Pretence 소설 & 이야기

medyo naguluhan si Amy sa sinabi ng kapatid kaya kumunot ang noo nito dahilan ng bahagyang pagtawa ni Amber. "Di mo gets?" paniniguro ni Amber at umiling lag si Amy. "okay all you need to do is to pretend." nagtaas ng kilay si Amy sa snabi ng kapatid, umupo ito sa couch at nag crossarm. "What do you mean by that?" tanong ni Amy sa kapatid. "Kailngan mong magpretend bilang ako!" halos manayo ang balahibo sa batok ni Amy matapos marinig ang sinabi ng kapatid.

kitang-kita niya ang desperasyon sa tinig ni Brianna at wala na siyang nagawa pa kundi ang tumango. The time she nodded her head she accepted the fact that there's no longer Savannah Villafuerte in the picture dahil muling mabubuhay ang ala-ala ni Sabrina Villafuerte sa katauhan niya. This is the beginning to pretend to be the billionaire's girlfriend.

"Hindi natin sisirain ang tracker, papalitan natin." Napakurap si Michael. "Hah anong gagawin?" "Magpapagawa tayo ng eksaktong kaparehong itsura, pero sa loob..." Bahagyang sumandal si Dave sa upuan. "...iba ang laman." Unti-unting nagliwanag ang mukha ni Michael. "Fake?" Tumango siya. "Hahayaan nating isipin nilang nasa tabi pa rin nila si Angela."

" Hindi magkamayaw na sabi ng isang front desk officer na tila ba hindi siya nageexist doon. She feel humiliated. Never in her whole life na binastos siya ng isang tao. O sabihin nating empleyado ng asawa niya? Noon sa Atlanta, kahit ordinaryong office girl lang ang akala sakaniya ng lahat, kailanman ay hindi siya binastos ng ganito. She fake a cough para maramdaman ng dalawa na narito pa ang presensiya niya. Hangga't maari, ayaw niyang mamatol ng tao. They're not worth it. "Ay, girl, may customer pala tayo." Nahihiyang sabi ng bagong dating

sagot ko sa kanya kahit nagwa-wonder naman talaga ako kanina noong hindi ko pa nakikita kung sino ang kausap niya o ano pa. I have to pretend kaya hindi puwedeng magsalita ako ng puwedeng makaalam siya na sinundan ko siya kanina. Mapasama pa ako n'yan at isipin niya pa na wala akong tiwala sa kanya. I have to make lies, right?

I blushed. Ngumuso ako at pinglaruan ang mga daliei sa kamay. “I… I am really sorry. Sana mapatawad mo ko. Wala na akong mahanap na valid reason kung bakit ko ginawa ‘yon. Mali pa rin na lokohin ka. Siguro kung may hindi ako… uh… pagsisihan sa ginawa ko. Uh… maybe ‘yong nag-undergo ka na ng operation. Seeing you now doing what the normal person do makes me… happy… and… uh, makes me think na somehow nakatulong ako na bumalik ka sa dati… pero! I regret that I fooled you. Kasalanan ko rin ‘yon pero ‘di ba… alam mo rin naman na hindi ako… siya? So, you are pretending too. That means, you fooled me, right?”

Shiyuri then argued. "Who can move freely while pretending? Is not that ironic? You are pretending, so technically you are not free. How can you enjoy then? Who can do whatever she wants if she's being chained by pretense?" Natahimik kaming tatlo. I don't need to deny it. It's an honest truth. An undeniable truth. A solid fact.