Procrastinated In A Sentence Novels & Stories

“I’ll investigate this thoroughly.” Naglakad si Mr. Marquez patungo sa sofa at mabigat na naupo. Puno ng pagod ang boses nito nang muling magsalita. “I’m shamelessly trying to buy you time, pero parang wala ka namang pakialam. Hanggang ngayon, wala pa ring nangyayari.” Napapikit ito sandali. “Kung ikaw mismo ay hindi nagmamadali, bakit pa ako mag-aaksaya ng oras sa problema mo?”

Basta may libanagan siya ay wala siyang pakialam sa mga nangyayari sa paligid niya. Ganon ang sinabi niya sa akin kapag mayroong isang bagay na nakakuha ng atensyon niya. Lalo nung marami siyang sinusubukang mga bagay para mahanap niya kung saan ba talaga siya passionate. Sa sobrang focused niya sa ginagawa niya minsan ay kahit tinatawag ko siya ay hindi na niya ako naririnig. O hindi kaya ay magpo-procrastinate siya depende kung gaano niya katagal magustuhan ‘yung ginagawa niya. “Ate. Tignan mo sina mama oh.”

Dapat kanina pa kami nakalipad pero dahil sa kapabayaan ko ay na-delay. Alam kong naniniwala ako sa sarili kong kasabihan na kahit namomroblema ka na ay dapat ka pa rin kumain kapag gutom ka. Pero ayaw ko nang maging pabigat pa. Kaya ko pa naman. "I don't want to hold things up..." segunda ko nang makitaan ko ng pagdududa ang tingin niya sa akin. Saglit pa niya ako tinitigan, tila sinusuri ang buong mukha ko, pero sa huli ay bumigay din at tumango.

"Habang inaantay niyo po ang lunch niyo, may gusto pa po ba kayong ipagawa?" Saglit siyang tumigil sa pagbasa ng dokumento, saka tumingin sa akin. “Nothing, I just need my lunch. I still have an appointment, and I shouldn’t be late,” mahinahon ngunit may diin ang boses niya. Ramdam ko ang bigat ng mga salitang iyon, may bahid ng pagkadismaya, kahit pilit niyang tinatago.

And I am so dumb not to think about it when earlier he texted me that we'll see each other! Hindi ko naman kinalimutan! In fact, I made it my motivation so I can finish things as early as possible. And, I fucking lost track of time! Kaya ngayon, pababa ako gamit ang hagdan! Hinihingal na ako, pero nasa 13th floor pa lang ako! Fuck this! I never imagined this would happen to me! This is frustrating! The thought of Psalm waiting there, probably angry and disappointed, plus the rest of the papers I bought still untouched is frustrating! It's all frustrating!

Nasasakal siya dahil nga sa nabasa niyang resulta na inabot ni Seneca kanina. Ang mga oras na ito… Parang kailangan niya tumakbo at magmadali. Ngunit kahit ano man ang gawin niyang pagtakbo at pagmamadali, duda siya sa kakayanan niya na magagawa niya iyon sa oras na nalalabing ibinibigay sa kanya. Bakit nga ba nagkaganito ang kanyang sitwasyon? Kahit siya, ayaw nito.

bat diko to naisip? With that, I spent the rest of the day hatching an evil plan. Well, well, well, if they don't want to tell me, then I'm afraid I'll have to be the one to take action and consider another option. Mrs. Johnson told us that the presentation reporting is canceled for a while, so we still have time until next week, but the sad thing is that she added another task to each of us, write a five-page essay about the causes of a huge change in the world. For me, it was kind of okay but she said that we have to brainstorm with our partner.

Habang nakaupo sa tabi ng lalaking ito, pabilis ng pabilis ang tibok ng puso niya na hindi makontrol. “Saan tayo pupunta ngayon?” Mabilis niyang iniba ang usapan. “Bahay ko…” Matapos niyang sabihin ito nang mahinahon, nakita niya ang bahagyang pagkatulala ni Arya at ngumiti ng mahina. "Hindi ako mahilig mag-procrastinate kapag gumagawa ng mga bagay. Kung pumayag ka, gagawin ko ito para magkaroon kayo ng hindi malilimutang kasal.”

sagot naman niya. “Hindi ako nagbibigay ng gawain na hindi kayang tapusin sa nilaan kong deadline dahil alam ko naman na hindi lang ako ang kanilang guro. Sadyang mahilig lang mag procrastinate ang mga estudyante tapos isisi lagi sa prof kaya hindi nakakatapos sa takdang oras.,” dagdag pa niya. Aray ah tinamaan ako, minsan ganyan ako eh pero kahit pa minadali ang gawain ay maganda ang gawa ko, ‘di kasi ako bobo may katamarang taglay nga lang minsan.

Mahirap na, anti-social pa man din ang lalaking iyon katulad ko. Hindi na ako nagpalit pa ng damit at agad na ginawa ang presentation ko. Actually, mula noong dumating pa ko ibinigay ang task na ito sa akin but I am too lazy to do it because I procrastinate a lot. And then a while ago, a student aid approached me and said that I should pass it tomorrow morning. That's why I am rushing it now. ---- It's already past 2 AM when I finished my work. Hindi na ako nagpalit ng pangtulog at tamad na humiga sa kama. Damn, I am too tired!