Procrastinated In A Sentence 소설 & 이야기

Papaano din siya nito tutulungan kung sa napakasimpleng hiling ay hindi niya magawa? Muli ay pinisil-pisil niya ang sintido kasabay ng pagkunot ng kanyang noo. " Just finish the proposal I'll take care of that cellist." Nagtinginan naman ang tatlo bago tumango at nagpaalam umalis ng opisina. Naiwan ang binatang problemado sa nakalapit na anibersaryo ng kompanya.

Ignacio na wala nang pakialam sa amin. “I understand, but we have a deadline too. Hindi naman namin pwedeng i-postpone ang project para lang sa inyo. So I gave you a time before the end of the month.” It's more than two weeks from now on. Hindi ko alam kung makakaya namin ang gusto niya. “Can't you gave us more time? Hindi talaga namin kakayaning makalipat agad. Lalo na at wala pa kaming bagong lugar na malilipatan.”

May plano mga ako na maging missing in action, tapos may masama na naman binabalak ang Hudas. "I'll give you a day to think about your plan and how you can do it, then, if you're ready, you can start," he hedges, glancing at his watch na parang kanina pa siyang may hinihintay. "I have to go. Ikaw na ang bahala sa pinapagawa ko," he grumbles. Hindi na niya ako hinintay na magsalita pa ulit at lumayas na nga ang Hudas.

“PUTANG ina,” mahina kong pagmumura bago ko binitiwan ang mouse ng computer na nasa aking harapan. Malapit nang mag-uwian, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matapos-tapos ang ipinagagawa ni Yevhen dahil hindi ako makapag-concentrate sa trabaho.

Maingat niyang inilapag iyon sa lamesa nito at mabilis na tumalikod nang. "Cancel all your appointments tomorrow." Mabilis niyang nalingunan ulit ito. "P-pero may trabaho ako bukas," "So, then absent," Tugon nito na hindi man lang siya pinag-kaabalahang pagmasdan at patuloy lang sa binabasa sa computer nito. Hindi niya mapigilang magkuyom ng kamao sa inis. Bakit laging siya ang kailangang mag-adjust sa problema ng mga ito?

Naniniwala siyang unti-unti nang umepekto ang gamutan nito. Ngunit nang tikman ni Tito Fran ang tsaa, sinabi nitong minadali ang pagtitimpla kaya hindi pa lubusang lumabas ang lasa ng dahon. Nang muling sumimsim si Mr. Marquez, sumang-ayon din ito. “So don’t rush things,” kalmadong sabi ni Tito Fran. “Some things need time before they become what they're meant to be.” Napabuntong-hininga si Mr. Marquez. “Ang mga kabataan kasi ngayon… gusto laging mabilis ang resulta. Bihira na ang marunong maghintay.”

Sa sobrang inis ni Hanna, bigla niyang ibinagsak ang sandwich sa mesa. Kumalat pa ang ilang mumo. Nanginginig ang kamay niya habang nakatitig doon, pero wala siyang masabi. Hanggang ngayon, wala pa rin siyang napapala sa plano niya. Kahit anong lapit kay Luis, walang progress. Kung ganito nang ganito, kailan pa siya makaka-advance? Na-delay na naman ang gusto niyang mangyari.

Basta may libanagan siya ay wala siyang pakialam sa mga nangyayari sa paligid niya. Ganon ang sinabi niya sa akin kapag mayroong isang bagay na nakakuha ng atensyon niya. Lalo nung marami siyang sinusubukang mga bagay para mahanap niya kung saan ba talaga siya passionate. Sa sobrang focused niya sa ginagawa niya minsan ay kahit tinatawag ko siya ay hindi na niya ako naririnig. O hindi kaya ay magpo-procrastinate siya depende kung gaano niya katagal magustuhan ‘yung ginagawa niya. “Ate. Tignan mo sina mama oh.”

Dapat kanina pa kami nakalipad pero dahil sa kapabayaan ko ay na-delay. Alam kong naniniwala ako sa sarili kong kasabihan na kahit namomroblema ka na ay dapat ka pa rin kumain kapag gutom ka. Pero ayaw ko nang maging pabigat pa. Kaya ko pa naman. "I don't want to hold things up..." segunda ko nang makitaan ko ng pagdududa ang tingin niya sa akin. Saglit pa niya ako tinitigan, tila sinusuri ang buong mukha ko, pero sa huli ay bumigay din at tumango.

"Habang inaantay niyo po ang lunch niyo, may gusto pa po ba kayong ipagawa?" Saglit siyang tumigil sa pagbasa ng dokumento, saka tumingin sa akin. “Nothing, I just need my lunch. I still have an appointment, and I shouldn’t be late,” mahinahon ngunit may diin ang boses niya. Ramdam ko ang bigat ng mga salitang iyon, may bahid ng pagkadismaya, kahit pilit niyang tinatago.