Poem About Typhoon Novels & Stories

Sinagad niya ang pedal ng kanyang motor kaya naramdaman niya ang paghigpit ng braso ni Ali sa kanyang baywang. This was a good start. At least, he can visit Ali and meet her daughter. But he won’t settle for just visiting. He settled that someday, Ali can reciprocate her feelings towards him. As for Ali, gusto niyang i-landing ang kanyang kamao sa pisngi nito. Para matauhan ba. Pakiramdam ay para siyang puno na nagpatitianod sa malakas na bugso ng hangin. Kung siya ay naging bagyo sa paraiso ni Leighton. Ngayon ay nagmistula itong super typhoon na handang rumagasa para sa kanya.

Reeve's POV . "Ayan tuloy. Basang-basa ka na." Panay ang punas niya sa mukha ko at hinayaan ko na siya. For the past five days, heavy rain has been pouring down nonstop. Unfortunately, we were forced to cancel our plans to visit the neighbouring island due to the typhoon. The sea has become perilous, and the entire area has become drenched. The cornfield is overflowing with water, and the land has become muddy in every direction.

Alas quatro pa lamang ngunit tila alas siete na ng gabi dahil sa sobrang kapal ng hamog at itim ng ulap. Napabuntong hininga akong muli. "I was never informed that there will be a typhoon today." I said while looking to the view outside, hindi sumagot ang aming family driver. Ilang dekada na ba ito naninilbihan sa aming pamilya? Ngunit ganoon pa man ay nahihiwagaan pa rin ako kay Manong Manuel. "Manong paki dahan-dahan na lamang at mag ingat po, madulas ang daanan." Muli wala akong nakuhang sagot kay Manong Manuel na aking kinabuntong hininga.

Oh, ano ang nangyayari sa akin? Haist. Masanay na kayo sa kayabangan ko. May mas mayabang pa sa akin dito. Wag niyo sa akin nilalahat ang rason kung bakit nagkakaroon ng malakas na hangin. May super typhoon na nag-aaral din dito sa school. Pero sinabi ko kanina di ako magpapatalo kahit kanino man. Kahit si super typhoon na umag pa yan.

Maya-maya lang ay umupo na rin silang dalawa sa harapan ko. "That typhoon..." naagaw ang pansin ko dahil sa panimula ni Sean. Mukhang alam naman pala nila ang tungkol sa bagyo. "Is a collosal one." napabuntong hininga si Sean. "I mean it's not just a super typhoon. It is like a mega, astronomical one." Kumunot ang noo ko. "What about it?" tanong ko. "Mikaela, walang makakaligtas sa lakas ng bagyong iyon. Everything will vanish like it doesn't exist at all. Kahit tayo."

Halos maghapon nang walang patid ang pagbuhos ng ulan at kahit umaga pa lang ay parang magdidilim na dahil sa makapal na mga ulap. Dahil sa nararamdamang takot hindi lang para sa sarili kundi maging sa pamilya at sa mga taong kasama niya evacuation center ay wala sa sariling pasimple siyang napa-sign of the cross at nagdasal na sana ay huminto at umalis na ang bagyo dahil ang hirap ng lagay nila.

The gloomy and raging clouds thundered as the rain poured heavy liquids of both misery and punishment. Ang mga patak na sumusugat sa lupa ay apektado rin ako. I hugged myself not because of the cold, but because I have no one's arms to shelter me against the darkness anymore. "Let me explain my side," his voice croaked. Marahang dumulas ang mainit na luha sa aking pisngi, hanggang sa sunod-sunod na ang mga patak na nakikihalubilo sa malakas na bugso ng ulan.

Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Charlie sa eksenang ito ang perpektong pagkakaisa sa pagitan ng mga sinaunang tao at ng kalikasan. Habang nahuhumaling siya dito, biglang nagbago ang lahat sa paligid at naging madilim at maulap na gabi ito mula sa maliwanag na umaga. Patuloy na inaabuso ng mabangis na bagyo ang Mother of Pu’er Tea, na matatag na nakatayo laban sa pananalakay. Lumakas nang lumakas ang mabangis na hangin, sinira nito ang maraming sanga ng mother tree, at marahas yumuyugyog ang katawan ng puno. Sa sandaling desperadong nilalabanan ng mother tree ang hangin, isang kidlat ang bumaba sa langit, tumama sa mother tree, agad gumawa ng isang malaking apoy sa mother tree.

"I don't need this, guys. Alam ninyo 'yun, I'm too sexy to wear something like—" "Papa, tita, dama po ba ninyo 'yung lumalakas na hangin?" She doesn't mean to ruin her moment, but maybe, she needs to do this now. "I think a strong typhoon is coming? Walang ulan, panay hangin lang. Ma-una na po ako sa kwarto at baka magkaroon pa ng ipo-ipo rito." "Ako rin, hija." Tumayo na rin si Tita Tin dala ang bag niya. "Hindi ko kinakaya ang tindi."

“You'll find your own path soon. It's okay, you'll be okay.” I sighed the last melancholic breath and pull over the car. Habang nag mamaneho ako sa gitna ng ma traffic na daan ay biglang kumidlat kasunod naman nito ay ang malakas na pag kulog. Bumuhos ang malakas na ulan dahilan upang tumingin ako sa kalangitan. Napangiti ako ng kaunti, 'di ko tuloy maiwasan ang mag-isip na nakikiramay ang langit sa aking kalungkutan.