Procrastinated In A Sentence 소설 & 이야기

Dahil paniguradong sesermunan na naman siya kapag sasabihin niyang hindi pa. "Ba't natahimik ka naman, ha, apo? Siguro ay hindi niyo pa nabigyan ng panahon ang tungkol sa bagay na iyan. Kailan niyo ba 'yang bigyan ng panahon? Magdadalawang buwan na mula nang nagpo- proposed ka tapos ngayon ay wala pa kayong naisip na petsa para sa kasal niyo? Ano pa bang hinihintay ninyong dalawa ha, Matthew?" tanong nito na kita sa mga mata ang lungkot. Ayaw niyang sagutin ang matanda dahil ang totoo ay hindi rin niya alam kung kailan siya mababakante. Kaya nga ay puspusan ang kaniyang pag- oovertime upang maisakatuparan na ang plano nilang magkasintahan.

Dapat kanina pa kami nakalipad pero dahil sa kapabayaan ko ay na-delay. Alam kong naniniwala ako sa sarili kong kasabihan na kahit namomroblema ka na ay dapat ka pa rin kumain kapag gutom ka. Pero ayaw ko nang maging pabigat pa. Kaya ko pa naman. "I don't want to hold things up..." segunda ko nang makitaan ko ng pagdududa ang tingin niya sa akin. Saglit pa niya ako tinitigan, tila sinusuri ang buong mukha ko, pero sa huli ay bumigay din at tumango.

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

“Maybe he’s just busy, pagpasensiyahan mo na. At isa pa, once you’re deadline is really near, sigurado naman ako na hindi na siya busy… maybe the day after tomorrow? Who knows, right?” Humaba ang nguso ko dahil sa sinabi ni Tita pero wala rin naman akong nagawa kung hindi ang tumango at malakas na bumuntong hininga. Siyempre, hindi ko rin naman kasi puwedeng pagsabihan si Preston na huwag muna siyang magtrabaho dahil alam ko naman na masaya siya sa trabaho niya. Saka dalawang buwan pa naman bago ako manganak, ano. Hindi ko siya kaagad puwedeng patigilin sa trabaho.

I could almost hear the tension vibrating in the air. Finally, Zach leaned back, exhaling slowly. “Good. That’s what I expect. Let’s proceed, then.” Looks like we have overtime today, sigh. ******

"I'm off work now. I came here to dinner with you. Are you still busy?" "Well, pumunta lang naman ako kanina kay Mr. Conti to discuss cooperation, dahilan para ma-delay ako. Kaya naisipan ko mag-overtime para matapos ko agad ang trabaho... hindi ako 'yong tipo na iiwan na hindi pa tapos." Nagpakitang gilas s'ya. Lumambot ang ekspresyon nito sabay tango. "Thank you for hard work."

I joked, alam ko namang sang-ayon siya ngunit hindi naman siya nagreact o sumagot. Our conversation end there, pagkatapos kumain ay umalis narin siya at naiwan ako para hugasan lahat, pagkatapos ay chineck ko muna ang lock ng pinto bago umakyat sa kwarto ko at nagsimulang gawin ang mga hindi ko pa nagagawa. Ayoko kasi ng nagproprocastinate dahil mas lalo akong naprepressure, mas gusto kong tinatapos ang mga gawain earlier, para pag dumating ang deadline ipapasa ko nalang, at isa pa madalas ko kasing chinecheck ang mga ginagawa ko pagkakatapos para kung may makita pa akong mali, o hindi dapat mahaba pa oras ko para ayusin o baguhin. Inuna ko ang pinapagawa saming Transient house sa architectu

Because sometimes, the more we expect, the least it will happen. Nakabalik na rin ako sa opisina at ginawa ang mga trabaho na dapat kong tapusin. Ngunit kahit anong pilit ko ay hindi ko iyon natapos lahat. I will need another day to finish it. Kaya natapos ang araw na kaunti na lang ang natitira. Hindi na nagdagdag si Apollo dahil alam niyang may proyekto kami na gagawin sa susunod na mga araw.

Charlotte answered calmly yet cruelly. Frinzy suddenly felt pity for Linuxx. The pain and regret were evident on the man's face. Nasa isip niya pa rin ang itsura ng lalaki hanggang sa makabalik siya sa MCF. Maghapon siyang nakatutok sa paggawa ng blueprint proposal. Deadline na niyon sa susunod na araw kaya kahit simpleng pagbukas ng email ay hindi niya na magawa. After hours of working, she decided to get a coffee from the pantry.

May nakasalang na kaldero at mukhang sinisimulan nang pakuluan ang karne ng baboy na nasa refrigerator. “Akala ko ba… busy ka?” Hindi niya mapigilang itanong. “Hmmm?” patay-malisyang sagot nito. “Inaatake kasi ako ng procrastination. Wala ako sa mood magsulat. At isa pa… Hindi pa tayo nag-uusap nang maayos, ‘yong walang pinag-uusapan tungkol sa kontrata nating dalawa. Naisip ko lang… Nakalimutan ko ang pinaka-importanteng bagay sa ngayon, ang tanungin ka kung ayos lang sa iyo ang lahat ng ito? Kaya mo pa bang makisabay sa mundo ko? O nagbabago na ang isip mo?”