Novel & Cerita Poem About Typhoon

Kaya tinitiis ko na lang na maglakad ng walang dalang payong. Habang patuloy sa paglalakad ay may nadaanan akong lubak na kalsada na basa at may kaunting tubig. Naalala ko nitong mga nagdaang araw ay panay buhos ang ulan. Akala ko nga ay may paparating na bagyo dahil madalas ang paglakas ng hangin na may kasamang ambon. Pero mukhang dumaan lang yung typhoon dahil uminit na bigla matapos ang ilang araw.

Bumuntong hininga pa ito na tila labag sa loob nito ang gawin iyon. Tinamaan ang pride niya dahil doon. Pinagsalubong niya ang mga kilay at pilit tumanaw ng taxi kahit wala siyang makita dahil sa lakas ng ulan. "Maghihintay na lang ako na tumila ang ulan," bulong niya. "Tss. I heard there is a super typhoon."

Ang langit na makulimlim ay naging itim. BOOOM! Isang malakas na kulog ang yumanig sa lupa. Kasunod nito ang matalim na kidlat na humati sa langit. At pagkatapos... bumagsak ang ulan. Hindi ito ordinaryong ulan. Ito ay tropical squall—isang biglaang bugso ng bagyo na karaniwan sa Palawan. Ang mga patak ng tubig ay parang bato na humahampas sa balat. Ang hangin ay humihip nang napakalakas, halos liparin ang mga tents ng barikada.

Walang sinoman ang dapat maglakas ng loob upang suungin ang dagat. Maaaring mahinahon ito sa ngayon, sa kasunod na minuto ay magbabago ang timpla ng panahon. Iyon ay may bagyo pala ang paparating. Napabalita ito sa TV. Napatingin ako kay Adrian. Paano kaya lumilikas ang mga tao gayung base sa news report, isa itong super typhoon.

"Kung gayon, bibigyan ko kayo ng digmaan." Sa isang kilos, ang kalangitan sa itaas ng Summerton ay nagdilim. Ang mga ulap ay umikot, at isang dambuhalang bagyo ang nabuo sa isang iglap. Ngunit hindi ito isang ordinaryong bagyo. Mula sa mga ulap, bumagsak ang ulan—isang ulan ng maliliit na sibat na gawa sa purong enerhiya ng karagatan, na tumatama sa mga demonyo nang may nakamamatay na katumpakan.

•|• Illinoisdewriter •|• Some points of Toyang's life were taken from mine. I cried a bucket full of tears while writing this update for Toyang as I have to recall my experience during Typhoon Sendong. It was really dark, depressing, and heartbreaking. It was the first time I saw both of my parents, the two whom I always see as my pillars of strength, broke down, and that had broken my young heart as well. I couldn't do anything back then. I was just a tiny introverted sixth-grader who witnessed the wrath of mother nature, insensitive governmental rules, and a lot more horrible things. For a child like me, it wasn't really easy to deal with. It took me months to recover emotionally, mentally

He hissed viciously. Umalis ito sa kanyang harapan at marahas na tinabing ang gahiganting kurtina sa isang bintana sa silid. Sa ginawa nitong iyon ay humantad sa kanila kung paano lurayin ng bagyo ang mga dahon at sanga ng puno ng Banaba na matatanaw mula sa bintana. Dala ng kulog ang liwanag na dahilan kung bakit natatanaw nila ang nangyayari sa labas. Matthieus’ figure was intense next to the unpleasant and hazardous view of heavy rains, strong wind and crashing thunder.

"Puro sila kalokohan..." Naghiwahiwalay na kaming apat sa may stoplight. Makulimlim ang langit, base sa balita may namumuong bagyo sa bansa at maaapektuhan rin ang central luzon. Mahaba pa ang lalakarin ko no'ng may maramdaman ang aking balat na patak ng tubig. Nagsisimula ng umambon. Nilabas ko ang maliit kong payong...pang isahang tao lang. Iniharap ko ang aking bag upang hindi mabasa. Paunti-unti ay lumalakas ang ulan. Napasilong ako sandali sa may malaking puno dahil malakas rin ang ihip ng hangin na nilalakbay ang buhos ng ulan. Ayoko pa naman mabasa ang aking medyas...babaho ang paa ko. "Ligaya!" bigla akong napatingin do'n sa sumisigaw sa pangalan ko.

Ito ay simula ng isang bagong bagyo—isang bagyo na may halong desire, sekswal na tensyon, at pagnanais na hindi maipaliwanag. Hindi ko alam kung ano ang susunod. Hindi ko alam kung hanggang saan aabot ang gabing ito. Ngunit isang bagay ang malinaw: Ang dating ulap ko, na dating walang direksyon, ay nagsimula nang madala sa hangin. At si Jayden… siya ang bagyong humihila sa akin palapit sa langit. Hindi pa tapos ang kwento namin.

Ayon sa nasagap ni Keilys sa internet, nag-load kasi siya para malaman kung anong klaseng bagyo ba ang mayroon ngayon—nalaman naming signal number four pala ngayon dito sa Yay town, kaya na lang ganito kalakas ang hangin at ulan. Ang hangin kasi ay patuloy na humahampas sa dingding ng villa, at sa bawat bugso nito ay may kasamang mahabang ugong na parang galit na galit talaga ang bagyo. Nasa kusina na ako, nakatayo sa harap ng kalan. Gamit ang liwanag ng kandila at isang maliit na lamparang de-gas, nagsimula na akong magluto ng sopas. Kumukulo na ang tubig sa malaking kaserola, at sa bawat pag-angat ng singaw ay ramdam ko ang init na unti-unting bumabawi sa lamig ng gabing ito. Kaya nga napi