Poems About Drugs นิยาย & เรื่องราว

CHAPTER 168 “Drug f ucking trafficking, the wars, the human trafficking, the sh!t crimes happening all over this f ucking world wasn’t our fault. Sadyang may mga tao na may sariling utak at kademonyohan ang gumagawa ng mga iyon.

I won't stop until I ruin Dean's life. I looked at the mirror and stared at my reflection. I saw a lady and her demons lurking besides her. Lumipat ang paningin ko sa mga gamot na kinuha ko sa tuwing pumupunta sa kwarto ni Mama. I bit my lips. Iniwas ko kaagad ang paningin ko sa mga gamot at humiga sa aking kama. Where does my life went wrong? That's the question that is running inside my head and looking for answers not until the darkness consumes me.

Agad n'ya namang binaril ang kalaban na bumaril sa kan'ya at sapol ito sa noo. Nagpatuloy s'ya sa pagbaba at nakita n'ya ang pagawaan ng droga. Dito pala sa basement ng naturang warehouse ginagawa ang mga droga. Nakita n'ya ang mga puting powder na nagkalat sa malaki at malapad na mesa. Ang iba ay naka pack na at ang iba ay nasa isang malaking stainless container na sa hinala n'ya ay for packing.

Pansin ang subrang antok niya, hindi naman talaga siya lasing eh siguradong alam niya iyon dahil hindi siya mabilis malasing. I put drugs on his drinks kaya siya ngayon nahihilo, hindi niya iyon namalayan o ng kahit sino sa party kanina. Sinadya kong gawin iyon dahil gusto ko. Call me desperate, will I don't care. Because all I want now is to bring Zedic back in my life.

And I imagine that attempting to get her out will be far more tiring than just leaving her there to simmer, and eventually dissipate. Pero ‘yun ang problema. She won’t wear out. Even drugs wear out after a while, but hours after we fucked, Atticus Escoban is still rushing through my blood. Hindi ko siya matanggal sa sistema ko. She’s no cheap recreational drug. She’s a hardcore addiction. The kind that never leaves you. The kind that fucks you up irreversibly. At kung ganito ang pakiramdam ng withdrawal, then fuck—I’m in deep shit.

Wah! Napatabon nalang ako ng kamay sa bibig at naligo na. Aish! Hindi ko alam pero kagabi parang mamamatay na ako sa init tapos ngayon waah! Parang wala lang, ang bilis ko naman yata gumaling. And so you stand there And you pray for god to see But the only one you have to be Honest to is me You are a drug, I cannot quit you You are a drug

Hindi ako smoker, sadyang may stock lang ako ng sigarilyo dahil pampakalma ko simula noong tumigil ako sa paggamit ng weeds. I had been in the weeds after the ambush. Kung walang weeds noon ay hindi ko alam paano ako kakalma. I had tried barbiturates and other mind-relaxing illegal drugs created by Paradiso's pharmaceutical scientists and chemists. I had been there to stop my dreams of Althea's death. Matagal din akong umasa sa mga droga para makalma hanggang sa sanayin ko na lang ang sarili ko sa kadalasang mga panaginip. Dreams that always ending into nightmares but who fucking cares? Wala.

Dahan-dahan ko siyang sinilip at nang mapagtantong tulog na ito ay saka na ako kumilos. Ang sabi ni Knight ay matagal raw ang epekto ng gamot na kanilang ihahalo sa inumin ni Drix kung kaya’t mayroon pa akong oras upang magawa ang aking plano. Naghalughog ako sa loob ng kan’yang kwarto sa pag-aasam na makahanap doon ng ebidensya. Dalawang klase ng baril ang nakita ko roon at ilang klase ng droga. Ang gamot na iyon ay hindi maaaring gamitin ng ordinaryong tao nang walang abiso mula sa doctor. Pampatulog at pampakalma lamang ang pamilyar sa akin sa mga naroon.

I tried to speak, to explain, but no words came out. Just heat. Just chaos. Just drugs in my freaking head. “Kiss me, Rouge…” Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at bigla ko na lang nasambit iyon. My voice was hoarse, trembling with desperation and heat. I couldn’t think straight, couldn’t breathe properly—not with the drug coursing through my veins, clouding every rational thought. “I’m drugged, Rouge,” I whispered shakily, clinging to him like he was my last thread of sanity. “Help me…”

At ang pagkalalaki ko, pumipintig, gumagalaw na parang may sariling buhay. God. Puede na akong mamatay kung totoo yon. Dahil alam kong imposible gaya rin ng mga araw na nagigising akong nangangarap, nagnanasa, naghahangad at patuloy na nasisiraan ng bait sa babaing yon. Isa siyang droga na hinahangad ko sa bawat sandali ng miserable kong buhay. Kabaliwan nga siguro talaga pero umaagos sa hangin kahit ang bango niya mula sa aking mga panaginip.