Procrastinated In A Sentence Novels & Stories

Sinubukan ko namang maging mabait pero hindi talaga kaya. "Gusto ko lang sanang humingi ng tawad sa nagawa ko kagabi sa 'yo. Handa naman akong maghintay kung kailan handa ka ng gawin ang bagay na 'yon. Sigurado ako na baka natrauma ka sa ginawa ko kagabi, kaya gusto ko sanag ayain ka na kumain ng lunch sa labas." Wrong timing naman siya! Mag-aaya na nga lang hindi pa talaga chineck ang schedule ko. Paano ko naman hahatiin ang katawan ko, aber?

I looked at them and I know they were expecting me to answer right away. “Actually, I still have a lot of work to finish in my office, kaya hindi ako puwedeng um-oo agad. Mahirap na baka mapasubo ako sa trabaho. Pero kung makapaghihintay ka sa akin ng kahit isang linggo para matapos iyon ay mas okay ‘yon sa akin.”

“On time po lahat ng submissions ko.” Ngumiti siya—yung ngiting walang init. “On time,” ulit niya. “Pero hindi proactive.” Nanliit ang mga mata ko. “I’m doing my job, sir.” “Hindi sapat,” sagot niya agad. Tumayo siya at lumapit sa mesa, inilapag ang tablet sa harap ko. Isang spreadsheet ang bumungad—may mga bagong task, deadlines na halos imposible, at responsibilidad na dati ay hindi sakop ng posisyon ko.

“Mabuti ng malayo kayo sa isa’t-isa ng hindi kayo nagkaka-initan.” Lumubo ang pisngi ko habang tahimik akong nakipagpalitan ng tingin sa asawa ko. “Okay na kami ng Kuya mo, bati na kami–” Lukot ang mukha ni Flynn ng tingnan niya ako. Nakabusangot akong lumipat sa kabila at umupo habang masamang nakatingin kay Flynn. “Kuya, huwag kang masyadong nagdidikit sa kapatid ko, mahahawaan ka niyan. Mahilig ‘yan sa procrastination.”

Baka nag bawas na rin siguro ito kaya ganun. Tamang tama at naligo na ito mayayaya ko na itong mag joyride kami. Matagal tagal na rin kasi namin na hindi nagagawa ang bagay na iyon dahil nga sa sobrang busy nito kaya nahihiya rin ako na basta na lang itong yayain sa kung saan. Baka matambakan pa ito ng trabaho sa school ayaw ko naman na ako pa ang maging dahilan ng pagka delay ng kanilang mga project sa school no. Dahil lang sa pagiging gala ko ay dinamay ko pa ito. Baka mamaya ay malaman pa ni Camela. May masisilip na naman itong pwede niyang e sumbat sa akin. Yun pa alam lahat ng kamalian ko. Hindi man lang makita ang mga magagandang nagawa ko. Sabagay wala pa nga itong nakikita na magagan

Dahil paniguradong sesermunan na naman siya kapag sasabihin niyang hindi pa. "Ba't natahimik ka naman, ha, apo? Siguro ay hindi niyo pa nabigyan ng panahon ang tungkol sa bagay na iyan. Kailan niyo ba 'yang bigyan ng panahon? Magdadalawang buwan na mula nang nagpo- proposed ka tapos ngayon ay wala pa kayong naisip na petsa para sa kasal niyo? Ano pa bang hinihintay ninyong dalawa ha, Matthew?" tanong nito na kita sa mga mata ang lungkot. Ayaw niyang sagutin ang matanda dahil ang totoo ay hindi rin niya alam kung kailan siya mababakante. Kaya nga ay puspusan ang kaniyang pag- oovertime upang maisakatuparan na ang plano nilang magkasintahan.

Dapat kanina pa kami nakalipad pero dahil sa kapabayaan ko ay na-delay. Alam kong naniniwala ako sa sarili kong kasabihan na kahit namomroblema ka na ay dapat ka pa rin kumain kapag gutom ka. Pero ayaw ko nang maging pabigat pa. Kaya ko pa naman. "I don't want to hold things up..." segunda ko nang makitaan ko ng pagdududa ang tingin niya sa akin. Saglit pa niya ako tinitigan, tila sinusuri ang buong mukha ko, pero sa huli ay bumigay din at tumango.

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

“Maybe he’s just busy, pagpasensiyahan mo na. At isa pa, once you’re deadline is really near, sigurado naman ako na hindi na siya busy… maybe the day after tomorrow? Who knows, right?” Humaba ang nguso ko dahil sa sinabi ni Tita pero wala rin naman akong nagawa kung hindi ang tumango at malakas na bumuntong hininga. Siyempre, hindi ko rin naman kasi puwedeng pagsabihan si Preston na huwag muna siyang magtrabaho dahil alam ko naman na masaya siya sa trabaho niya. Saka dalawang buwan pa naman bago ako manganak, ano. Hindi ko siya kaagad puwedeng patigilin sa trabaho.

Napakasaya siguro nun para sa mga mag-aaral na ito, ngunit gayon pa man, hindi ako pupunta. Then I decided na habang kumakain ako, gagawa ako ng assignment ko sa chemistry. Hindi ko ito natapos kagabi. Lagot talaga ako ni Margarette mamaya. Oo, nagtatrabaho ako sa last minute na dahil sa tingin ko ay gumagana lang ng maayos ang utak ko kapag minamadali. Procrastination pa more.