Novel & Cerita Poem About Mother's Love

“I wanted to make you proud. I wanted to show you that your little girl grew up strong. That I became someone capable of love… of giving the kind of love you couldn’t always give yourself.” I took a shaky breath. “You know, I used to blame you. I thought you were weak for leaving. But now that I’m a mother, I understand. Sometimes the world becomes too heavy. Sometimes love isn’t enough to save someone from their own darkness.” I smiled faintly through my tears. “But I want you to know, Mom… your love, no matter how broken, still saved me. Because it taught me how to fight. How to stand back up. How to keep going even when I want to give up.”

tanging naitugon ko lang. Tinapik niya naman ako sa aking braso at nag-iwan pa siya ng mahiwagang mga salita bago ako iniwan sa kinatatayuan namin. "Nakikita ko naman, iho sa iyong mga mata kung paano ka tumingin sa kaniya… ito ay puno ng pagmamahal. Minsan kasi kahit magbulag-bulagan tayo sa totoong nararamdaman natin ay titibok at titibok pa rin iyan sa tamang tao na para sa atin. Tandaan mo, iho… hindi bulag ang pag-ibig, sadyang tumitibok lang ang ating puso sa taong bubuo sa atin kahit hindi mo man siya makita gamit ang iyong mga mata. God bless you and choose to be happy." At napatigil naman ako sa mga payong iniwan ni Mother Thessa sa akin. Hindi ko alam ang iisipin o gagawin, nakatay

I know Mom is damn beautiful and maarte but I know that she will never take a step to ruin a family! "Go home because I'm sure Mom is here so that the anger in your heart will build up again. Kaya ngayon palang ay umalis kana..." dahil alam ko 'yung paghihirap mo. "Naiintindihan ko na sa ngayon kung bakit hindi mo ako magawang mahalin. That is because your heart is still full of hatred and there is no space for love," nangilid ang luha kong umiwas ng tingin.

Narinig niya ang buong palitan ng salita mula sa hallway. "Dark..." pabulong na alala ng aking ina, her voice trembling. "Your father... he's just angry. Don't do this, son." I stopped in front of my mother. My expression softened completely as I reached out to gently squeeze her shoulders. "I'm sorry, Mom," I said softly in my baritone voice. "I love you, but I won't let anyone dictate my life anymore. Especially not when it comes to the woman I love."

All out smile si Nay Sharina ng sabihin 'yun wala ng iyakan dahil saya na lang ang meron. " Bunso hindi na kita bibigyan ng tips ipapaubaya ko na sa mga Ninang mo basta tandaan mo gagawin ni Mama ang lahat para sayo, lalong lalo na kay Mhina. I love you beyond limit!" Puno ng saya at damdamin na sabi ni Mama sa akin. Nakakahawa ang saya sa mukha nila. I feel so much love right now.

Tumawa naman siya ng mahina bago kinalas ang yakap namin saka hinarap ako sa kaniya. "Oo na, hindi na. Kawawa naman n'yan ang apo ko. Bawal ka pa namang maging emotional at ma-stress." Usal niya at marahang pinunasan ng palad ang pisngi ko na puno na ng luha. Pinunasan ko rin ang pisngi niya at sabay kaming natawa. God, I really love this mother of mine. I can't seem to hate her. She's so precious to me, so are my sisters.

"Drav, my son. The fact that you're ignoring me this past few months because of our fight, it feels like I'm being stabbed a thousand times, and even more when you're not listening to all of my exhortations na ang layunin lang naman ay ang mapabuti ka." She stared at me and placed her right hand on my cheek. Looking at watery eyes made me feel so heavy, to the point that I lost my strength to shout nor move a single muscle. I am mad at her, but still, she's my mother. Nag-iisa lang s'ya sa buhay ko. God knows how much I love her...

pag-iiba ko na lang ng usapan. Tumango naman siya bilang sagot. "Oo. Iyak nga ng iyak. Lalo na kapag sumasakit ang bali niya sa binti." Napatitig naman ako sa aking anak. Sobra akong naawa sa kanya. Kung pwede ko lang na kunin ang sakit na nararamdaman niya ay matagal ko nang ginawa. Hindi bale na lang na ako ang masaktan, huwag lang sila. Dahil walang inang gustong makita na nasasaktan ang mga anak. That’s a mother’s love. And that’s why I love them.

Nawala ang butas ng puso nito, ngunit ganoon pa man ay bawal na bawal itong magpagod at mas lalo na ang sumama ang loob. When they mention my mom's name that time. Bigla akong nakaramdam ng malamig na hangin na dumaan. My heart beats fast. I know, it's her. My mother. Napapikit ako ng bahagya. Mommy, alam ko po ikaw 'yon. Please, watch my child. Huwag mo silang pabayaan, please... At gabayan mo po ako sa pagpapalaki ko sa kanila. Especially my Astrid, mom. I love them so much, katulad ng pagmamahal mo sa akin. Bulong ko sa kailaliman ng aking puso.

Pagdating ko doon ay kumuha ako ng papel at saka ballpen at saka nag sulat. Mommy I love you, I really really love you all lalo kana, I know na nahihirapan kayo sa akin dahil nga malas ako, na malas dahil nagkaroon pa kayo ng ika limang anak na babae. Pero tao pa din po ako, anak niyo pa din po ako mommy, ang sakit sakit na po di kona po talaga kaya ang pinaparamdam at pinapakita niya sa akin. Simula pagka bata ko ay wala na po kayong ginawa kundi ang pagalitan, pagmalupitan at pagbawalan ako sa lahat ng nais kong gawin. Tapos ngayon balak mopa po akong ipakasal sa taong di ko naman kilala at higit sa lahat ay di ko mahal. Mommy kahit kaditing po ba ay minahal ninyo ako?, na kahit papaano po