Poem About Typhoon Novels & Stories

Malalakas, parang mga kulog na mas nakakatakot kaysa sa tunay na bagyong nagwawala. Napasinghap ako, napayakap sa sarili kong katawan habang lumuluhang nakayuko. Kasabay ng bawat putok ng baril ay ang buhos ng ulan—para bang pati ang kalikasan ay nakikisigaw sa bangis ng gabing iyon.

Pero paano kung ang katotohanan tungkol sa kanya ang maging hadlang sa kanilang kaligayahan? Isang malakas na bugso ng hangin ang dumaan sa kanilang pagitan, tila nagpahiwatig ng paparating na unos. Ngunit sa gabing iyon, mas malakas ang bagyong nagaganap sa loob ni Zephyrine.

Nagkatinginan na lang kami ni Thea habang natatawa. “Hindi yan uulan, Ma! Ang init init oh! Ilang araw na nga na super init eh!” Pamimilit ni Thea. “Oo nga Ma, kung uulan man yan at kung totoo manyung sinasabi na super typhoon sa balita, for sure dadaan lang yon. Hindi yon gaanong malakas!” gatong ko. “Ah basta! Mabuti na ang handa! At saka ano ba kayo? Hindi niyo ba gagawin ang inuutos ko?!”

Umupo ako sa isang silya at tumingin sa labas ng bintana kung saan kitang-kita ang pagpatak ng malakas na ulan. Tama nga ang sabi nil ana there is always a calm before the storm. It’s all so sudden. At ang tanging hiling ko na lang ngayon ay sana… sana hindi umabot ang bagyong ito sa araw ng kasal nila Floryn. Ang ayoko kasi sa lahat ay ‘yung na mo-move ang kasal.

Dahan-dahang tumayo si Zuko at naglakad papunta sa bintana. Mainit ang araw sa gitna ng tag-araw sa Jangasas, na may pakiramdam ng isang nagbabadyang bagyo. Nagbabala ang ulat-panahon tungkol sa paparating na bagyo para sabihan ang lahat na maghanda. Naalala niya ang araw na nawala si Pammy—isa rin itong araw ng malalakas na hangin at matitinding ulan. Naalala niya rin ang nag-iisang aksidente sa dagat sa halos dalawampung taon—ang paglubog ng Latitude.

He added bago kami tapunan nang seryosong tingin ni Lei, but his voice sounded worried for a reason. Pareho lamang kaming napatango ni Lei bago ko ibinaling ang aking tingin sa langit. A clear blue sky. It somewhat reminded me of something. According to the news early in the morning, mayroong paparating na bagyo sa araw na ito. But the weather is calmer than what I expect. And its somehow ominous to the extent of the saying, the calm before a storm. "What an ominous sky." I muttered. Ramdam ko ang tingin na ibinigay sa akin ni Pierce while a soft hand of Lei silently grabbed my hand and give it a squeeze.

Paglabas niya, iniwan niya akong parang tinangay ng bagyo — magulo ang isip, kumakabog ang dibdib, at nakakahiya man, sobrang taas ng sexual tension. Si Wilbert Colt ay hindi basta storm. Isa siyang bagyong super typhoon. At pakiramdam ko… kakaumpisa pa lang ng impact niya sa buhay ko. ---

I saw his lips formed for a peculiar smile. NAPABUNTONG hininga ako nang makitang mas lumakas ang buhos ng ulan sa labas. This type of weather is perfect, especially if you are a student because school is probably suspended. All you need to do is to stay at home and do whatever you want without thinking about any of your school works. What I hate about typhoons is many people are homeless. They sleep on the side of the road, battling for their lives against the cold. In addition, homeless animals like dogs and cats were suffering too.

Kahit parang pinipiga ang puso ko ay ngumiti ako ditong pinahid ang mga luha. Napalabi itong matamang akong tinititigan at parang nahihipnotismong hinaplos ako sa mukhang ikinatulo ng mga luha ko. Sa uri kasi ng pagtitig niya ay hindi ako ang nakikita niyang kaharap niya. . .kundi si Daddy lalo na't naka-uniporme pa ako. "Typhoon." Tumango-tango akong hinawakan ito sa kamay at mariing humalik sa mga palad nito.

Dinaig pa ang super typhoon sa sobrang lakas ng hangin. Napahalakhak ng mapakla si Veron. “In your dreams, Mister. Bahala kang mag-imagine diyan basta matutulog na ako. Ako dito sa kama at doon ka sa labas,” bigkas niya na ikinabilog ng mga mata ni Ynzo. “Ano ’kamo? Ibig bang sabihin ay hindi ka na maliligo sa lagay na ’yan?” Tila nandidiring tanong nito.