Poem About Typhoon Novels & Stories

Ang hangin ay humihiyaw sa gitna ng malalakas na hampas ng ulan at paminsan-minsang pagkulog. Pagpasok niya sa gate, sinalubong siya ng nagbabantay na caretaker. Nag-aalalang nagbilin ito na huwag siyang magpagabi. Ayon sa balita, may paparating na super typhoon mamayang gabi, kaya mas mabuting bumaba na siya ng bundok habang may liwanag pa.

Hay bahala sila dyan! Pero habang naglalakad biglang kumirot ang ulo ko doon kolang napansin na may benda pala ito pakiramdam ko ay umikot ang buong paligid at may kung anong imahe ang lumotaw sa aking isipan para bang isa itong flashback --- "I know that you don't care about me but please... i beg don't slap it to myself, it hurts me more than you think"

naramdaman ko sa aking puso na ang tagpong ito ay hindi lang isang simpleng away-babae. May isang napakalaki, napakatindi, at mas madilim na bagyo ang paparating na pwedeng magwasak sa aming lahat.

"First of all, I would like to express my empathy to all of you as victims and warriors through the devastation of the Super Typhoon." I paused. There was a guilt inside me na parang pinipigilan niya akong basahin ang aking script. Kaya ko naman ito ginawa dahil ayaw kong magkamali, baka maging sensitive pa iyong choice of words ko, na maging bagay ito sana sa aking manonood at sa mga tagapakinig. But one thing came inside of my head— the heart wants what it wants.

Tahimik lang silang dalawa habang marahang pumapatak ang ulan sa labas. Isa pang kulog. Napapikit siya at napakapit sa unan. Mabilis na inabot ni Tyler ang kamay niya. Magkahawak lang sila habang paulit-ulit na kumikidlat. Hindi niya alam kung bakit mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso niya dahil doon kaysa sa kulog at kidlat. “May bagyo ba? Bakit ang lakas ng ulan? Hindi naman ganito kanina…” tanong niya, pilit pinapanormal ang sitwasyon sa pagitan nila.

“Parang gusto kong mawala sa mundo, pero gusto kong manatili dito… sa’yo.” At sa gitna ng malakas na ulan at hampas ng hangin, tuluyan nilang inalis ang alinlangan—ang bawat halik ay naging sagot sa damdaming matagal nang nakatago. Ang tukso at init na bumabalot sa kanila ay nagdala ng panandaliang katahimikan sa gitna ng bagyo, isang sandali na para bang ang mundo sa labas ay hindi na umiiral.

Hamon ng halimaw sa Diyos upang binigyan siya nito mapaglarong ngiti. "Let's see where your ego can lead you." Sa isang iglap halos tumilapon na ang lahat sa lakas ng hangin na nagmumula sa kapangyarihan ng Diyos. Humanap ng makakapitan silang lahat, parang mas malakas pa ang mga hanging dala nito kaysa typhoon'g Yolanda.

I am the stupid ocean waves and he seemed like the sand, I find myself longing for him everytime. In thoughts of him, I have fell asleep. By late afternoon, the tangerine skies were battling against the dark colored ones. This was no usual sunset. Soon, the grey loomed and covered everything in black. The wind no longer played with serenity but were violent against the air. The storm came without a warning. "Kelsey, pumasok ka na. Mukhang malakas ang ulan. Mababasa ka rito." Si mama na sinundo ako upang bumalik sa bahay.

Naroon pa din sa aking labi at tila hindi ko na talaga mapigilan at mapatawa na lamang ako bigla sa kan'yang harapan at baka sabihin niyang baliw ako dahil wala namang nakakatawa. "Arrgghhh!!!" I don't know what's going on you?" Singhal nito. "Lets eat at baka gutom lang 'yan kaya ka nagkakaganyan. Hindi kita makausap ng matino. Maybe, is it an effect of the typhoon." Sinisi pa niya talaga ang bagyo sabay paypay ko sa aking noo kahit wala naman akong pawis doon.

• • • J A Y P E I ' S M E S S A G E • • • Hello Everyone, certified LANCE JAVIER! How's your day? How are you? I hope you're safe with your families during the calamity. Especially to my co-bicolano, I hope you are doing well and safe. The Author is well fine, thank god. Due to the damages of typhoon Kristine, marami ang napinsala sa aming sitio. Kaliwa't kanan ang pagguho ng lupa, natabunan ang mga kalsada, maraming binaha.