Novel & Cerita Pretence

Why? Para akong binagsakan ng lupa at langit. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapaniwala. Paulit ulit pinoproseso sa utak ko ang sinabe ni Lucas. Paulit ulit tumatatak sa isip ko ang sinabe nito. Hindi matanggap ng sistema ko. hindi totoo sinabe ni Lucas. "I'm just pretending" "I'm just prentending" "I'm just prentending"

So I put on an act, one I hated with every fiber of my being. I brought another woman to the bachelor party, and saw Elaine with Kaizer. I almost forgot what I needed to do, but when the woman I brought hurt Elaine, I did everything to make her pay. I pretended not to notice the hurt in her eyes everytime, even whent it tore me apart. When one of the women tried to touch me, I pushed her away, whispering a harsh warning, “Don’t. You’re just here for show.” Still, the damage was done. Elaine believed the facade, and it killed me.

No pretending to love everything. Just… real. And it was intoxicating. “Salamat ha,” sabi niya as she puts down her fork. “Ang boring ko ka-date noh. Wala man lang akong alam sa wine or fancy food.” “Stop,” sabi ko, malumanay lang naman. “You’re exactly what I needed tonight.” “Anong ibig mong sabihin?” “Honesty. Realness. Lahat sa mundo ko nagpapanggap. Pretends to like things they don’t. Pretends to understand things they don’t. Pretends to be things they’re not.”

Masyado. Pero sa tuwing tahimik, lalo kong naririnig ang mga tunog na gusto kong kalimutan—ang paghinga niya, ang panginginig ng boses niya kanina nang sabihin niyang ‘Then maybe stop pretending.’ She was right. I have been pretending. Pretending that I could still control myself. Pretending that Cynthia’s ghost was enough reason to stay away. Pretending that every time I look at Liza, I don’t feel something… forbidden.

"My very soft... and little Jocelle." Kakaibang kilabot ang bumalot sa buo kong katawan pero iyong klase ng kilabot na nagpabagal sa paghinga ko at nagpakislot sa sentro ng pagkababae ko. "We're just pretending!" nataranta kong pahayag. "Hindi pwede 'to."

Parte lang siya ng prank. "Iyong ipang-lilibre mo sa akin ay ibili nalang natin ng mga gamit na wala pa sa bahay o kaya iyong mga pagkain na kailangan natin." "Sure ka?" "Oo naman." "So, mamimili tayo ngayon kahit na ganiyan ang suot mo?" "Puwede naman." "Ako nalang ang mamimili sa sunod pero sa ngayon ay pupunta muna tayo sa coffee shop. Baka may magustuhan kang kainin doon."

I shivered on that thought, at mabuti na lang at tagong-tago ako, naka black cap at mask, kaya hindi nila malalaman ang katauhan sa likod nito na posibleng maibenta sa iba pag hindi ko matutupad ang usapan ng boss nila. Pinaupo ako ni Sarge, ang bugaw at manager ng online sex trafficking dito sa amin. Makikita sa kanyang mukha ang pagkagulat at tuwa nung hinubad ko na ang aking mask at nakita niya ang imahe ng babaeng kilala sa pagiging ulirang anak ng buong baranggay.

Mariin niyang naikuyom ang kanyang mga kamao. Ibig sabihin, una pa lang, plano na nitong saktan siya. Ang mga nangyari sa kanila, lahat ng ‘yon ay parte ng plano niya. Lahat ng ‘yon, puro kasinungalingan. Nagtagumpay ang binatang mahulog ang loob niya para rito. Minahal niya ito. Pero kasinungalingan lang pala ang lahat. Naitakip niya ang kanyang palad sa kanyang bibig para pigilan ang mga hikbing lalabas mula roon.

"Next time you try to pretend you don’t remember me… make sure you do it better." Diyos ko. Paano ba siya makakapagtrabaho nang normal kung ganito ang simula ng araw niya? Paano ba kasi mag-pretend yong hindi siya mahahalata? Gusto lang naman niyang huwag sabihin na naalala niya ang gabing yon pero paano niya maitatago?

Tarantado lang ang mag iisip ng ganyan. “Getting married? To someone I just met in a bar? Is this a joke?” I whispered to myself, “This can't be real. Who the hell does he think he is, asking me to marry him out of nowhere like this?” Maybe he's just screwing with me because he knows I'm upset. Or maybe he thinks I'm desperate enough to say yes. Well, he's dead wrong!