and talk behind your back." Sagot niya. Nagpapakatotoo siya dahil subok na niya ang mga panghuhusga ng tao lantaran man o patalikod.