Poetry About Mothers นิยาย & เรื่องราว

Ngayon, kahit anong lakas niya, hindi na niya kaya ang kalokohang dulot ng tadhana. “Hello baby, ako ang mama mo.” Hinawakan niya ang tiyan niyang flat pa rin. Marami na siyang luha na hindi niya namamalayang bumabagsak. Hanggang sa ang alat ng luha ay umabot na sa gilid ng kanyang labi, saka lang niya naramdaman ang pait. “Mahal ka ng mama. Gusto kitang protektahan gaya ng mga bituin sa langit na iniingatan ang buwan.”

Sa sobrang tuwa ay mabilis kong hinalikan si Mama sa kaniyang pisngi. "Mama, you’re the best Mom in the whole wide world!”

sabi ko kay mama sabay tingala sa napakaliwanag na kalangitan. Tumingala rin si mama pagkasabi ko. "Oo nga, eh. Ang liwa-liwanag ng kalangitan ngayon. Ang gandang pagmasdan, 'di ba?" natutuwang sabi ni mama sa akin. Tinanguan ko naman siya pagkasabi niya. "Oo nga po. Bakit mo po ako hinahanap, Ma?" tanong ko kay mama kung bakit niya ako hinahanap.

Nagulat pa ako nang mapansin ko ang sunod-sunod na pagpatak ng luha sa mga mata ni Mommy. "Kung ganoon, mga apo ko nga sila! Diyos ko! Ano ang nagawa ko? Bakit kailangang mangyari ang lahat ng ito?" bigkas niya. Bakas sa boses nito ang matinding pagsisisi pero hindi ko na pinansin pa! Magsisisi man siya ng makailang ulit, dumaan na ang maraming taon na hindi kami kilala ng mga anak ko! Na wala akong naging ambag sa paglaki ng mga bata. "Ni hindi ko man lang sila nayakap kanina! Ni hindi ko man lang nasabi sa kanila na mahalaga sila sa atin." bigkas ni Mommy. Kaagad naman akong umiling.

Motherhood is messy and staggeringly beautiful. It is overflowing with great joy, laughter, tenderness, and immeasurable responsibility. As mothers, we strive to make our families the heart of our day-to-day lives, and we redefine what it means to be tired, to be busy, to multitask with grace and patience. We love with our whole hearts and do everything in our power to give and give selflessly.

the maid commented again, and I saw in her eyes that she might remember something. Napangiti naman kami sa sinabi niya at natutuwa sa mga komentong natatanggap namin. I know she's a mother too, and she's making sacrifices. I wish I had a mother too, and I had a parent like her who would fill me with love and care that I never experienced. It's okay, I have my husband and son now—I have my own family now that will fill the missing piece in my heart.

Amd when my Mom does this, talaga namang napapanatag ako noon sa twing may mga dinaramdam ako. “Anak, ang pag-ibig, pag tinamaan ka, tatamaan ka at hindi ka makakaiwas doon. Parang kami ng Daddy mo noon, hindi naman kami nag ligawan ng matagal dahil alam ko na siya na lalaking gusto kong makasama sa buhay. Ayun, bumigay ako agad!” sabi ni Mommy kaya nanlaki na lang ang mata ko dahil unang beses ko siyang narinig na nagsalita ng ganito

Ngunit, nang magawi ang tingin niya sa essay part ng test ay agad niyang naintindihan ang rason kung bakit walang naisulat ang kanyang anak. Ramdam niya ang tila pagpilipit ng kung ano sa puso niya habang nakatingin sa topic ng essay na parte ng exam. "My Mother..." mahina niyang pagbasa kasabay ng unti-unting pagkain ng galit, lungkot, at pagsisisi sa sistema niya. Galit para sa sarili at lungkot at pagsisisi para sa kanyang mga anak.