Poetry About Mothers Novels & Stories

Ngunit wag naman sana kasing hina ng baby ko ang nanay niya. “Baby…” Para akong Pinangkilabutan sa binangit kong salita. Ngunit maganda sa dila at pakiramdam para ulitin ko nga. “Baby… Ikaw ang panganay ko.” At hindi ko mapigilan na ngumiti. “Ang mommy mo, napakahina niyang tao, alam ko gaya ng Daddy mo na marunong umintindi, kaya wag mo siyang pahihirapan ha. Lalo na sa oras na gusto mo nang lumabas sa mundong to. Marami na kasi siyang pinagdaanan, at katangahan dahil lang sa kabaitan niya at pagiging matapat. Dahil sa pagiging matapat ng Mommy mo, marami siyang naging kaaway. Kaaway na hindi naman niya inaano at wala namang ginawa ang Mommy mong mali, ang pagkakamali lang niya, hindi marun

It's like my other self built a wall to protect me. "How are you feeling today?" Tanong ni mommy. Nakayakap si mommy sa bewang ko, habang tinatanaw namin ang busy roads ng Pasay. "I'm fine, ma; you should stop worrying." Hinarap niya naman ako sa kanya at hinawakan ang magkabilang kamay ko. "How can I stop worrying? You're my only daughter. I can't forgive myself if something happens to you again." I can see the worries, pain, and mixed emotions in my mother's eyes. Niyakap ko ito. Pinag-alala ko ito ng masyado.

“Hurt me, if that’s what makes you feel like a mother.” “Sabi nila, pag mahal ka ng nanay mo, sasaktan ka raw nila.” Natatawa ako, parang baliw. “Salamat ha… sa unang pagkakataon, naramdaman kong mahal mo ’ko.” Durog na durog kong sabi. Kita ko ang paninigas ng mukha ni Mommy. Nanginginig, kuyom ang kamao.

Nanatili lamang siyang nakatayo roon at nakatitig sa lapida sa kanyang harapan at sa pangalang nakaukit doon. Kumakapit ang lamig sa kanyang mga buto, ngunit halos hindi niya ito naramdaman. What chilled her more was the silence, the kind that had followed her since the day she learned how loud emptiness could be. Dumadapo ang niyebe sa kanyang suot na coat, sa kanyang buhok, sa gilid ng libingan, at nanatili pa rin siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, na para bang ang pag-alis ay katumbas ng pagtalikod sa huling lugar na may mapaglalagyan pa ang kanyang pagmamahal. In her blank stare lived a thousand unspoken words—apologies, lullabies, promises that had nowhere else to land. The world co

binigyan ako nito ng isang matamis na ngiti. "From the moment I came into this world, you've been my guiding light, my source of strength, and my unwavering support. Despite facing countless hurdles along the way, you never faltered in your love and dedication towards me. You sacrificed so much to ensure that I had everything I needed, even if it meant putting your own needs and desires on hold. You've shown me what true resilience looks like, Mom. You've taught me the value of perseverance, courage, and unconditional love. And now, as you face this new challenge, I have no doubt that you will emerge victorious once again" "Salamat anak mahal na mahal kita sobra"

At saka baka matawag pa akong baliw sa mga sinasabi ko. Pero sa totoo lang, hindi na talaga ako makapaghintay na sabihin ang balitang iyon. Parang kapag maayos na ang lahat, wala na akong sasayangin pang oras para sabihin sa kaniya ang mga nangyari habang wala siya. Nagsalita si Mama. "Sa tagal na naman dito, sabay na kaming masunog sa araw."

tawa ng mga amiga ni mama Serena. Maraming salita akong naririnig, pero lahat ng 'yon pagpupuri. Na siyang nakakataba ng puso ko. Being a mother was a role that given to us by him with a single purpose. Mother or not, we are still a woman. Hindi lamang basta babae lang ika nga nila. Ngayon, naiintindihan ko na.

Sa tingin ko nga ay mas mabuting malaman ng mga narito kung gaano ka walang hiya si Charitee. “At ikaw naman, Charitee, ganito ka na ba ka desperada para makaangat sa buhay? Kamamatay lang ng mama ko! Magdadalawang linggo pa lang! Sana man lang ay binigyan mo ng kahit kauntng respeto ang pagkawala niya!” Hindi ko na napigilan ang sunod-sunod na pagbagsak ng mga luha ko. I am aching for my mother. This is so unfair for her. She doesn’t deserve this…

Nanatili siyang nakatitig sa akin habang nanginginig ang kanyang mga labi, tila tuluyang natumbok ng mga salita ko ang kanyang konsensya. "Mom, you are not usually cruel like this. Hindi ka malupit. My mother, whom I love the most, was always a welcoming one. Kung sino ang kaibigan ko, kaibigan niya rin. Kung sino ang mahal ko, mahal niya rin."

Lumambot ang ekspresyon ng matandang madre superiora at hinaplos ang pisngi ko. "Proud kami sa narating mo, kahit ano pang ibato nilang masasama sayo tandaan mong nandito lang kaming lahat sa likod mo." Ngumiti ako at niyakap ang matanda. "Salamat po, Mother. Salamat po sa lahat. Kung wala kayo, wala din po ako. Utang ko po sa inyo ang meron ako ngayon." "Wala kang utang, anak. Dun pa lang sa ginawa mo ang lahat para lumaban sa buhay, bayad na bayad ka na."