Poor Attitude Quotes Novels & Stories

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

I cannot see anything in her, except sitting there silently, holding the universe together. "I feel so stupid." Nakaraan ang ilang minuto ay nagsalita na rin siya. "I feel like all of my efforts and hardships are worthless." "That happens." I slowly tapped her shoulder. "But..." I paused. "Always remember that worthless people think they will never achieve greatness. But great people will never think they are worthless." Sa wakas ay tinignan niya ako sa mata. Nakita ko ang bahagyang pagkislap nito habang nakatitig sa akin.

Halata namang mga poorita dahil hindi sila marunong tumingin ng mamahaling brand. Hindi ba nila nakikita ang suot ko mula ulo hanggang paa? Wala ako sa mood na magsalita kaya hinayaan ko na lang sila. Hintayin nila na nasa mood akong magtaray, sisiguraduhin kong mag-la-last day sila sa trabaho.

"I'm gorgeously and dead serious! Hindi ba halata? He's worth one bag. Balita ko generous naman siya, ma-attitude nga lang talaga," "Naabot ka na ba ng generosity ng isang 'yon at mukhang nagpapaka-stress ka ng husto para sa kaniya?" "Hay naku! Pumayag ka na nga lang—sige na kasi! Parang hindi ka na bestfriend e," Loka-loka talaga. Ginamit pang dahilan ang pagkakaibigan namin para konsensiyahin ako. Ako naman si uto-uto napa-oo nang wala sa oras.

“Make jokes if you want, but know the difference between joking and disrespecting.” Nakayuko lang naman si Zhen habang naglalakad kami papunta sa classroom namin. I feel bad, because of it. They are so immature compared to their age. “Baka magalit sila sa ‘yo,” mahina niyang saad. She's really that shy little girl that can set you free even after you humiliate her. And I hate that kind of attitude of hers.

Napabuga ako ng hininga at lihim na napa-irap sa nangyayari sa buhay ko. “Okay, you have good posture and a graceful build, pero may ilang bagay na kailangan nating i-enhance. Maraming kayang gawin ang magandang damit… with the right attitude, you’ll be perfect,” wika niya na parang hinuhubog ako sa isang imaheng hindi ko hiniling. “Hindi naman kailangang maging perfect. Basta… simple lang. Gusto ko lang maging ako, kung okay lang?” mahina kong sagot, halos pabulong, na parang natatakot o nahihiya.

Diin kong sabi sakanya. "Maattitude ka talagang pangit na nerd ka!!" Me? Ugly? Who f**king said that! Oh, syempre siya sino pa ba! I admit that I'm attitude but I'm not ugly, wala naman kaseng pangit sa mundo right? "You're the one who's ugly, bitch." I said. Except nga pala sakanya, pasensya na attitude lang talaga. "I'm not a bitch! You ugly nerd!!" Ayoko talaga don sa mga lalaitira but if gusto nila nang lait eh, di lalaitin ko den sila, simple.

Muntikan na siyang matumba kaya sinamantala ko iyon para tawirin ang distansya ng entrance. Lakad takbo ako at hindi nakontento hanggang hindi nakakapasok sa elevator. Maybe Atticus is drunk. Because if not, it only proved that he's a real asshole. The audacity of that jerk?! Seduce him my ass! Eww… Bad word.

Pinigil ko ang mapangiti dahil sa narinig. Naks. Sa tono nito ay mukhang satisfied naman pala ito sa trabaho ko. Gusto ko tuloy mag-status sa gamit kong social media account ng hashtag feeling proud. "Pero hindi sapat na magaling lang sa trabaho ang isang empleyado, kasabay dapat ng career growth and development ay nag-i-improve rin ang personality, attitude at behavior." Sus. Dami pang sinasabi, guilty as charged kasi. Sabihin ko kayang pati ang pagiging ma-attitude ko ay rito ko rin natutunan?

Isang walang silbi at pabigat lang sa lipunan. "Sana hindi na lang kita ipinakilala sa kanila kung ganyan na mag a attitude ka lang naman pala. Ako lang din naman ang napahiya sa kanila dahil sa pag a attitude mo na ganyan." Sumusuko na sabi nito habang panay pa ang iling niya samantalang ako ay hindi pa rin nagsalita at nakatingin lang ng blangko sa kanya. Pina andar naman na nito ulit ang kotse at panay lang ang buntong hininga nito na para bang pinapakalma na nito ang kanyang sarili at huwag ng patulan pa ang hindi ko pag sagot dito