Novel & Cerita Poem About How You Value Yourself

She always reminding me that my existence matters, that I have my worth. And look at me now. Kaya ko ng tumayo sa harap ng maraming tao. Taas noo na akong lumalakad sa gitna ng mapanghusgang lipunan. Natutunan ko sa kaniya na hindi mahalaga ang sasabihin ng mga tao sa paligid, ang importante ay totoo ka sa sarili at hindi mo nagagawang manapak ng iba.

"Bakit kailangan ako pa ang makadanas nang ganito?" "Milyon milyon ang tao pero bakit? Bakit kailangan ako pa? Hindi ko ba deserve sumaya?" dagdag na tanong n'ya sa akin. "You deserve it, they don't deserve it." "Naawa na ako sa sarili ko, Minx," she said while crying, she was trembling so much that I had to hug her tightly. She was panicking so much. "Naawa ako kasi hindi ko maipakita ang worth na meron ako. Hindi ko maipakita sa kanila na kaya ko rin kung anong kaya ni Ate," umiiyak na saad n'ya. Tinapik tapik ko lang ang likod nya. Why can't I do something for her!?

I was into the reason that I made all of this, na niloko ko siya and I deserve this pain pero habang tumatagal nasisira na ako. Nawawala na yung pagpapahalaga ko sa sarili ko dahil sa sakit na nararamdaman ko. Dahil sa pagmamahal ko sa kaniya at sa patuloy na pag-asa na magkakaayos pa kaming dalawa. "I questioned my worth, Luther." "Thaliana... you are more than what you think you are." Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi dahil sa isinagot ni Luther.

Isang sinseridad na pagpapahalaga. "Hindi ka masama Yesha, sa katunayan ikaw ang isa sa mga taong dapat pinapahalagahan dahil deserve mo iyon. Those scars and that painful past makes you more beautiful in my eyes. Isa kang matapang na tao Yesha and every man would dream a girl like you. At alam mo nanghihinayang ako at nagagalit sa sarili ko. Dahil sana kung mas maaga akong dumating at kung sana nakilala kita ng mas maaga, hindi mo sana mararanasan ang lahat ng iyon... kung sana ako na lang ang minahal mo Yesha. Kung ako iyon, ako na sana ang pinakamaswerteng lalaki sa buong mundo. You are a priceless gem na dapat minamahal at inaalagaan and he failed to do that." Ngumiti ako ng mapait, ni h

He knows what exactly are the words to use to me. Dinala niya ang kamay ko sa kaniyang mga labi at hinalikan ang likod ng palad ko. "You're not worth just a million, but millions, and billions, and trillions, and all that I have. My money is nothing against your worth to me, remember that when you're worrying for things like this, alright?" Kinagat ko ang labi ko at sa huli ay napatango.

Hindi ko alam kung paano ko natagalan ang ganung trato, siguro, I was afraid to see my siblings, crying from hunger, being bitten by mosquitos, and doesn’t have any shelter for them to feel safe everytime the moon take its turn. But then, one day, when I woke up, I found myself fighting for us, that time I realized, I don’t need to please them just to get the shelter that I and my siblings needed. That I’m allowed to take up space. Own who I am and what I want for myself. How to own my passions, my thoughts, my perceptions and stop putting my worth on the other’s hands; stop letting them decide my value as a person, because I, myself, own my fire. I learned how to stand on my own, express wh

I questioned myself, doubting my worth. "I'm free now. . . aren't I?"

Makikita ba niya effort ko? Breathing in, I stopped myself from overthinking too much. Ito na naman kasi yung mali sakin. Madali ako magpadala sa negatibo when it involves people who are important to me. Gusto ko kasi na masaya sila. It doesn’t matter anymore kung anong mangyari sakin. Pero gusto ko rin patunayan sa sarili ko na I can be someone worth fighting for. I can be someone worth fighting for by… what? Making myself look desperate?

My destiny is to be left, played and taken for granted. Sabagay sino ba naman ako. Sarili ko ngang kamag-anak tinalikuran at kinalimutan ako, na para akong basurang itinapon na lang kung saan-saan. Mabuti pa nga ang hayop may kakayahan pa itong alagaan ang mga anak nila.Pero ako wala, walang gustong magmahal at mag-alaga sa akin. Ano bang kamalasan itong dumating sa buhay ko? Hindi na ako magtataka kung balang araw wala nang matitira sa akin. Kung lahat lalayo sa akin. Who values my worth anyway, wala naman diba?

“Makinig ka nang mabuti. Ang pagnanasa ang naging daan para magtagpo tayo, pero hindi na iyon ang tanging dahilan kung bakit ako nandito. Huwag mong sukatin ang halaga mo sa kung ano ang nakikita ng mga mata ng iba. Ang ganda at kabataan ay panandalian lang, ngunit ang kung anong meron ka — ang iyong talino, ang iyong katapangan, ang iyong puso — iyon ang tumatakbo sa isip ko araw-araw.” Lumapit siya nang mas malapit hanggang sa dumampi ang kanyang noo sa akin. “Tungkol kay Vanessa, wala iyon. Isang empleyado lang iyon. At kahit gaano pa siya kaganda o kabata, wala siyang halaga sa paningin ko kumpara sa iyo. Ang takot mong baka hindi ka sapat? Makinig ka sa akin — higit pa sa sapat ang mero